Kural 190 · ஏதிலார் குற்றம்போல் தங்குற்றங் காண்கிற்பின்

Kural 190 · Not Backbiting · புறங்கூறாமை

ஏதிலார் குற்றம்போல் தங்குற்றங் காண்கிற்பின்தீதுண்டோ மன்னும் உயிர்க்கு.

Edhilaar Kutrampol Thangutrang Kaankirpin / Theedhunto Mannum Uyirkku

If a man can scan his own faults as he doth those of his enemies, can evil ever come to him?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அயலார் குற்றத்தைக் காண்பதுபோலத் தம் குற்றத்தையும் காண வல்லவர்களுக்கு, உயிர்க்குத் தீமை எப்படி உண்டாகும்?

Meaning

If one could see his own faults as he sees the faults of others, how could any evil befall his life?

சொற்பொருள் Word by word

ஏதிலார்: strangers, others
குற்றம் போல்: like faults
தம் குற்றம்: one's own faults
காண்கிற்பின்: if one can see
தீது உண்டோ: is there any evil
மன்னும் உயிர்க்கு: for the living soul

விளக்கம்

இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள் நேர்மறையான முடிவை நமக்குத் தருகிறது. புறம் பேசுதலுக்கு மருந்து என்ன? பிறர் குற்றத்தை நுணுக்கமாகப் பார்ப்பதைப்போல நம் குற்றத்தையும் நுணுக்கமாகப் பார்க்கும் பழக்கமே என்கிறார். 'ஏதிலார்' என்பது அயலார், பகைவரும் ஆகலாம். நாம் அவர்களுடைய குறைகளைக் கூர்மையாகக் கவனிக்கிறோம். அதே கூர்மையை நம் மீது திருப்பினால் நம்மிடம் தீமை தங்காது.

நம் மனத்தில் ஒரு விசித்திரம் உண்டு: பிறர் குறை கண்ணுக்குத் தெளிவாகத் தெரியும், நம் குறை மங்கலாகத் தெரியும் அல்லது தெரியவே தெரியாது. இதனால்தான் நாம் எளிதில் புறம் பேசுகிறோம். பிறர் குற்றத்தைக் காணும் கண்ணை நம் பக்கம் திருப்பினால், பழி கூறும் ஆசை தானே குறையும். ஏனெனில் நாமும் குறையுள்ளவர் என்ற உணர்வு தாழ்மையைத் தரும்.

'மன்னும் உயிர்க்கு' என்றால் நிலைபெற்ற உயிருக்கு, அல்லது உலகில் வாழும் உயிர்களுக்கு. தம் குற்றங்களை நன்கு உணர்ந்து திருத்திக்கொள்பவருக்கு வாழ்வில் தீமை வராது; ஏனெனில் தீமைகளின் வேர் அவர்களிடமே அவர்களே களைந்துவிடுகிறார்கள்.

இந்தப் பழக்கத்தை வளர்ப்பதற்கு ஒவ்வொரு நாள் இரவும் அன்றைய செயல்களை நினைத்துப் பார்ப்பது உதவும். நம் நாவு யாரையாவது காயப்படுத்தியதா என்று கேட்டுக்கொள்வோம். இவ்வாறு நம் குறைகளைத் தேடித் திருத்துவோர், பிறரைப் பற்றி இகழும் நேரத்தையே பெறுவதில்லை. தன்னை ஆராய்தல் என்பது கடினமான பழக்கம்தான். அது வலியைத் தரும்; ஆனால் அந்த வலி மருந்தின் கசப்பைப் போல நலத்தைத் தருகிறது. அன்றாடம் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து, அன்று நாம் யாருக்கு என்ன சொன்னோம், என்ன செய்தோம் என்று பார்ப்பது இந்தப் பழக்கத்தை வளர்க்கும். நம் மரபில் சந்தியா வந்தனம், இரவு பிரார்த்தனை, ஆன்மீக நாட்குறிப்புகள் ஆகியவை இந்த நோக்கத்தையே கொண்டவை. அந்த நல்ல பழக்கத்தால் நாவு தூய்மையாகும், மனம் அமைதியாகும்.

Explanation

The last verse of the chapter gives us a positive conclusion. What is the medicine for backbiting? It is the habit of looking at our own faults as closely as we look at others', says Valluvar. 'Edhilaar' means strangers, and may include enemies. We watch their faults sharply. If we turn the same sharpness on ourselves, evil will not remain in us.

There is a strange thing in our minds: others' faults appear clear to the eye, our own dim or not seen at all. That is why we backbite so easily. If the eye that sees others' faults is turned to our own side, the desire to blame fades of itself. For the awareness that we too are faulty brings humility.

'Mannum uyirkku' means to the enduring life, or to the living beings in the world. For one who knows his faults well and corrects them, no evil comes in life; for the roots of evil are within him, and he weeds them out himself.

To develop this habit, it helps to review each night the day's actions. Let us ask whether our tongue hurt anyone. Those who thus search out and correct their own faults find no time left to disparage others.

கதை

யுதிஷ்டிரனும் துரியோதனனும்

இது நாட்டுப்புற மகாபாரத மரபில் சொல்லப்படும் ஒரு பிரபலமான நிகழ்ச்சி. இளவரசர்களுக்குக் கல்வி கற்பித்த துரோணாசாரியர் ஒருநாள் அவர்களைச் சோதிக்க நினைத்தார். அவர் யுதிஷ்டிரனை அழைத்து, "நகரம் முழுவதும் சுற்றி வந்து ஒரு தீயவனைக் கண்டுபிடித்து வா" என்றார். பின்னர் துரியோதனனை அழைத்து, "நகரம் முழுவதும் சுற்றி வந்து ஒரு நல்லவனைக் கண்டுபிடித்து வா" என்றார்.

