Kural 229 · இரத்தலின் இன்னாது மன்ற நிரப்பிய

தனித்து உண்ட செல்வன்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. மதுரை நகரில் குபேரன் என்ற பெயரில் ஒரு பெரிய வணிகர் இருந்தார். அவருடைய வீட்டில் எப்போதும் சுவையான உணவு சமைக்கப்படும். ஆனால் அவர் விருந்துக்கு எவரையும் அழைத்ததில்லை. தம் வீட்டு வாசல் கதவை மூடிவிட்டு, உள்ளறையில் தனியே அமர்ந்து உண்பார். வெளியே யாராவது வந்து 'அய்யா, பசிக்கிறது' என்று குரல் கொடுத்தால் காது கேளாதவர் போல இருப்பார்.

ஒரு நாள் மதிய வேளையில் ஒரு சாது அவர் வீட்டு வாசலுக்கு வந்து நின்றார். 'அம்மா, ஒரு பிடி சோறு' என்று குரல் கொடுத்தார். வேலைக்காரி வந்து 'ஐயா தனியாக உண்கிறார், யாரையும் உள்ளே விடமாட்டார்' என்றாள். சாது புன்னகையுடன் காத்திருந்தார். உணவு உண்டு முடிந்ததும் குபேரன் வெளியே வந்தார். சாதுவைக் கண்டு எரிச்சல் அடைந்தார். 'போங்கள், இங்கு ஒன்றும் இல்லை' என்றார்.

சாது அமைதியாகச் சொன்னார்: 'தம்பி, இரந்து வாழ்பவன் துன்பப்படுகிறான்; ஆனால் அவன் எவர் உணவையும் பறிக்கவில்லை. உன் துன்பமோ பெரிது. தனியே உண்பவன் தனியே பாவம் உண்கிறான் என்று வேதம் சொல்கிறது.' குபேரன் கோபத்துடன் உள்ளே சென்றார். ஆனால் அன்று இரவு அவருக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அந்தச் சாதுவின் முகமும் சொற்களும் அவர் மனத்தைத் துளைத்தன.

சில நாள் கழித்து குபேரனுக்கு நோய் வந்தது. வயிற்றில் வலி; உணவு உண்ண முடியவில்லை. அவருக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து ஆறுதல் சொல்ல எவரும் இல்லை. உறவினர் வந்தாலும் பணத்துக்காகவே வந்தனர். அப்போது அவர் எண்ணினார்: 'நான் ஒருமுறையும் யாருடனும் பகிர்ந்து உண்டதில்லை. அதனால் இன்று என்னுடன் உண்ண எவருமில்லை.'

குபேரனின் மனத்தில் மற்றொரு நினைவு எழுந்தது. சிறுவயதில் அவர் தாய் தினமும் உணவு பரிமாறும் முன் ஒரு கவளத்தை எடுத்து வாசலில் வைப்பாள். 'யாராவது பசியோடு வரலாம்' என்பாள். செல்வம் வந்த பிறகு தாம் அந்தப் பழக்கத்தை முற்றிலும் மறந்துவிட்டதை அவர் உணர்ந்தார். அந்த நினைவு அவர் மனத்தைக் கரைத்தது.

அன்னசாலை திறந்த முதல் நாளிலேயே சுமார் நூறு பேர் வந்து உண்டனர். குபேரன் அவர்களுடன் வரிசையில் அமர்ந்து உண்டார். அவ்வளவு சுவையான உணவை அவர் வாழ்நாளில் எப்போதும் உண்டதில்லை என்று அவரே சொன்னார். சாதுவும் புன்னகையுடன் அவரைப் பார்த்து ஆசீர்வதித்தார்.

உடல்நலம் தேறியதும் அவர் தம் வீட்டு வாசலில் ஒரு அன்னசாலை திறந்தார். முதல் நாள் அதே சாதுவை அழைத்து அவருக்கு முதல் இலை போட்டார். 'இரத்தலின் இன்னாது தனியே உண்பது' என்ற உண்மை அவருக்குப் புரிந்தது.

The Rich Man Who Ate Alone

This is an imagined story. In the city of Madurai there lived a great merchant named Kuberan. Tasty food was cooked in his house every day, but he never invited anyone. He shut his front door and sat alone in an inner room to eat. If someone outside called "Sir, I am hungry," he acted deaf.

One noon a sadhu stood at his door and called, "Mother, a handful of rice." The maid came and said, "The master eats alone, he lets no one in." The sadhu waited with a smile. When he finished eating Kuberan came out, annoyed at seeing him. "Go away, there is nothing here," he said.

The sadhu said calmly, "My son, the beggar suffers, but he takes no one's food. Your suffering is greater. The Veda says he who eats alone eats sin alone." Kuberan went in angrily. But that night he could not sleep. The sadhu's face and words pierced his mind.

Some days later Kuberan fell ill. He had pain in the stomach and could not eat. No one sat beside him to comfort him. Relatives who came, came for money. Then he thought, "I never once ate with anyone. So today there is no one to eat with me."

When he recovered he opened a free feeding hall at his doorstep. On the first day he invited the same sadhu and laid the first leaf for him. He understood the truth of the verse: eating alone is more painful than begging.