Sadagopar Andhadhi 60 · ஆட்செய்யல் ஆவதெல்லாம் செய்தடியடைந்தேன் அதன்றித்

Verse 60 · Sadagopar Andhadhi · Kambar

ஆட்செய்யல் ஆவதெல்லாம் செய்தடியடைந்தேன் அதன்றித்தாட்செய்ய தாமரை என்தலை ஏற்றனன் தண்குருகூர்நாட்செய்ய பூந்தோடை மாறனென்றேன் இனி நாள்குறித்துக்கோட்செய்யல் ஆவதுண்டேயென்ற னாருயிர் கூற்றினுக்கே.

Aatseyyal aavathellaam seythatiyatainthaen athanrith / Thaatseyya thaamarai enthalai aerranan thankurukoor / Naatseyya poonthoatai maaranenraen ini naalkuriththuk / Koatseyyal aavathuntaeyenra naaruyir koorrinukkae.

பொருள்

செய்யக்கூடிய தொண்டுகள் எல்லாவற்றையும் செய்து அவருடைய திருவடிகளை அடைந்தேன். அதோடு மட்டுமல்ல, அவர் தம் செந்தாமரை போன்ற திருவடிகளை என் தலைமேல் வைத்தருளினார். "தண்ணிய குருகூரின், நாள்தோறும் புதிதாகத் தொடுத்த பூமாலை அணிந்த மாறன்" என்று நான் சொன்னேன். இனி ஒரு நாளைக் குறித்து என் உயிரைக் கவர்ந்து செல்லக் கூற்றுவனுக்கு வலிமை உண்டோ?

Meaning

I did every service that could be done and reached his feet. More than that, he placed his feet, red as lotuses, upon my head. I have spoken the name, 'Maran of cool Kurugur, who wears a garland of fresh flowers each day.' Can Death now fix a day and seize my life?

சொற்பொருள் Word by word

ஆட்செய்யல்: doing service
அடியடைந்தேன்: I reached his feet
தாள்: foot
செய்ய தாமரை: red lotus
தலை ஏற்றனன்: placed on my head
நாட்செய்ய பூந்தொடை: garland made fresh each day
நாள்குறித்து: fixing a day
கூற்று: Death

விளக்கம்

தொண்டு செய்தேன்; அவருடைய திருவடியை அடைந்தேன்; அவர் தம் திருவடியை என் தலையில் வைத்தார். இது மூன்று படிகள். முதல் இரண்டும் நம் முயற்சி; மூன்றாவது அவருடைய அருள்.

அதன் பிறகு மரணத்துக்கு என்ன இடம்? ஆழ்வாரின் திருவடி தலையில் இருக்கும் ஒருவரின் உயிரை, ஒரு நாள் குறித்து எடுத்துச் செல்லக் கூற்றுவனுக்கு உரிமை இல்லை. இது அச்சமின்மையின் பாடல்.

Explanation

I served; I reached his feet; he placed his feet upon my head. These are three steps. The first two are our effort; the third is his grace.

After that, what room is left for death? Death has no right to fix a day and carry off the life of one whose head bears the Alvar's feet. This is a verse of fearlessness.

வைணவக் கோயில் மரபு

சடாரி: தலையில் வைக்கப்படும் திருவடி

வைணவக் கோயில் மரபிலிருந்து. பெருமாள் கோயில்களில் தீர்த்தமும் துளசியும் தந்த பிறகு, அர்ச்சகர் ஒரு சிறிய வெள்ளி அல்லது பொன் முடியை அடியார்களின் தலையில் மெல்ல வைப்பார். அதன் மேல் இறைவனின் திருவடிகள் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். அதன் பெயர் "சடாரி" அல்லது "சடகோபம்".

ஏன் அந்தப் பெயர்? வைணவ மரபு சொல்கிறது: நம்மாழ்வார் இறைவனின் திருவடிகளாகவே கருதப்படுகிறார். இறைவனின் திருவடியை அடியார்களுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பவர் அவர். அதனால் இறைவன் திருவடி முடிக்கு அவர் பெயரே வழங்குகிறது. சில கோயில்களில் ஆழ்வார் சந்நிதியில் மதுரகவியாழ்வாரின் பெயரும், இராமானுசர் சந்நிதியில் முதலியாண்டானின் பெயரும் அந்த முடிக்கு வழங்குகின்றன; குருவின் திருவடியாக இருப்பவர் சீடர்.

சடாரி தலையில் வைக்கப்படும் அந்தக் கணம், இறைவனே தன் திருவடியை நம் தலையில் வைப்பது போன்றது. "தாள் செய்ய தாமரை என் தலை ஏற்றனன்" என்று கம்பர் பாடுவது இந்த அனுபவத்தையே. ஆழ்வாரின் பெயர் தாங்கிய திருவடி தலையில் இருக்கும்போது கூற்றுவனுக்கு அஞ்ச வேண்டியதில்லை.

Vaishnava temple tradition

Satari: The Holy Feet Placed on the Head

From Vaishnava temple tradition. In Vishnu temples, after offering holy water and tulasi, the priest gently places a small silver or gold crown on each devotee's head. The Lord's feet are engraved on it. It is called the 'Satari' or 'Sadagopam'.

Why that name? Vaishnava tradition says Nammalvar is regarded as the very feet of the Lord, the one who brings the Lord's feet to his devotees. So the crown bearing the Lord's feet carries his name. In some temples, at the Alvar's own shrine the crown is named after Madhurakavi Alvar, and at Ramanuja's shrine after his disciple Mudaliyandan: the disciple is the feet of the teacher.

The moment the Satari is placed on the head is as if God himself placed his feet on us. That is the experience Kambar sings of: 'he placed his lotus feet upon my head'. When the holy feet bearing the Alvar's name rest on one's head, there is no need to fear Death.

சிந்தனைக்கு

உங்களை ஆசீர்வதித்த ஒரு பெரியவரின் கை உங்கள் தலையில் பட்ட நினைவு உண்டா? அப்போது எப்படி உணர்ந்தீர்கள்?

To reflect on

Do you remember an elder's hand of blessing on your head? How did it feel?