இருவரும் புறப்பட்டனர். சில நாட்கள் கழித்து யுதிஷ்டிரன் திரும்பி வந்து, "குருவே, நான் நகரம் முழுவதும் தேடினேன்; தீயவன் எவனையும் காணவில்லை. ஒவ்வொருவரிடமும் நல்ல குணம் ஒன்றாவது இருந்தது" என்றான். சற்று நேரத்தில் துரியோதனன் வந்து, "குருவே, நான் எல்லா இடங்களிலும் தேடினேன்; நல்லவன் எவனையும் காணவில்லை. எல்லோரிடமும் எதாவது குறை இருந்தது" என்றான்.

துரோணர் புன்னகைத்தார். பின்னர் இருவரையும் நோக்கி, "நீங்கள் கண்டது உலகத்தை அல்ல; உங்கள் சொந்த மனத்தின் பிரதிபலிப்பையே" என்றார் என்று கதை முடிகிறது. இந்த நிகழ்ச்சி வியாசரின் மகாபாரத மூலத்தில் இல்லை; மக்கள் மரபில் தலைமுறை தலைமுறையாக வழங்கும் அறநெறிக் கதையாகும்.

இந்தக் கதையைக் குறளோடு இணைத்துப் பார்க்கலாம். துரியோதனன் பிறர் குற்றங்களை மட்டுமே கண்டான்; தன் குற்றங்களை எப்போதும் காணவில்லை. அதனால் அவன் அழிவை நோக்கிச் சென்றான். யுதிஷ்டிரன் பிறரிடம் நன்மையையும், தன்னிடம் குறையையும் தேடினான். அதனால் அவன் 'தருமன்' என்று போற்றப்பட்டான். வனவாசத்தின்போதும், போருக்குப் பின்னரும் அவன் தன் தவறுகளை எண்ணி வருந்தும் பழக்கம் உடையவனாக இருந்தான்.

இக்கதை சிறியதாக இருந்தாலும் பெரிய உண்மையை உணர்த்துகிறது. உலகம் ஒரு கண்ணாடி போன்றது; நாம் எதைத் தேடுகிறோமோ அதையே அது காட்டுகிறது. குற்றம் தேடும் கண்கள் குற்றத்தையே காணும்; நன்மை தேடும் கண்கள் நன்மையைக் காணும்.

தருமன் தன் குறைகளை ஆராயும் பழக்கத்தால்தான் பின்னாளில் பெரும் துயரங்களையும் பொறுமையுடன் ஏற்றான். அவன் தம்பிகளிடமும் மனைவியிடமும் மன்னிப்புக் கேட்கத் தயங்கவில்லை. சூதாட்டத்தில் தான் செய்த தவறுக்காக வாழ்நாள் முழுவதும் வருந்தினான்.

துரியோதனன் கடைசி வரை தன்னை நியாயப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தான். போர்க்களத்தில் வீழ்ந்து கிடந்தபோதும் தன் தவற்றை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. இரு வாழ்வுகளையும் ஒப்பிட்டால் தன் குற்றத்தைக் காணாதவனுக்கு எவ்வளவு தீமை வருகிறது என்பதும், காண்பவனுக்கு எவ்வளவு அமைதி கிடைக்கிறது என்பதும் தெளிவாகும்.

தன் குற்றத்தை அயலார் குற்றம்போலக் கண்டு திருத்திக்கொள்பவனுக்கு உயிர்க்குத் தீது வராது என்ற குறளை, தருமனின் வாழ்வு வழிகாட்டுகிறது. கண்களைப் பிறர்மீது மட்டும் செலுத்தாமல் தன்மீதும் திருப்புவோம்.

A story

Yudhishthira and Duryodhana

This is a popular episode told in the folk tradition of the Mahabharata. Dronacharya, who taught the princes, once wished to test them. He called Yudhishthira and said, "Go around the whole city and find a wicked man and bring him." Then he called Duryodhana and said, "Go around the whole city and find a good man and bring him."

Both set out. After some days Yudhishthira returned and said, "Master, I searched the whole city and found no wicked man. In everyone there was at least one good quality." After a while Duryodhana came and said, "Master, I searched everywhere and found no good man. In everyone there was some fault."

Drona smiled. Then, addressing both, he said, as the tale ends, "What you saw was not the world but the reflection of your own minds." This episode is not in Vyasa's original Mahabharata; it is a moral tale handed down through generations in the people's tradition.

We can link the tale to the verse. Duryodhana saw only the faults of others and never his own, and so went toward destruction. Yudhishthira looked for goodness in others and faults in himself, and so was honoured as 'Dharmaraja'. During the exile and after the war he was a man who habitually grieved over his own errors.

The life of Dharmaraja guides us to the verse: for one who sees his faults as he sees those of strangers and corrects them, no evil comes to life. Let us turn our eyes not only on others but also on ourselves.

சிந்தனைக்கு

இன்று நான் என் குறைகளைப் பற்றி எடுத்துக்கொண்ட கவனம் பிறர் குறைகளுக்கு எடுத்துக்கொண்டதில் பாதியாவது இருக்குமா?

To reflect on

Did I give my own faults even half the attention I gave to others' faults today?