Kural 226 · அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்

செல்வத்தின் பாதுகாப்பான இடம்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; தஞ்சாவூர் மாவட்டக் காவிரிக்கரை ஊரில் நடந்ததாகக் கொள்ளலாம். வேங்கடேச நாயக்கர் என்பவர் அந்த ஊரின் பெரிய தானிய வணிகர். அவருடைய களஞ்சியங்களில் நெல் மலை போலக் குவிந்து கிடந்தது. அவர் வெளியே அமைதியானவர்; ஆனால் உள்ளுக்குள் பெரிய கவலை ஒன்று இருந்தது. 'இவ்வளவு செல்வத்தை எப்படிக் காப்பது?' என்று இரவெல்லாம் தூக்கம் வராமல் தவித்தார். களஞ்சியத்துக்குப் பெரிய பூட்டுகளும் காவலாளர்களும் வைத்தார்.

ஒரு ஆண்டு மழை பொய்த்தது. காவிரியில் நீர் வரவில்லை. வயல்கள் வெடித்தன. ஊரில் கூலி வேலை செய்தவர்களுக்கு வேலை இல்லாமல் போனது. பசியால் குழந்தைகள் அழுதன. நாயக்கரின் வீட்டு வாசலில் ஒரு நாள் காலை ஒரு கிழவி கையில் குழந்தையுடன் வந்து நின்றாள். 'ஐயா, இரண்டு நாளாகப் பச்சைத் தண்ணீர் மட்டும்தான் குடித்தோம்' என்றாள். நாயக்கரின் மனம் உருகியது. அவர் அந்தக் கணமே களஞ்சியக் கதவைத் திறந்தார்.

அவர் வீட்டுத் திண்ணையிலேயே பெரிய அடுப்புகள் மூட்டப்பட்டன. நாள்தோறும் நூற்றுக்கணக்கானோர் வரிசையாக அமர்ந்து கஞ்சியும் சோறும் உண்டனர். அவரது மனைவியும் மகள்களும் பரிமாறினர். சில மாதங்கள் இப்படிக் கடந்தன. களஞ்சியத்து நெல் குறையக் குறைய அவர் உறவினர்கள் எச்சரித்தனர்: 'இப்படிக் கொடுத்தால் உனக்கே ஒன்றும் மிஞ்சாது.' அவர் சிரித்துச் சொன்னார்: 'இத்தனை காலம் இந்த நெல்லுக்குப் பூட்டுப் போட்டுக் காத்தேன். இன்றுதான் இது பாதுகாப்பான இடத்தில் இருக்கிறது.'

அடுத்த ஆண்டு நல்ல மழை பெய்தது. பஞ்சத்தில் உயிர் பிழைத்த குடும்பங்கள் தங்கள் முதல் அறுவடையில் ஒரு பகுதியை நாயக்கரின் வாசலில் கொண்டு வந்து வைத்தனர். 'உங்கள் அன்னம் எங்கள் உயிரைக் காத்தது' என்று கண்ணீருடன் கூறினர். அவர் அதை ஏற்கத் தயங்கினார்; ஆனால் அவர்கள் அன்பு அவரை வென்றது. அவருடைய களஞ்சியம் மீண்டும் நிரம்பியது. இப்போது அதற்குப் பூட்டுத் தேவையில்லை; ஊர் முழுவதும் அவருக்குக் காவல் ஆனது.

நாயக்கரின் அன்னசாலையில் எவரும் தம் குலம், ஊர், தொழில் பற்றிக் கேட்கப்படவில்லை. வந்தவர் அனைவருக்கும் ஒரே வரிசை, ஒரே இலை. கோடை வெயிலில் நடந்து வந்தவர்களுக்கு முதலில் மோரும் தண்ணீரும் தரப்பட்டன. அவர் மகள்கள் குழந்தைகளுக்கு அருகில் அமர்ந்து ஊட்டிவிட்டனர்.

திருடர் எடுத்துச் செல்ல முடியாத வைப்பிடம் பசித்தவரின் நன்றியுணர்வு. நாயக்கரின் வாழ்க்கையைப் பார்த்தவர்கள், 'பொருள்வைப்புழி' என்ற குறளின் பொருளை நேரில் கண்டனர்.

The Grain Merchant's Safest Vault

This is an imagined story from a village on the Kaveri bank in the Thanjavur country. Venkatesa Naicker was the village's great grain merchant. Paddy lay piled like hills in his granaries. Outwardly he was calm, but inside he carried a worry: "How do I guard so much wealth?" He lay awake at night. He put heavy locks and watchmen on the granary.

One year the rains failed. No water came down the Kaveri. Fields cracked. Labourers found no work and children cried with hunger. One morning an old woman with a child in her arms stood at Naicker's door. "Sir, for two days we have drunk only plain water," she said. His heart melted. At that very moment he opened the granary doors.

Big hearths were lit on his own verandah. Every day hundreds sat in rows and ate gruel and rice. His wife and daughters served. Months passed. As the paddy shrank, his relatives warned him: "If you give like this, nothing will be left for you." He smiled and said, "All these years I locked this paddy and guarded it. Only today is it in a safe place."

The next year the rains were good. Families who had survived the famine brought a part of their first harvest and laid it at Naicker's door. "Your rice saved our lives," they said with tears. He hesitated to accept, but their love won. His granary filled again. It no longer needed locks; the whole village had become his guard.

The vault no thief can empty is the gratitude of the hungry. Those who watched Naicker's life saw the meaning of the verse about the place to store wealth.