Kural 228 · ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாமுடைமை

புதைத்த பொற்குடம்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. செட்டிநாட்டுப் பகுதியின் ஒரு நகரில் தனபாலன் என்ற பெயருடைய கடைக்காரர் வாழ்ந்தார். அவர் பெயரில் 'தனம்' இருந்தாலும் அவருக்கு எந்தச் செல்வமும் மகிழ்ச்சி தரவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் வருமானத்தை எண்ணிக் கணக்குப் பார்ப்பதிலேயே பொழுதைக் கழித்தார். தம் வீட்டு வாசலில் வந்து நிற்கும் இரவலர்களிடம் அவர் ஒருபோதும் ஒரு காசும் தந்ததில்லை. 'கொடுத்தால் செல்வம் குறையும்' என்பது அவர் நம்பிக்கை.

தாம் சேர்த்த பொன்னை ஒரு பானையில் இட்டு வீட்டுக் கொல்லையில் ஒரு மரத்தடியில் புதைத்து வைத்தார். இரவில் யாரும் அறியாமல் அதை எடுத்துப் பார்ப்பார்; மகிழ்ச்சி கொள்ளாமல் பயத்துடன் மீண்டும் புதைப்பார். அவருடைய அண்டை வீட்டில் வாழ்ந்த ஆசிரியர் சுந்தரம் எளியவர். ஆனால் தம் வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை ஒவ்வொரு மாதமும் ஏழைக் குழந்தைகளின் கல்விக்குத் தந்து மகிழ்ந்தார்.

ஒரு நாள் தனபாலன் புதைத்த இடத்தைத் தோண்டிப் பார்த்தபோது பானை இல்லை. திருடன் எப்போதோ அதை எடுத்துச் சென்றிருந்தான். அவர் தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுதார். ஊரார் வந்து பார்த்தனர்; எவரும் பரிதாபப்படவில்லை. 'அவர் எவருக்கும் ஒன்றும் தந்ததில்லை' என்று முணுமுணுத்தனர்.

தனபாலன் மனமுடைந்து தெருவில் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது சுந்தரம் ஆசிரியர் அவரிடம் ஒரு கிண்ணம் மோரும் சிறிது உணவும் கொண்டு வந்து தந்தார். 'நண்பரே, இன்று பிறர் தருவதைப் பெறும் நிலை உங்களுக்கு வந்தது; இனி கொடுப்பதன் இன்பத்தையும் அறிந்து பாருங்கள்' என்றார் மெல்ல. தனபாலன் முதன்முறையாகக் கொடுப்பவரின் முகத்தில் இருந்த நிம்மதியைக் கவனித்தார். 'நான் இதுவரை இந்த இன்பத்தை அறியவே இல்லையே' என்று வருந்தினார்.

தனபாலன் மேலும் ஒன்றை உணர்ந்தார். இத்தனை ஆண்டுகள் அவர் எவருடனும் நெருங்கிப் பேசியதில்லை; அவரது வீடு கோவிலுக்கு அருகில் இருந்தும் அவர் திருவிழாவுக்கு ஒரு காசும் தந்ததில்லை. எல்லாரும் அவரைக் கண்டால் விலகிச் சென்றனர். செல்வம் இருந்தும் அவர் தனிமையில் வறியவராகவே வாழ்ந்தார்.

அவர் முதன்முதலாக ஏழைக் குழந்தைகளுக்குப் புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொடுத்தபோது ஒரு சிறுமி அவர் கையைப் பிடித்து 'நன்றி தாத்தா' என்றாள். அந்த ஒரு சொல்லில் அவர் புதைத்துவைத்த பொன் அனைத்தையும்விட மதிப்புள்ள இன்பத்தை உணர்ந்தார்.

அதன் பின் தம் மீதமுள்ள சிறு பொருளில் ஒரு பகுதியை அவர் ஏழைக் குழந்தைகளுக்குத் தந்தார். வாழ்வின் கடைசிக் காலத்தில்தான் அவர் கொடுப்பதன் சுவையை அறிந்தார். 'வைத்திழக்கும் வன்கணவர்' என்ற குறள் தம்மையே சுட்டுகிறது என்று அவர் உணர்ந்தார்.

The Buried Pot of Gold

This is an imagined story. In a town of the Chettinad region lived a shopkeeper named Dhanapalan. Though 'dhana', wealth, was in his name, no wealth gave him joy. He spent his days counting and recounting his income. To the beggars standing at his door he never gave a single coin. "If I give, wealth will shrink," he believed.

He put his gold in a pot and buried it under a tree in his back garden. At night he would secretly dig it up and look at it, not with joy but with fear, and bury it again. His neighbour, the teacher Sundaram, was a simple man, yet each month he gave a part of his income for the education of poor children and rejoiced in it.

One day Dhanapalan dug at the spot and found no pot. A thief had taken it long ago. He beat his head and wept. The villagers came and looked; no one pitied him. "He never gave anyone anything," they muttered.

Dhanapalan sat broken in the street. Teacher Sundaram brought him a bowl of buttermilk and a little food. "Friend, you have never given; but today perhaps you felt the pain of receiving," he said gently. For the first time Dhanapalan noticed the peace on the giver's face. "I never knew this joy," he said in sorrow.

Afterwards he gave a part of his small remaining property to poor children. Only in his last years did he learn the taste of giving. He realised the verse about those who hoard and lose pointed at himself.