Kural 223 · இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல் – Tamilone

Kural 223 · Giving · ஈகை

இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல்குலனுடையான் கண்ணே யுள.

Ilanennum Evvam Uraiyaamai Eedhal / Kulanutaiyaan Kanne Yula

It is only the highborn man that giveth without ever meanly saying, I have not.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

'என்னிடம் இல்லை' என்ற துயரச்சொல்லைச் சொல்லாமல் கொடுக்கும் பண்பு, நற்குடிப் பிறந்தவனிடமே உள்ளது.

Meaning

The trait of giving without uttering the wretched word 'I have not' belongs only to the well-born.

சொற்பொருள் Word by word

இலன்என்னும்: saying 'I have not'
எவ்வம்: the wretchedness
உரையாமை: without uttering
ஈதல்: giving
குலன் உடையான் கண்ணே: only in the well-born
உள: exists

விளக்கம்

'இலன்' என்றால் 'என்னிடம் இல்லை' என்ற சொல்; 'எவ்வம்' என்றால் துன்பம், இழிவு. 'இலனென்னும் எவ்வம்' என்பது 'இல்லை' என்று சொல்லும் துன்பத்தைத் தரும் சொல். 'குலனுடையான்' என்றால் நற்குடிப்பிறப்பும் நல்ல பண்பும் உடையவன். எவ்வளவு இக்கட்டிலும் 'இல்லை' என்ற சொல்லைச் சொல்லாமல் தம்மிடம் உள்ளதைக் கொடுக்கும் பண்பு நற்குடியில் பிறந்தவனிடமே உள்ளது என்கிறார் வள்ளுவர்.

இங்கே 'குலம்' என்பது பிறப்பால் அமையும் உயர்வு தாழ்வு அல்ல; பண்பால் அமையும் உயர்வு. நம் தமிழ் மரபு குலத்தை ஒழுக்கத்தாலும் பண்பாலும் அளவிடுகிறது. வள்ளுவரே 'குலனுடையார்' என்று நற்பண்புடையவர்களைச் சுட்டுகிறார். நல்லொழுக்கத்தாலும் தலைமுறைதோறும் கற்ற அறத்தாலும் வளர்ந்த பண்பே குலம். அத்தகைய பண்புடையவர் 'இல்லை' என்று சொல்ல நாணுகிறார்.

ஏன் 'இல்லை' என்ற சொல் துன்பம் தருகிறது? யாசிப்பவர் வந்து நிற்கும்போது 'இல்லை' என்று சொல்வது அவரது நம்பிக்கையை உடைக்கிறது; அவர் முகத்தில் ஏமாற்றம் தோன்றுகிறது. அதைப் பார்க்கக் கொடுப்பவருக்கே துன்பம். மேலும் அந்தச் சொல் தம் இயலாமையை ஒப்புக்கொள்வதுபோல் தோன்றுவதால் அவருக்கும் இழிவு. ஆகவே குலமுடையவர் தம்மிடம் உள்ளதைக் கொடுத்துவிடுகிறார்; இல்லாவிட்டால் மென்மையாக வேறு வழி காட்டுகிறார்.

இது பொய் சொல்லுவதற்கான அனுமதி அல்ல. தம்மிடம் உண்மையில் இல்லாத போது இல்லை என்பதே உண்மை. ஆனால் இருப்பதை மறைத்து 'இல்லை' என்று சொல்வதே இங்கு தவிர்க்க வேண்டியது. மேலும் இல்லாதபோதும் அன்பான சொல், ஆறுதல், வேறு உதவி வழிகாட்டுதல் போன்றவற்றால் வருபவரைத் திருப்பி அனுப்பாமல் இருப்பதே பண்பு.

குலம் என்ற சொல் இங்கே பிறப்பால் வரும் உயர்வைக் குறிக்கவில்லை; நற்பண்புகள் வழிவழியாகத் தொடரும் குடும்ப மரபையே குறிக்கிறது. அத்தகைய மரபில் வளர்ந்தவன் கையில் ஒன்றும் இல்லாதபோதும் 'இல்லை' என்று முகம் திருப்பமாட்டான்; வேறு வழி காட்டியோ அன்பான சொல் கூறியோ அனுப்புவான்.

நாமும் கேட்டு வருபவரிடம் 'இல்லை' என்பதைக் கடைசி வழியாக வைத்துக்கொள்ளலாம்.

Explanation

'Ilan' is the word 'I have not'; 'evvam' means distress, disgrace. 'Ilanennum evvam' is the distressing word of saying 'I have not'. 'Kulanudaiyaan' is one of good birth and good character. Valluvar says the trait of giving what one has, without uttering 'I have not' even in the tightest corner, is found only in the well-born.

Here 'kulam' is not high or low by birth but eminence by character. Our Tamil tradition measures kulam by conduct and character. Valluvar himself uses 'kulanudaiyaar' to refer to those of good character. Kulam is the nature grown through good conduct and the dharma learnt over generations. Such people are ashamed to say "I have not".

Why does the word 'I have not' cause distress? When a petitioner stands there, saying 'I have not' breaks his trust; disappointment appears on his face. Seeing that is itself pain for the giver. Further, as that word seems an admission of one's own inability, it is a disgrace to him too. So the well-born one gives what he has; if he does not have, he gently shows another way.

This is not permission to lie. When one truly has nothing, 'I have not' is the truth. What is to be avoided is concealing what one has and saying 'I have not'. Moreover, even when lacking, it is good character not to send the visitor back without kind words, comfort or guidance to other help.

We too can keep 'I have not' as the last resort to those who come asking.

