Kural 221 · வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகைமற் றெல்லாம் – Tamilone

Kural 221 · Giving · ஈகை

வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகைமற் றெல்லாம்குறியெதிர்ப்பை நீர துடைத்து.

Variyaarkkondru Eevadhe Eekaimar Rellaam / Kuriyedhirppai Neera Thutaiththu

Giving to the poor is alone charity: all other giving is of the nature of loan.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வறியவர்க்குக் கொடுப்பதே ஈகை; மற்றெல்லாம் பதிலை எதிர்பார்த்துக் கொடுக்கும் கடனின் தன்மை உடையது.

Meaning

Giving something to the poor alone is charity; all else has the nature of a loan expecting return.

சொற்பொருள் Word by word

வறியார்க்கு: to the poor
ஒன்று ஈவதே: giving something
ஈகை: is true charity
மற்று எல்லாம்: all else
குறி எதிர்ப்பை: expecting a return
நீரது உடைத்து: has the nature of a loan

விளக்கம்

இது ஈகை அதிகாரத்தின் முதல் குறள்; ஈகைக்கு வள்ளுவர் தரும் வரையறை. வறியவர்க்குக் கொடுப்பதே உண்மையான ஈகை. செல்வர்க்குக் கொடுப்பது, நண்பர்க்குக் கொடுப்பது, அதிகாரிகளுக்குக் கொடுப்பது ஆகியவை எல்லாம் எதிர்காலத்தில் ஏதோ ஒரு பதிலையோ பயனையோ எதிர்பார்த்துச் செய்யப்படும் முதலீடு போன்றவை. 'குறி எதிர்ப்பை' என்றால் குறிப்பிட்ட பதிலை எதிர்பார்ப்பது; 'நீரது' என்றால் அத்தன்மை உடையது. எனவே அவை கடனின் இயல்பு உடையன என்கிறார்.

ஏன் வறியவர்க்குக் கொடுப்பது மட்டுமே உண்மையான ஈகை? ஏனெனில் வறியவரிடம் இருந்து நாம் திரும்பப் பெற எதுவும் இல்லை. அவர்கள் நமக்குப் பணம் தர முடியாது; பதவி தர முடியாது; செல்வாக்கு தர முடியாது. அவர்களுக்குக் கொடுக்கும்போது நாம் எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது. அதனால் அந்தக் கொடை தூய்மையாக இருக்கிறது. எதிர்பார்ப்பு இல்லாத கொடையே ஈகை.

இது செல்வருக்குக் கொடுப்பது தவறு என்று சொல்வதில்லை. நண்பர்க்கும் உறவினர்க்கும் பரிசளிப்பது இயல்பான அன்பின் வெளிப்பாடு; அதுவும் நல்லதே. ஆனால் அது ஈகை என்ற உயர்ந்த அறத்தின் கீழ் வராது; அது பரிமாற்றம், உறவு, மரியாதை. ஈகை என்பது தனித்தன்மை உடையது: தேவையுள்ளவர்க்கு, திருப்பித் தர முடியாதவர்க்குக் கொடுப்பது.

நம் அன்றாட வாழ்வில் இதைச் சோதிக்க ஒரு எளிய கேள்வி உண்டு: 'இந்தக் கொடைக்கு எனக்கு ஏதாவது திரும்பக் கிடைக்குமா?' ஆம் என்றால் அது வணிகம்; இல்லை என்றால் ஈகை. நன்றியையும் புகழையும் கூட எதிர்பார்க்காமல் கொடுப்பது இன்னும் தூய்மையான ஈகை.

இங்கே 'வறியவர்' என்பது உணவு, உடை, உறைவிடம் இல்லாமல் தவிப்பவரைக் குறிக்கும். அவர்களால் திருப்பித் தர இயலாது; எனவே அவர்களுக்குத் தருவதே தூய ஈகை. செல்வர் செல்வரிடமிருந்து பெறும் பரிசும் விருந்தும் நட்பையும் உறவையும் வளர்க்கும் நல்ல பழக்கமே என்றாலும் அவை ஈகையின் வகையில் சேராது; அவை பரிமாற்றம் மட்டுமே என்பதே குறளின் கருத்து.

இந்தக் குறள் ஈகையின் சாரத்தை ஒரே வரியில் சொல்கிறது. அதை வாழ்வில் பின்பற்றும்போது நம் கொடை நம் மனத்துக்கு அமைதியையும் பிறருக்கு உதவியையும் தருகிறது.

Explanation

This is the first verse of the chapter on giving, Valluvar's definition of charity. Giving to the poor is true charity. Giving to the rich, giving to friends, giving to officials are all like investments made expecting some return or benefit in future. 'Kuri edhirppai' means expecting a specific return; 'neerathu' means having that nature. So he says they have the nature of a loan.

Why is giving to the poor alone true charity? Because we have nothing to get back from the poor. They cannot give us money, position or influence. When we give to them we can expect nothing. So that gift is pure. Giving without expectation is eekai.

This does not say that giving to the rich is wrong. Gifts to friends and relatives are natural expressions of love, and good too. But they do not come under the lofty dharma called eekai; they are exchange, relationship and courtesy. Eekai is distinct: giving to the needy, to those who cannot repay.

In daily life there is a simple question to test this: "Will I get anything back for this gift?" If yes, it is trade; if no, it is eekai. Giving without even expecting thanks or praise is a still purer charity.

This verse states the essence of charity in one line. When we follow it in life, our giving brings peace to our own mind and help to others.

