Kural 222 · நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது மேலுலகம் – Tamilone

Kural 222 · Giving · ஈகை

நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது மேலுலகம்இல்லெனினும் ஈதலே நன்று.

Nallaaru Eninum Kolaldheedhu Melulakam / Illeninum Eedhale Nandru

Though it lead unto heaven, receiving is bad: and though heaven should be denied to the giver, giving alms is a virtue.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பெறுதல் நல்ல வழியாக இருந்து சொர்க்கத்தை அளித்தாலும் தீதே; மேலுலகம் இல்லையென்றாலும் கொடுத்தலே நன்று.

Meaning

Even if it leads by a good road to heaven, receiving is bad; and even if there be no world above, giving is good.

சொற்பொருள் Word by word

நல்லாறு எனினும்: even if it is a good path
கொளல் தீது: receiving is bad
மேலுலகம்: the world above
இல்லெனினும்: even if there is none
ஈதலே நன்று: giving alone is good
கொளல்: receiving

விளக்கம்

இது பெறுவதையும் கொடுப்பதையும் ஒப்பிடும் தனிச்சிறப்புடைய குறள். 'நல்லாறு எனினும் கொளல் தீது' என்றால் நல்ல வழியில் வந்தாலும் பெறுவது தீது. 'மேலுலகம் இல்லெனினும் ஈதலே நன்று' என்றால் கொடுப்பதால் மேலுலகம், அதாவது சொர்க்கம் கிடைக்காவிட்டாலும் கொடுப்பதே நன்று. இங்கு வள்ளுவர் தானத்தின் பலனை மறுமையோடு இணைக்க மறுக்கிறார். கொடுத்தால் சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்பதால் கொடுக்க வேண்டாம்; கொடுப்பது அதன் இயல்பிலேயே நன்றாக இருப்பதால் கொடுக்க வேண்டும் என்கிறார்.

'கொளல் தீது' என்பதன் கருத்தையும் நுட்பமாகக் காண வேண்டும். இது இரந்து வாழ்வதை இகழ்வதாகக் கொள்ளக்கூடாது. உண்மையில் வறியவர் பெறுவது அவரது தேவையால் வந்தது. ஆனால் ஒருவர் தம் வலிமையால் வாழ முடியும் நிலையில் பிறரிடம் பெறுவதையே வாழ்வாகக் கொண்டால் அது தாழ்வு. பெறுவதால் ஒருவரின் தன்மதிப்பு குறையலாம். 'நல்ல வழியில் கிடைத்தாலும்' என்ற சொற்றொடர் அதைக் குறிக்கிறது: அது சொர்க்கத்துக்கு வழி என்றாலும் பெறுவதை விட்டு வாழ வேண்டும் என்பதே வள்ளுவர் எண்ணம்.

இதன் அடிப்படையான கருத்து, கொடுப்பதன் நோக்கம் சொர்க்கமோ புகழோ அல்ல என்பது. சிலர் புண்ணியம் கிடைக்கும், மேலுலகம் கிடைக்கும் என்பதற்காகவே தானம் செய்கின்றனர். அது கடன் போன்ற வணிகம். வள்ளுவர் கூறுவது அதற்கு மேல்: சொர்க்கம் இல்லாவிட்டாலும் கொடுப்பதில் ஒரு நன்மை இருக்கிறது, அது ஆன்மாவின் உயர்வு.

கீதையின் நிஷ்காம கர்மமும் இதையே கூறுகிறது. பலனை நாடாமல் செய்யும் செயலே உயர்ந்தது. தானத்தைப் பற்றியும் அவ்வாறே. 'தாதவ்யம் இதி யத் தானம் தீயதேऽனுபகாரிணே' என்று கீதை 'கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே, பதில் உதவி செய்யாதவனுக்குக் கொடுக்கும் தானம் சாத்விகமானது' என்கிறது.

இதில் வள்ளுவரின் துணிவான சிந்தனை வெளிப்படுகிறது. நல்லுலகம் கிடைக்கும் என்று சொல்லப்பட்டாலும் பிறரிடம் இரந்து பெறுவது தீமையே என்று அவர் கூறுகிறார். அதே நேரத்தில் மேலுலகம் இல்லாவிட்டாலும் கொடுப்பது நன்மையே என்று வலியுறுத்துவதால், ஈகை என்பது பயனை எதிர்பார்த்துச் செய்யும் வணிகம் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. கொடுப்பது தனக்குத்தானே மதிப்புடையது என்பதே அவர் கருத்து.

நாம் தானம் செய்யும் போதும் நம் நோக்கத்தை ஆராயலாம். அது புண்ணியமா, புகழா, அல்லது தூய அன்பா? அன்பே உயர்ந்தது.

Explanation

This is a distinctive verse comparing receiving and giving. 'Nallaaru enum kolal theedhu' means even if it comes by a good path, receiving is bad. 'Melulagam illenum eedhale nandru' means even if giving yields no upper world, no heaven, giving alone is good. Here Valluvar refuses to tie the fruit of charity to the afterlife. Do not give because giving will earn heaven; give because giving is by its nature good.

The meaning of 'kolal theedhu' must also be seen subtly. It should not be taken as scorning those who live by begging. In truth, what the poor receive comes from their need. But if one who can live by his own strength makes receiving from others his way of life, that is a fall. Receiving may diminish a person's self-respect. The phrase 'even if by a good path' indicates this: even if it were the road to heaven, Valluvar's thought is that one should live without receiving.

The basic idea is that the purpose of giving is not heaven or fame. Some give only to gain merit or the world above. That is a trade like a loan. Valluvar says more: even if there is no heaven, there is a good in giving, the elevation of the soul.

