Kural 196 · பயனில்சொல் பாராட்டு வானை மகன்எனல்

வேலனும் களத்துமேடும்

இது தமிழ்நாட்டு உழவர் வாழ்வில் நடந்த கற்பனைக் கதை. வேலன் என்ற இளைஞன் தஞ்சை வட்டாரத்தில் ஒரு பெரிய நெல் வயலுக்குச் சொந்தக்காரரின் மகன். படிப்பும் உடல்வலிமையும் உடையவன். ஆனால் அவனுக்குப் பேச்சில் பெரிய ஆர்வம். உழைப்பைவிட வீண் பேச்சில் அவன் அதிக நேரம் செலவிட்டான். ஊர்க் கடை வாசலில் அமர்ந்து யாரைப் பற்றியாவது ஏதாவது பேசுவது, தான் பெரிய ஆள் என்று பெருமையடிப்பது, இல்லாத கதைகளை வளர்த்துச் சொல்வது எல்லாம் அவன் பொழுதுபோக்கு. அவற்றை அவன் தன் திறமையாகவே கருதினான்; அதைப் பெருமையாகவும் பேசினான்.

அறுவடைக் காலம் வந்தது. வேலனின் தந்தை, ஒரு முதிய உழவர், மகனை அழைத்துக் களத்துமேட்டிற்குச் சென்றார். அங்கே நெல்லைக் கதிரடித்துக் குவித்திருந்தனர். அவர் ஒரு முறத்தில் நெல்லை எடுத்து, காற்றில் தூற்றிக் காட்டினார். கனமான நெல்மணிகள் முறத்தின் முன் பகுதியில் விழுந்தன. இலேசான பதர் காற்றில் பறந்து சென்றது.

"மகனே, இதைப் பார். பதர் பார்க்கப் பருத்தாலும் காற்றில் பறந்துவிடுகிறது. நெல் தாழ்ந்து நம் முறத்தில் தங்குகிறது. மனிதரிலும் இப்படி இரு வகை உண்டு. பயனுள்ள சொல்லும் செயலும் உடையவர் நெல்மணி போல நிற்பார். வெற்றுப் பேச்சில் மகிழ்பவர் பதரைப் போலக் காற்றில் பறப்பார். அவர்களுக்கு ஊரில் இடமில்லை" என்றார்.

வேலன் அந்தக் காட்சியைக் கூர்ந்து நோக்கினான். ஊரில் தன்னை எல்லோரும் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்தான். 'வேலன் ஒரு பேச்சுக்காரன்' என்பதே அவன் அடையாளம்; யாரும் தம் பணிகளில் அவனிடம் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. அன்று முதல் வேலன் மெல்ல மாறினான். காலையிலேயே வயலுக்குச் சென்றான். நீர்ப் பாசனம், உரம், அறுவடை எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொண்டான். வாய் குறைந்தது; கை அதிகம் உழைத்தது.

வேலனின் தந்தை கோபத்தால் அல்ல, காட்சியால் பாடம் கற்பித்தார். நல்ல பெற்றோர் கடுஞ்சொல்லைவிடச் செயல் விளக்கம் மூலம் பிள்ளைகளுக்கு உணர்த்துகின்றனர். வாழ்க்கையின் உண்மைகளை உழவு, அறுவடை போன்ற இயற்கைச் செயல்களில் காண்பது தமிழரின் மரபு.

வேலன் மாறிய பின்னும் முழுவதும் பேசாமல் இல்லை. தேவையான இடத்தில் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் பேசினான். பேச்சை நிறுத்துவது அல்ல, பயனுடையதாக்குவதே மாற்றம். அவன் மனைவியும் குழந்தைகளும் அவன் சொல்லை நம்பத் தொடங்கினர்.

அடுத்த ஆண்டு அவன் வயலில் விளைச்சல் அதிகமாக இருந்தது. ஊரார் அவனை மதிக்கத் தொடங்கினர். அவன் பேசும்போது செவி கொடுத்தனர். பதராக இருந்தவன் நெல்மணியாகத் தாழ்ந்து நின்றான்.

Velan and the Threshing Floor

This is an imagined story from the life of Tamil farmers. Velan was a young man, the son of the owner of a large paddy field in the Thanjavur region. He had education and physical strength. But he had a great fondness for talk. He spent more time in idle chatter than in work. Sitting at the village shop door and speaking about someone, boasting that he was a big man, and enlarging imaginary tales were his pastimes. He regarded these as his talent and even spoke of them with pride.

The harvest season came. Velan's father, an old farmer, took his son to the threshing floor. There the paddy had been threshed and heaped. He took some grain in a winnowing tray and tossed it in the wind to show. The heavy grains fell at the front of the tray. The light chaff flew away in the wind.

"Son, look at this. The chaff looks plump but flies off in the wind. The grain bows low and stays in our tray. Among men too there are two kinds. Those with useful speech and deeds stand like grains. Those who delight in empty talk fly like chaff in the wind. They have no place in the village," he said.

Velan watched the scene keenly. He thought how everyone in the village saw him. 'Velan is a talker' was his identity; no one placed trust in him for their work. From that day Velan slowly changed. He went to the field at dawn. He learned irrigation, manure and harvest. His mouth quietened; his hands worked more.

The next year his field gave a higher yield. The villagers began to respect him. When he spoke they gave ear. One who was chaff became a grain that stood humble.