கதை

ஆலமேலுவின் அரிசி

இது தமிழ்நாட்டின் ஒரு கோவில் நகரத்தில் நடந்த கற்பனைக் கதை. ஆலமேலு என்ற பெண் அந்த நகரில் ஒரு சிறு வீட்டில் வாழ்ந்தார். அவர் கணவர் ஒரு எளிய ஆசிரியர். அவர்களுக்கு வசதி அதிகம் இல்லை; ஆனால் ஆலமேலுவின் வீட்டு வாசலில் ஒரு பழக்கம் இருந்தது. தினமும் மதியம் வீட்டில் சமைத்த சோற்றில் ஒரு பங்கை எடுத்து வைத்து, அன்று வழியில் வரும் பசித்தவருக்குக் கொடுப்பார். யார் வருகிறார்கள், அவர்கள் எந்த ஊர், எந்தக் குலம் என்று அவர் கேட்பதில்லை. கொடுத்தபின் அவர்கள் பெயரைக் கூடக் கேட்க மாட்டார்.

அவர் வீட்டின் எதிர் வீட்டில் காமாட்சி என்ற செல்வந்தப் பெண் வசித்தார். அவரும் தானம் செய்வார். ஆனால் அவரது தானங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. கோவிலுக்குப் பெரிய நன்கொடை தந்தால் அவர் பெயர் கல்வெட்டில் பொறிக்கப்பட வேண்டும். நகரத்தின் அதிகாரிகளுக்கும் செல்வந்தர்களுக்கும் விருந்து வைத்தால் அவர்கள் தம் குடும்பத்துக்கு உதவ வேண்டும். ஊர்த் தேர்தலில் வாக்களிக்க ஆதரவு தேடினார். அவர் கொடை உண்மையில் முதலீடு.

ஒருநாள் இரு பெண்களும் கோவில் மண்டபத்தில் சந்தித்தனர். காமாட்சி ஆலமேலுவிடம், "உன்னிடம் என்ன செல்வம் இருக்கிறது, தினமும் சோறு கொடுக்கிறாயே? நீ கொடுப்பவர்கள் உனக்கு என்ன செய்யப் போகிறார்கள்?" என்று கேட்டார். ஆலமேலு சிரித்தார். "அவர்கள் எனக்கு எதுவும் செய்ய முடியாது அக்கா. அதனால்தான் என் மனம் நிம்மதியாக இருக்கிறது. நான் கொடுப்பதற்கு யாரிடமும் கணக்கு வைக்கவில்லை" என்றார்.

சில ஆண்டுகள் கழிந்தன. காமாட்சியின் கணவர் வணிகத்தில் பெருநஷ்டம் அடைந்தார். நன்கொடை பெற்றுக்கொண்ட பெரியவர்கள் யாரும் உதவிக்கு வரவில்லை. அவர் கொடுத்த விருந்தில் கலந்துகொண்ட அதிகாரிகள் மறந்துவிட்டனர். அந்த நேரத்தில் ஆலமேலுவின் வீட்டில் சோறு வாங்கிச் சென்ற ஏழை மக்கள் ஒன்றுகூடி, அவர் குடும்பத்தின் துயரைக் கேள்விப்பட்டு உணவும் ஆறுதலும் கொண்டு வந்தனர். ஆலமேலுவோ தாம் கொடுத்தவர்களிடம் எதையும் எதிர்பார்த்ததில்லை; ஆனால் அவர்கள் தாமாகவே வந்து உதவினர்.

கடனாகக் கொடுத்தவருக்கு உரிய நேரத்தில் பதில் கிடைக்கவில்லை; எதிர்பார்ப்பின்றிக் கொடுத்தவருக்கு எதிர்பாராமல் அன்பு கிடைத்தது. 'வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகை மற்றெல்லாம் குறியெதிர்ப்பை நீரது உடைத்து' என்ற குறளின் உண்மையை ஆலமேலுவின் வாழ்வு எளிமையாக உணர்த்தியது.

A story

Alamelu's Rice

This is an imagined story from a temple town in Tamil Nadu. A woman named Alamelu lived in a small house in that town. Her husband was a simple teacher. They had few comforts; but at Alamelu's doorstep there was a custom. Every day at noon she would take a share of the cooked rice in the house and keep it aside to give to whichever hungry person came by that day. She never asked who came.

In the house opposite lived a rich woman named Kamakshi. She too gave charity. But behind her gifts was an expectation. If she gave a large donation to the temple her name had to be inscribed on the stone. If she feasted the town's officials and the wealthy, they had to help her family. She sought support in the village election. Her giving was in truth an investment.

One day the two women met in the temple hall. Kamakshi asked Alamelu, "What wealth have you that you give rice every day? What will those you give to do for you?" Alamelu smiled. "They can do nothing for me, sister. That is why my mind is at peace. I keep no account with anyone for what I give," she said.

Some years passed. Kamakshi's husband suffered a heavy loss in trade. The elders who received donations did not come to help. The officials who attended her feasts forgot. At that time the poor people who had taken rice from Alamelu's house gathered, heard of the family's distress and brought food and comfort. Alamelu had never expected anything from those she gave to; yet they came of their own accord and helped.

The one who gave as a loan did not get her return at the right time; the one who gave without expectation received love unexpectedly. Alamelu's life simply illustrated the truth of the verse.

சிந்தனைக்கு

நான் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு கொடைக்கும் பின்னால் மறைமுகமான எதிர்பார்ப்பு உள்ளதா?

To reflect on

Is there a hidden expectation behind each gift I give?