Kural 227 · பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசியென்னும்

பகிர்ந்த கஞ்சி

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. காவிரிக்கரையில் ஒரு சிற்றூரில் பொன்னம்மாவும் அவள் கணவன் முருகனும் சிறிய வயலை உழுது வாழ்ந்தனர். அவர்களிடம் செல்வம் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் வீட்டில் ஒரு பழக்கம் இருந்தது. எந்த நாளிலும் சமைத்த உணவு எதுவாக இருந்தாலும், முதலில் ஒரு கிண்ணம் எடுத்து அண்டை வீட்டுக் கிழவருக்குக் கொடுத்த பிறகே தாங்கள் உண்பர். அது கஞ்சியாக இருந்தாலும் சரி, கூழாக இருந்தாலும் சரி. வீட்டு வாசலில் காக்கைக்கு ஒரு பிடி சோறு வைப்பதும் உண்டு.

ஒரு ஆண்டு ஆடிப்பெருக்கில் காவிரியில் பெருவெள்ளம் வந்தது. கரை உடைந்தது. ஊரே நீரில் மூழ்கியது. எல்லாரும் உயர்ந்த இடமான கோவில் மண்டபத்தில் தஞ்சம் புகுந்தனர். வீடுகளில் இருந்த தானியம் நனைந்து அழிந்தது. இரண்டு நாள் எவரிடமும் உணவு இல்லை. சிறு குழந்தைகள் பசியில் அழுதன. பெரியவர்கள் தலையில் கை வைத்து அமர்ந்தனர்.

அப்போது பொன்னம்மா தன் இடுப்பில் கட்டிவந்த ஒரு சிறு மூட்டையை அவிழ்த்தாள். அதில் சிறிதளவு அரிசியும் உப்பும் இருந்தது. அவள் அதை அங்கிருந்த பெரிய பானையில் போட்டு, வெள்ளத்து நீரைக் காய்ச்சி, கஞ்சி வைத்தாள். 'என்னிடம் இருப்பது இவ்வளவுதான்; எல்லாருக்கும் ஒவ்வொரு வாய் வரும்' என்றாள். அதைப் பார்த்த மற்றவர்களும் தங்கள் இடுப்பில் சுருக்குப் பையில் வைத்திருந்த கொஞ்சம் அரிசி, பருப்பு, உப்பைக் கொண்டு வந்தனர். ஒவ்வொருவரும் ஒரு பிடி சேர்த்தபோது பானை நிறைந்தது. எல்லாரும் வயிறார உண்டனர்.

மறுநாள் நீர் வடிந்தது. கிழவர் சொன்னார்: 'பொன்னம்மா, நீ தினமும் எனக்குப் பகிர்ந்த கஞ்சிதான் இன்று எல்லாருக்கும் உணவாகியது.' ஊரார் வீடுகளைச் செப்பனிடும்போது பொன்னம்மாவின் வீட்டை முதலில் கட்டிக் கொடுத்தனர்.

நீரில் இருந்தபடியே பொன்னம்மா எல்லாருக்கும் ஒரே அளவில் ஊற்றினாள். கடைசியில் அவள் கிண்ணத்தில் அடியில் ஒட்டிய சிறிது கஞ்சியே மிஞ்சியது. அதையும் ஒரு சிறுமி தன் குவளை நிறையவில்லை என்று ஏக்கத்துடன் பார்த்ததும் அவள் தந்துவிட்டாள். பசியோடு இருந்த போதும் அவள் முகத்தில் நிறைவு தெரிந்தது.

வெள்ளம் வடிந்த பின் ஊர்ப்பெரியவர்கள் ஒன்று கூடிப் பேசினர். 'நம் ஊரில் எவரும் பட்டினியால் சாகவில்லை. அதற்குக் காரணம் இந்தப் பகிர்ந்துண்ணும் பழக்கம்' என்று முடிவு செய்தனர். அதன் பின் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் அறுவடையில் ஒரு பகுதியைப் பொது அன்னக் களஞ்சியத்தில் வைக்கத் தொடங்கினர்.

பகிர்ந்துண்ணும் பழக்கம் அவளுடைய உணவை மட்டுமல்ல, ஊர் முழுவதன் பசியையும் காப்பாற்றியது. பசியென்னும் தீப்பிணி அவர்களைத் தீண்டவில்லை.

The Shared Porridge

This is an imagined story. In a small village on the Kaveri bank lived Ponnamma and her husband Murugan, who ploughed a small field. They had no wealth. But there was a custom in their house. Whatever was cooked, gruel or ragi mush, they first took out a bowl for the old man next door, and only then ate. A handful of rice was also placed outside for the crow.

One year, during Adi Perukku, the Kaveri came in great flood. The bank broke and the village was under water. Everyone took shelter in the temple hall on high ground. The grain in the houses was soaked and lost. For two days no one had food. Small children cried with hunger. Elders sat with their heads in their hands.

Then Ponnamma untied a small bundle at her waist. It held a little rice and salt. She tipped it into a big pot, boiled flood-water and made gruel. "This is all I have; every one of you will get a mouthful," she said. Seeing this, others brought the little rice, dal and salt they carried in their waist pouches. As each added a handful, the pot filled. Everyone ate to their fill.

The next day the water went down. The old man said, "Ponnamma, the gruel you shared with me every day became food for all today." When the villagers repaired their houses, they rebuilt Ponnamma's first.

The habit of sharing saved not only her food but the hunger of the whole village. The fire-like disease called hunger did not touch them.