சிவ புராணம்; கந்த புராணம் (காமதகனம்)தென்றல் தேரில் வந்த மன்மதன்
புராணங்களிலிருந்து. தாரகாசுரனை அழிக்கச் சிவபெருமானுக்கு ஒரு மகன் பிறக்க வேண்டும் என்று தேவர்கள் விரும்பினர். ஆனால் சிவபெருமான் ஆழ்ந்த தவத்தில் இருந்தார். பார்வதி அவருக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்தாள். தேவர்கள் மன்மதனை அனுப்பினர்.
மன்மதன் தென்றலைத் தேராகக் கொண்டு, குயிலைக் கொடியாகக் கொண்டு, கரும்பு வில்லோடும் மலர் அம்புகளோடும் வந்தான். அவன் வந்ததும் காடு முழுதும் வசந்தம் மலர்ந்தது; தென்றல் மணம் பரப்பியது. அவன் சிவபெருமான் மீது மலர் அம்பை எய்தான்.
தவம் கலைந்த சிவபெருமான் தம் நெற்றிக்கண்ணைத் திறந்தார். அந்த நொடியே மன்மதன் சாம்பலானான். இனிய தென்றலோடு வந்தவன் தீயில் எரிந்தான். பின்னர் ரதியின் வேண்டுதலால் அவன் உருவமற்றவனாக உயிர் பெற்றான். தென்றல் இனிமையையும் சுடுதலையும் ஒருசேரக் கொண்டது என்ற கருத்து இந்தக் கதையிலும், கம்பரின் இந்தப் பாடலிலும் உள்ளது.
Shiva Purana; Kanda Puranam (the burning of Kama)Kama Who Came on the Chariot of the South Wind
From the Puranas. The gods wished for a son to be born to Lord Shiva, to destroy the demon Taraka. But Shiva sat in deep meditation, while Parvati served him. The gods sent Kama, the god of love.
Kama came with the south wind as his chariot and the cuckoo as his banner, carrying his sugar-cane bow and flower arrows. As he came, spring bloomed through the forest and the breeze spread fragrance. He shot a flower arrow at Lord Shiva.
His meditation broken, Shiva opened his third eye, and in that instant Kama was reduced to ashes. He who came with the sweet breeze burned in fire. Later, at the plea of his wife Rati, he was given life again, but without a body. The idea that the breeze holds both sweetness and burning is in this story and in Kambar's verse.