The Gita's nishkama karma says the same. Action done without desire for fruit is highest. It says the same of charity: a gift given because it ought to be given, to one who does nothing in return, is sattvic.

When we give, we may examine our motive. Is it merit, fame or pure love? Love is highest.

கதை

கர்ணனின் இறுதிக் கொடை

இது மகாபாரதத்தைச் சார்ந்த நாட்டுப்புற மரபில் தலைமுறை தலைமுறையாகச் சொல்லப்படும் கர்ணனின் இறுதிக் கொடைக் கதை. குருக்ஷேத்திரப் போரில் அர்ஜுனனின் அம்பால் கர்ணன் வீழ்ந்தான். போர்க்களத்தில் இரத்தம் வழிய அவன் உயிர் மெல்ல நீங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவன் கொடை வள்ளல் என்று உலகம் அறிந்திருந்தது. அவன் யாசகர் எவருக்கும் இல்லை என்று சொன்னதில்லை. கவசமும் குண்டலமும் இந்திரனுக்குத் தந்தவன். குந்தியிடம் வாக்குக் கொடுத்தவன்.

அவன் மரணப்படுக்கையில் இருந்தபோது கண்ணன் அவனுடைய கொடையின் உறுதியைச் சோதிக்க விரும்பினார். அர்ஜுனனிடம், "கர்ணனின் கொடையின் வலிமையைப் பார்" என்றார். கண்ணனும் அர்ஜுனனும் ஒரு ஏழை அந்தணர் வடிவில் கர்ணனிடம் வந்தனர். "கர்ணா, நான் வறியவன்; ஒரு தானம் வேண்டி வந்திருக்கிறேன்" என்றார் கண்ணன்.

கர்ணன் சிரமத்தோடு, "ஐயா, என்னிடம் இப்போது கொடுக்க எதுவும் இல்லை. என் உடல் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நான் இறக்கும் தருவாயில் இருக்கிறேன்" என்றான். கண்ணன் அவனிடம், "நான் உன்னிடம் கேட்க வந்த தானத்தை வேறு யாரிடமும் பெற முடியாது; ஆகவே வந்தேன்" என்றார். கர்ணன் சுற்றும் பார்த்தான். அவன் வாயில் இருந்த பொற்பல் தெரிந்தது. "என் பல் பொன்னால் ஆனது. இதைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்" என்றான்.

அந்தணர் வடிவில் இருந்த கண்ணன், "இரத்தம் படிந்த பல்லை நான் எப்படி ஏற்பது? நீ தூய நீரால் கழுவித் தரவேண்டும்" என்றார். கர்ணன் அருகில் கிடந்த கல்லை எடுத்து தன் பல்லை உடைத்துக்கொண்டான். ஆனால் அந்தப் பல்லும் இரத்தம் படிந்திருந்தது. தூய நீர் அங்கே இல்லை. கர்ணன் தன் வில்லை எடுத்துத் தரையில் அம்பு எய்து ஒரு நீரூற்றை உருவாக்கினான். அந்த நீரால் பல்லைக் கழுவி அவர் கையில் தந்தான்.

கண்ணன் தம் உண்மை உருவைக் காட்டினார். "கர்ணா, உன் கொடையின் உறுதி வியக்கத்தக்கது. உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்?" என்றார். கர்ணன் வரங்களாக மூன்றைக் கேட்டதாக மரபு சொல்கிறது: ஏழை மக்களுக்கு நீதி, தன் நகரத்தில் ஏழை வாழ முடியாத நிலை, தன் இறுதிச் சடங்கு பாவம் இல்லாத இடத்தில் நடப்பது. அவன் தனக்காக எதையும் கேட்கவில்லை.

இந்தக் கதை மகாபாரதத்தின் மூல நூலில் இல்லை; நாட்டுப்புற மரபில் வந்தது என்பதைக் குறிக்க வேண்டும். சொர்க்கமோ புகழோ எதிர்பார்க்காமல் இறுதி நொடியிலும் கொடுத்த கர்ணனின் இந்தக் கொடை, 'மேலுலகம் இல்லெனினும் ஈதலே நன்று' என்ற குறளுக்கு மிகச் சிறந்த சான்று.

A story

Karna's Last Gift

This is the story of Karna's last gift, told across generations in the folk tradition of the Mahabharata. In the Kurukshetra war Karna fell to Arjuna's arrow. On the battlefield, as blood flowed, his life was slowly leaving. The world knew him as a generous giver. He never told any petitioner "I have not".

As he lay dying, Krishna wished to test the firmness of his giving. He said to Arjuna, "See the strength of Karna's charity." Krishna and Arjuna came to Karna in the form of a poor brahmin. "Karna, I am poor; I have come asking for a gift," said Krishna.

Karna said with effort, "Sir, I have nothing to give now. My body is pierced with arrows. I am at the point of death." A golden tooth in his mouth showed. "My tooth is gold. Take it," he said.

Krishna in the form of the brahmin said, "How can I accept a blood-stained tooth? You must wash it with pure water and give it." Karna took a stone lying nearby and broke out his tooth. But that tooth too was blood-stained. There was no pure water there. Karna took his bow and shot an arrow into the ground to create a spring. He washed the tooth with that water and placed it in his hand.

Krishna revealed his true form. "Karna, the firmness of your charity is marvellous. What boon do you want?" he said. The tradition says Karna asked boons only for others, nothing for himself.

We must note that this tale is not in the original text of the Mahabharata; it comes from the folk tradition. Karna's gift at the final moment, expecting neither heaven nor fame, is the best witness to the verse: even if there be no world above, giving is good.

சிந்தனைக்கு

பலனை எதிர்பாராமல் கொடுக்கும் மனம் என்னிடம் எவ்வளவு உள்ளது?

To reflect on

How much of a mind that gives without seeking reward do I have?