Kural 151 · அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை

சீதையின் பொறுமை

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் வரும் காட்சி. இராவணன் வீழ்ந்தபின் அனுமன் அசோகவனத்துக்குச் சென்று சீதைக்கு வெற்றிச் செய்தியைச் சொன்னான். சீதை மகிழ்ச்சியால் பேச முடியாமல் நின்றாள். பத்து மாதங்களாக அவள் சிறையில் இருந்தாள். அவளைச் சுற்றி கொடிய தோற்றமுடைய அரக்கியர் காவல் செய்து வந்தனர்.

அந்த அரக்கியர் சீதையை நாளும் மிரட்டினார்கள். இகழ்ந்து பேசினார்கள். "இராவணனை மணம் செய்; இல்லையென்றால் உன்னை உண்போம்" என்று அச்சுறுத்தினார்கள். சீதை எதற்கும் எதிர்த்துப் பேசவில்லை; அவர்களை சபிக்கவும் இல்லை. அமைதியாக இராமனின் நினைவில் நாட்களைக் கழித்தாள். சில அரக்கியர் தூக்கத்தில் கண்ட கனவுகளால் மனம் மாறி அவளுக்கு ஆதரவாக நின்றனர். திரிசடை என்ற அரக்கி அவளுக்கு நல்லாறுதல் சொன்னாள்.

அனுமன் அவளை நோக்கி, "தேவி, உங்களைத் துன்புறுத்திய இந்த அரக்கியர் அனைவரையும் என் கைகளால் அழித்துவிடுகிறேன். அனுமதி தாருங்கள்" என்றான். அவன் கண்களில் கோபம் எரிந்தது. சீதை அவனை அமைதிப்படுத்தினாள். "வீரனே, இவர்கள் அரசனின் ஆணைப்படி நடந்தவர்கள். வேலைக்காரர்கள் தம் எஜமானின் கட்டளையை மீற முடியாது. இவர்கள் மீது எனக்குக் கோபமில்லை" என்றாள்.

பின்னர் அவள் ஒரு அழகிய கதையைச் சொன்னாள். ஒரு புலி ஒரு வேடனால் துரத்தப்பட்டபோது ஒரு கரடி மரத்தின் மேல் இருந்தது. புலியிடமிருந்து தப்பிய வேடனைப் பின்னர் அந்தக் கரடி காத்தது. வேடன் துரோகம் செய்தபோதும் கரடி அவனைக் கொல்லவில்லை. சீதை அந்தக் கதையைச் சொல்லி, "நல்லவர்கள் தீமை செய்தவருக்கும் தீமை செய்யாமல் காக்கிறார்கள். குற்றம் இல்லாதவர் உலகில் யார்? ஏதாவது குற்றம் எல்லாருக்கும் உண்டு" என்றாள். அனுமன் அவள் பெருந்தன்மையை வியந்தான்.

அனுமன் அங்குள்ள ஒவ்வொரு அரக்கியையும் பார்த்தான். அவர்களுடைய முகங்களில் அச்சமும் வருத்தமும் தெரிந்தன. தாம் செய்தது தவறு என்பதை அவர்கள் உணர்ந்து அஞ்சி நின்றனர். சீதையின் பெருந்தன்மை அவர்களுக்கு உயிர் தந்தது. அவளுடைய ஒரே ஒரு சொல்லால் அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரும் உயிர் பிழைத்தனர் என்பதே அவள் பொறுமையின் பயன்.

அந்தப் பொறுமையின் காரணமாகவே சீதை இன்றும் பெண்மையின் பெருந்தன்மைக்கு எடுத்துக்காட்டாகப் போற்றப்படுகிறாள்; அவளுடைய கருணை எல்லா அரக்கியரின் மனத்தையும் மாற்றியது.

நிலம் அகழ்வாரைத் தாங்குவது போல, சீதை தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்களையும் மன்னித்தாள். அவள் பொறுமை இராமாயணத்தின் உயர்ந்த அறப் பாடமாக விளங்குகிறது.

Sita's Forbearance

This scene comes from the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. After Ravana fell, Hanuman went to the Ashoka grove to give Sita the news of victory. Sita was speechless with joy. For ten months she had been a prisoner, guarded by fearsome rakshasi women.

Those rakshasis had threatened her every day and spoken contemptuously to her. "Marry Ravana, or we will eat you," they had said. Sita never answered back, nor did she curse them. She passed her days quietly in thoughts of Rama. Some of the rakshasis, moved by dreams, changed their minds and stood by her. One, Trijata, comforted her.

Hanuman said to her, "Lady, let me destroy with my own hands all these women who tormented you. Give me leave." His eyes blazed with anger. Sita calmed him. "Hero, these acted at the king's command. Servants cannot disobey their master's orders. I feel no anger toward them."

Then she told him a tale of a bear who sheltered a hunter chased by a tiger, and who, even when the hunter betrayed him, did not kill him. Sita ended, "The good protect even those who do wrong to them. Who in the world is without fault? Everyone has some." Hanuman marvelled at her generosity.

As the earth bears those who dig into it, Sita forgave even those who had tormented her. Her forbearance stands among the highest moral lessons of the Ramayana.