Kural 195 · சீர்மை சிறப்பொடு நீங்கும் பயனில – Tamilone

Kural 195 · Against Vain Speaking · பயனில சொல்லாமை

சீர்மை சிறப்பொடு நீங்கும் பயனிலநீர்மை யுடையார் சொலின்.

Seermai Sirappotu Neengum Payanila / Neermai Yutaiyaar Solin

Even the worthy will lose honour and respect if they indulge in vain speaking.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நீர்மை, அதாவது சான்றாண்மை உடையவரும் பயனற்ற சொற்களைச் சொன்னால், அவரது பெருமையும் சிறப்பும் நீங்கும்.

Meaning

Even those of noble nature will lose their greatness and distinction if they speak useless words.

சொற்பொருள் Word by word

சீர்மை: greatness, honour
சிறப்பொடு: with distinction
நீங்கும்: will depart
பயனில: useless things
நீர்மை உடையார்: those of noble nature
சொலின்: if they speak

விளக்கம்

இதுவரை சாதாரண மனிதர் பயனற்றவற்றைப் பேசுவதன் தீமையை வள்ளுவர் கூறினார். இந்தக் குறளில் உயர்ந்தவரையும் எச்சரிக்கிறார். 'நீர்மை உடையார்' என்றால் நல்ல இயல்பு உடையவர், சான்றாண்மை உடையவர். அவர்கள் கூட பயனற்ற சொற்களைப் பேசினால் அவர்களின் 'சீர்மை', அதாவது பெருமை, மேன்மை, அவர்களுடைய 'சிறப்பொடு' நீங்கிவிடும்.

சான்றோரின் வலிமை அவர்களின் சொல்லிலும் நடத்தையிலும் உள்ளது. அவர்களிடம் மக்கள் எதிர்பார்ப்பது அறிவுரை, வழிகாட்டுதல், தெளிவு. அவர்கள் வீண் பேச்சு பேசத் தொடங்கினால், மக்கள் எதிர்பார்ப்பு ஏமாறுகிறது. அவர்களை முன்பு போல மதிக்கும் நிலை குறைகிறது. சிறப்பு என்பது சாதாரண நிலையில் இருந்து உயர்ந்து நிற்பது; அந்த உயரத்தை நிலைநிறுத்த ஒவ்வொரு சொல்லையும் எண்ணிப் பேச வேண்டும்.

உயர்ந்தவரின் தவறு பெரிதாகத் தெரியக் காரணம் உண்டு. அவர்கள் பலருக்கு எடுத்துக்காட்டாக இருப்பதால் அவர்களின் சிறு தவறும் பலரால் பின்பற்றப்படலாம். ஆசிரியர், தலைவர், மூத்தோர், துறவி ஆகியோரின் சொல் சமுதாயத்தின் மீது அதிக தாக்கம் செலுத்துகிறது. அதனால் அவர்களுக்கு நாவடக்கம் கூடுதல் கடமை.

மேலும் 'பயனில சொலின்' என்பதில் இன்னொரு நுட்பம் இருக்கிறது. பெருமைக்குரியவர் பெருமையடித்துப் பேசுவது தன் சிறப்பை அழிக்கிறது. தம் வீரத்தைப் பற்றி அல்லது தம் செல்வத்தைப் பற்றிப் பேசுபவர் தம் உண்மையான சிறப்பைக் குறைத்துக்கொள்கிறார். உண்மையான பெருமை தன்னைப் பற்றிப் பேசாமல் பிறர் வாயால் பேசப்படுவது.

நாம் வளர்ந்து உயரும்போது நம் சொல்லில் எடை கூட வேண்டும். எவ்வளவு உயரம் ஏறுகிறோமோ அவ்வளவு எச்சரிக்கை வேண்டும். ஒரு பெரிய மரம் தன் நிழலால் பிறருக்குப் பயன்படுகிறது; அது தன் உயரத்தைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. அதுபோல உயர்ந்தவர்கள் தம் செயலாலேயே அறியப்பட வேண்டும். சான்றோரைப் புகழ்வது சமூகத்தின் கடமை; ஆனால் தம்மைத் தாமே புகழ்வது அவர்களுக்கு அழகல்ல. இந்த நுட்பத்தையே வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

Explanation

So far Valluvar has spoken of the harm to ordinary people of speaking useless things. In this verse he warns even the lofty. 'Neermai udaiyaar' are those of good nature, those of noble character. Even they, if they speak useless words, will lose their 'seermai', greatness and eminence, along with their distinction.

The strength of the noble lies in their speech and conduct. What people expect from them is counsel, guidance and clarity. If they start idle talk, people's expectation is disappointed. The respect with which they used to be held diminishes. Distinction is standing above the ordinary level; to maintain that height, every word must be weighed.

There is a reason why the fault of the lofty appears large. As they are examples to many, even their small mistakes may be copied by many. The words of a teacher, a leader, an elder or an ascetic have great impact on society. So restraint of speech is an added duty for them.

There is another subtlety in 'payanila solin'. When a person of distinction boasts, it destroys his distinction. One who speaks of his own valour or wealth diminishes his true eminence. True greatness is spoken of by others' mouths, not by one's own.

As we grow and rise, the weight of our speech must increase. The higher we climb, the more caution is needed.

