Kalavazhi Narpathu 27 · செஞ்சேற்றுட் செல்யானை சீறி மிதித்தலால்

Verse 27 · Kalavazhi Narpathu · Poigaiyar

செஞ்சேற்றுட் செல்யானை சீறி மிதித்தலால்ஒண்செங் குருதிகள் தொக்கீண்டி நின்றவைபூநீர் வியன்றமிடாப் போன்ற புனனாடன்மேவாரை யட்ட களத்து

Senjsaerrut selyaanai seeri mithiththalaal / Onseng kuruthikal thokkeenti ninravai / Pooneer viyanramitaap poanra punanaatan / Maevaarai yatta kalaththu

பொருள்

செஞ்சேற்றில் நடக்கும் யானைகள் சினந்து மிதித்ததால் காலடிக் குழிகளில் தேங்கி நின்ற ஒளிரும் குருதி, மலர் நீர் நிறைத்த பெரிய தாழிகள் போலத் தோன்றியது.

Meaning

The bright blood that pooled in the footprints of elephants stamping angrily through the red mire looked like great jars filled with flower-scented water.

சொற்பொருள் Word by word

செஞ்சேற்றுள்: in the red mire
செல் யானை: walking elephants
சீறி மிதித்தலால்: stamping in anger
ஒண் செங் குருதிகள்: bright red blood
தொக்கு ஈண்டி நின்றவை: collected and standing in pools
பூ நீர்: flower-scented water
வியன் தமிடா: great jars
போன்ற: like
புனல் நாடன்: lord of the river land
மேவாரை: foes
அட்ட களத்து: on the field where he slew them

விளக்கம்

செஞ்சேற்றில் சினந்து மிதித்து நடக்கும் யானைகளின் காலடிக் குழிகளில் தேங்கி நிற்கும் குருதி, பூவிட்ட நறுமண நீர் நிறைத்த பெரிய தாழிகள் போலத் தோன்றுகிறது. வீட்டில் விருந்தினரை வரவேற்க வைக்கும் மணநீர்த் தாழியின் படிமம் போர்க்களத்தில் இடம்பெறுகிறது.

இந்த முரண்பாடு கவிஞரின் நோக்கம்: வீட்டின் மென்மையும் களத்தின் கொடுமையும் அருகருகே நிற்கும்போது, போரின் விலை இன்னும் ஆழமாக உணரப்படுகிறது.

Explanation

Blood pooled in the footprints of elephants stamping angrily through the red mire looks like great jars filled with flower-scented water. The image of the jar of scented water kept at home to welcome guests appears on the battlefield.

The contrast is the poet's purpose: when the gentleness of home and the cruelty of the field stand side by side, the price of war is felt more deeply.

மகாபாரதத்திலிருந்து (கர்ண பர்வம்)

பீமனின் சபதம் நிறைவேறியது

மகாபாரதத்திலிருந்து. சூதாட்டத்தில் பாண்டவர்கள் எல்லாவற்றையும் இழந்த நாளில், துச்சாதனன் திரௌபதியின் கூந்தலைப் பிடித்து அவைக்கு இழுத்து வந்து, அவள் ஆடையைக் களைய முயன்றான். கண்ணனின் அருளால் அவள் மானம் காக்கப்பட்டது. அப்போது பீமன் அவையின் முன் சபதம் செய்தான்: "போர்க்களத்தில் இவனை வீழ்த்தி, இவன் மார்பைப் பிளப்பேன்." திரௌபதியும், அந்த நாள் வரை தன் கூந்தலை முடிக்க மாட்டேன் என்று சபதம் செய்தாள்.

பதின்மூன்று ஆண்டுகள் கடந்தன. போரின் பதினேழாம் நாள், பீமன் துச்சாதனனைக் களத்தில் எதிர்கொண்டான். கடும்போருக்குப் பின் அவனைத் தேரிலிருந்து வீழ்த்தினான். இரு படைகளும் அச்சத்தோடு பார்த்திருக்க, பீமன் தன் சபதத்தை நிறைவேற்றினான்; அவன் சினம் கண்ட கௌரவ வீரர்கள் நடுங்கினர்.

பின்னர் பீமன் திரௌபதியிடம் சென்றான். பதின்மூன்று ஆண்டுகளாக முடியாமல் விரிந்திருந்த அவள் கூந்தல் அன்றுதான் முடிக்கப்பட்டது என்று மரபு சொல்கிறது.

ஒரு பெண்ணுக்கு இழைத்த அவமானம், பல ஆண்டுகள் கழித்தும் போர்க்களத்தில் விலை கேட்டது. குருதி தேங்கிய களவழிக் களம், அநீதியின் விளைவு எவ்வளவு கொடியதாக இருக்கும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

From the Mahabharata (Karna Parva)

Bhima Fulfils His Vow

From the Mahabharata. On the day the Pandavas lost everything at dice, Dushasana dragged Draupadi into the hall by her hair and tried to strip her of her garment. By Krishna's grace her honour was protected. Then Bhima swore before the assembly: "On the battlefield I will bring this man down and tear open his chest." Draupadi too vowed not to bind her hair until that day.

Thirteen years passed. On the seventeenth day of the war, Bhima met Dushasana on the field. After a fierce fight he threw him from his chariot. As both armies watched in dread, Bhima fulfilled his vow, and the Kaurava warriors trembled at his fury.

Then Bhima went to Draupadi. Tradition says that her hair, left loose for thirteen years, was bound only on that day.

The insult done to one woman demanded its price on the battlefield many years later. This verse's field of pooled blood reminds us how terrible the fruit of injustice can be.

சிந்தனைக்கு

ஒருவருக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமானம் நீண்ட காலம் கழித்தும் விளைவுகளைத் தந்ததை நீங்கள் கண்டதுண்டா? இன்று நீங்கள் யாருடைய மானத்தைக் காக்க முடியும்?

To reflect on

Have you seen an insult bear consequences long after it was given? Whose dignity could you protect today?