கதை

ரகுவும் கௌத்சனும்

இது காளிதாசரின் ரகுவம்சத்திலும் புராண மரபிலும் சொல்லப்படும் ரகு மன்னனின் கதை. ரகு இக்ஷ்வாகு குலத்தில் வந்த புகழ்பெற்ற அரசன்; இராமனின் மூதாதை. அவன் ஆட்சியில் அறமும் வீரமும் செழித்தன. ஒருமுறை அவன் விசுவஜித் என்ற வேள்வியைச் செய்தான். அந்த வேள்வியில் தன் அரசின் செல்வம் அனைத்தையும் தானமாகக் கொடுப்பது மரபு. ரகு தன் கருவூலம் முழுவதையும் முனிவர்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் வழங்கினான். இறுதியில் அவன் மண் பாத்திரத்தில் அர்க்கியம் வழங்கும் அளவுக்கு எளிமையானவன் ஆனான்.

இந்த நேரத்தில் கௌத்சன் என்ற இளம் முனிவன் ரகுவின் அரண்மனைக்கு வந்தான். அவன் வரதந்து முனிவரிடம் கல்வி கற்றவன். கல்வி முடிந்ததும் குருவுக்கு தட்சிணை தர விரும்பினான். வரதந்து, "நீ அன்பால் செய்த சேவையே எனக்குப் போதும்" என்றார். ஆனால் கௌத்சன் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தினான். சினமடைந்த குரு, "நீ கற்ற பதினான்கு வித்தைகளுக்காக பதினான்கு கோடி பொற்காசுகள் தா" என்றார்.

கௌத்சன் அதைத் தேடி ரகுவிடம் வந்தான். மண் பாத்திரத்தில் அர்க்கியம் தரும் ரகுவைக் கண்டு அவனுக்குச் சங்கடம் ஏற்பட்டது. "மன்னரே, நீங்கள் எல்லாவற்றையும் தானம் செய்துவிட்டீர்கள் போலிருக்கிறது. என் தேவையைச் சொல்லாமலேயே திரும்பிவிடுகிறேன்" என்று கூறி புறப்படத் தொடங்கினான். ஆனால் ரகு அவனைத் தடுத்து, "முனிவரே, நீங்கள் என் இல்லத்துக்கு வந்து வெறுங்கையுடன் திரும்பினால் அது என் குலத்துக்கு இழுக்கு. இரண்டு மூன்று நாள் தங்குங்கள்; நான் உங்கள் தேவையை நிறைவேற்றுகிறேன்" என்றான்.

ரகு குபேரனிடம் செல்லத் தீர்மானித்தான். குபேரன் செல்வத்தின் தலைவன். ரகு தன் தேரில் குபேரனின் நகரமாகிய அளகாபுரி மீது படையெடுக்கத் தயாரானான். முந்தைய இரவு அவன் தேரில் ஆயுதங்களைப் பூட்டி உறங்கினான். காலையில் கருவூல அதிகாரி ஓடிவந்து, "மன்னரே, கருவூலத்தில் வானிலிருந்து பொற்காசுகள் மழைபோல் பொழிந்துள்ளன" என்றான். குபேரன் ரகுவின் உறுதியை அறிந்து அந்த மழையைப் பொழிந்தான்.

ரகு அந்தப் பொன்னை முழுவதும் கௌத்சனுக்குக் கொடுத்தான். கௌத்சன், "நான் கேட்ட அளவே போதும்" என்று பதினான்கு கோடி மட்டும் எடுத்துக்கொண்டான். ரகு, "நான் வாங்கியது உங்களுக்கே; திரும்ப எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன்" என்றான். இறுதியில் இருவரும் மிச்சப் பொன்னை ஊருக்குத் தானம் செய்தனர்.

எவ்வளவு இக்கட்டிலும் 'இல்லை' என்று சொல்லாமல் கொடையை நிறைவேற்ற முன்வந்த ரகுவின் குணம் 'இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல் குலனுடையான் கண்ணே உள' என்பதற்குச் சிறந்த சான்று.

A story

Raghu and Kautsa

This is the story of King Raghu told in Kalidasa's Raghuvamsha and in the Puranic tradition. Raghu was a renowned king of the Ikshvaku line, an ancestor of Rama. Once he performed the sacrifice called Vishvajit. By custom in that sacrifice all the wealth of the kingdom is given away. Raghu gave his entire treasury to sages and brahmins. At the end he was so simple that he offered arghya in an earthen vessel.

At this time a young sage named Kautsa came to Raghu's palace. He had finished his studies under Varatantu and insisted on paying a fee. The angry teacher said, "For the fourteen sciences you have learned, give fourteen crore gold coins."

Kautsa came to Raghu to seek it. Seeing Raghu giving arghya in an earthen vessel, he was embarrassed. "King, it seems you have given away everything. I will go back without saying my need," he said, and began to leave. But Raghu stopped him: "Sage, if you come to my house and return empty-handed, it is a blot on my line. Stay two or three days; I will fulfil your need."

Raghu prepared to march on Kubera's city of Alakapuri with his chariot. The previous night he slept with weapons fitted to the chariot. In the morning the treasury officer ran in and said, "King, gold coins have rained from the sky into the treasury." Kubera, knowing Raghu's resolve, had poured that rain.

Raghu gave all that gold to Kautsa. Kautsa said, "Only what I asked is enough," and took just fourteen crore.

Raghu's character, ready to fulfil a gift without saying 'I have not' however tight the corner, is the best witness to the verse: giving without saying 'I have not' is found in the well-born.

சிந்தனைக்கு

நான் உதவ முடியாத நேரத்திலும் கேட்டு வருபவரை அன்புடன் நடத்துகிறேனா?

To reflect on

Even when I cannot help, do I treat the one who comes asking with warmth?