கதை

பரசுராமரின் பெருமிதம்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் பால காண்டத்தில் சொல்லப்படும் பரசுராமர் கதை. இராமன் மிதிலையில் சிவ வில்லை முறித்துச் சீதையை மணந்தான். மணம் முடிந்து அயோத்தி திரும்பும் வழியில் காடே அதிரும்படி பெரும் சூறாவளி வீசியது. மரங்கள் விழுந்தன. அப்போது கோடரியை ஏந்தி, மின்னல்போல் ஒளிரும் தோற்றத்துடன் பரசுராமர் எதிரில் வந்தார். அவர் ஜமதக்னியின் மகன்; பல முறை அரசர்களை அழித்தவர்; தவத்தாலும் வீரத்தாலும் பெரும் புகழ் பெற்றவர்.

பரசுராமர் தசரதனைக் கூட மதிக்காமல், இராமனை நோக்கிக் கூறினார்: "இராமா, நீ சிவ வில்லை முறித்தாய் என்று கேள்விப்பட்டேன். அது பெரிய வீரம் அல்ல. இதோ, விஷ்ணுவின் வில் இது. இதில் நாணேற்றிக் காட்டு. அப்படிச் செய்தால் நான் உன்னோடு போர் புரிகிறேன்." அவர் தன் பெருமையைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசினார். தாம் எத்தனை முறை அரசர்களை வென்றார், பூமியை எப்படிக் காஷ்யபருக்குத் தானம் செய்தார் என்று பெருமிதத்தோடு உரைத்தார்.

தசரதன் அஞ்சி, "முனிவரே, என் மகன்களை விட்டுவிடுங்கள்" என்று வேண்டினான். ஆனால் பரசுராமர் செவிமடுக்கவில்லை. இராமன் அமைதியாக அவர் கையில் இருந்த வில்லை வாங்கினான். எளிதாக நாணேற்றினான். அம்பைப் பூட்டி, "இந்த அம்பு வீணாகாது; எதன் மீது எய்வது?" என்று பணிவோடு கேட்டான்.

பரசுராமரின் தேஜஸ் குன்றியது. அவர் தவத்தால் பெற்ற ஆற்றல் இராமனிடம் மாறியது போல் உணர்ந்தார். "நீ திருமாலின் அம்சம் என்பதை அறிந்தேன். என் தவத்தால் நான் பெற்ற உலகங்கள் மீது அம்பை எய்" என்றார். இராமன் அவ்வாறே செய்தான். பரசுராமர் தலை தாழ்த்தி மகேந்திர மலைக்குச் சென்றார்.

இராமன் வில்லை நாணேற்றிய பின்னும் பணிவுடன் பேசினான் என்பதே பரசுராமருக்கும் அவனுக்குமான வேறுபாடு. வெற்றி கிடைத்தவுடன் இராமன் பெருமை பேசவில்லை; தன் தவ ஆற்றல் குறைந்துபோன பரசுராமரிடம் அவன் எவ்விதக் கேலியும் செய்யவில்லை. இதுவே சான்றாண்மையின் அடையாளம்.

பரசுராமர் பின்னாளில் இராமனின் பெருமையை உணர்ந்து அவரைப் போற்றினார். தாம் பெருமையைப் பேசிய இடத்தில் பணிவைக் கற்றார். மகேந்திர மலையில் மீண்டும் தவம் செய்து தம் தவறைச் சீர்செய்தார் என்று மரபு கூறுகிறது.

தவத்தில் உயர்ந்தவராக இருந்தும் பெருமிதம் பேசியதால் பரசுராமரின் 'சீர்மை' அந்த இடத்தில் குறைந்தது. அவரது தவ வலிமையும் ஒரு பெரிய இழப்பாக மாறியது. நீர்மை உடையவரும் பயனற்ற சொல்லால் தன் சிறப்பை இழப்பார் என்பதற்கு இது சான்று.

A story

Parashurama's Pride

This is the story of Parashurama told in the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana. Rama broke Shiva's bow at Mithila and married Sita. On the way back to Ayodhya after the wedding, a great gale blew so that the forest shook. Trees fell. Then Parashurama, with axe in hand and a form blazing like lightning, appeared in front of them. He was Jamadagni's son, destroyer of kings many times over, renowned for his penance and valour.

Without even respecting Dasharatha, Parashurama addressed Rama: "Rama, I hear you broke Shiva's bow. That is no great feat. Here is Vishnu's bow. String it and show me. If you do, I will fight you." He talked long of his greatness: how many times he had defeated kings and how he had given the earth in gift to Kashyapa.

Dasharatha in fear pleaded, "Sage, spare my sons." But Parashurama did not listen. Rama calmly took the bow from his hand. He strung it with ease. Fitting an arrow he asked humbly, "This arrow will not go in vain; at what shall I shoot it?"

Parashurama's radiance dimmed. He felt as if the power gained by his penance had passed to Rama. "I have understood you are a portion of Vishnu. Shoot the arrow at the worlds I have gained by penance," he said. Rama did so. Parashurama bowed his head and departed to Mount Mahendra.

Though exalted in penance, Parashurama's 'seermai' was diminished at that spot by his talk of pride. His ascetic power became a great loss. It is evidence that even those of noble nature lose their distinction by useless speech.

சிந்தனைக்கு

நான் உயரும் அளவு என் சொல்லிலும் அடக்கம் கூடுகிறதா?

To reflect on

As I rise, does the restraint in my speech rise with me?