Kural 230 · சாதலின் இன்னாத தில்லை இனிததூஉம்

கொடுக்க இயலாத மூதாட்டி

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. கும்பகோணத்தை அடுத்த ஒரு சிற்றூரில் சிவகாமி என்ற மூதாட்டி வாழ்ந்தாள். கணவர் இறந்த பிறகு அவள் தனியாகவே வாழ்ந்தாள். சிறிய வீடு, வீட்டு முற்றத்தில் ஒரு துளசி மாடம், ஒரு பசு. அவளுடைய வழக்கம் ஒன்று: தினமும் பசுவின் பாலில் சிறிது எடுத்து அண்டை வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கும், வழிப்போக்கருக்கும் தருவாள். தனக்கு இருப்பது குறைவு என்றாலும் அவள் கொடுப்பதை நிறுத்தவில்லை.

ஒரு நாள் அவளுடைய பசு திடீரென இறந்தது. அதன் பிறகு அவளிடம் பால் இல்லை; வருமானமும் இல்லை. வயது முதிர்ந்ததால் வேலைக்குப் போகவும் முடியவில்லை. சில நாட்கள் அவள் தானே பட்டினி கிடந்தாள். அது அவளுக்குப் பெரிதாகத் துன்பம் தரவில்லை. ஆனால் அன்று ஒரு சிறுவன் பசியோடு அவள் வாசலுக்கு வந்து நின்றான். 'பாட்டி, ஏதாவது தாங்க' என்றான். சிவகாமி வீட்டுக்குள் தேடிப் பார்த்தாள். ஒரு பிடி அரிசி கூட இல்லை. அவள் கண்ணீர் சிந்தினாள். 'என்னால் உனக்கு ஒன்றும் தர முடியவில்லையே' என்று அழுதாள்.

அன்று இரவு அவள் கோவில் மண்டபத்தில் அமர்ந்து இறைவனிடம் வேண்டினாள்: 'என்னால் கொடுக்க முடியாத வாழ்வு எனக்கு வேண்டாம்.' இதைக் கேட்ட பூசாரி மனம் உருகினார். அவர் மறுநாள் ஊர் மக்களிடம் இந்தச் செய்தியைச் சொன்னார். ஊரார் ஒன்றுகூடி அவளுக்கு ஒரு புதிய பசுவை வாங்கித் தந்தனர். மேலும் ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒரு பிடி அரிசியை அவள் வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்து வைக்கும் வழக்கம் தொடங்கியது.

சிவகாமியின் வழக்கத்தில் இன்னொரு அழகும் இருந்தது. அவள் பால் கொடுக்கும் போது குழந்தைகளின் பெயரைக் கேட்பாள்; அவர்களுக்குச் சிறு கதைகள் சொல்வாள். கொடுப்பது அவளுக்குப் பணி அல்ல, வாழ்வின் மகிழ்ச்சி. பசு இறந்த பின் அவள் முகத்தில் இருந்த ஒளியும் மங்கிப் போயிற்று என்று அண்டை வீட்டார் பின்னர் கூறினர்.

கொடுக்க முடியாத வலி பணத்தால் அளக்க முடியாதது. அவளிடம் ஒன்றும் இல்லாதபோது அவளுக்குப் பசி வருத்தவில்லை; கொடுக்க இயலாமையே வருத்தியது. அந்தப் பெரிய துயரத்தை உணர்ந்தவளுக்கு, ஊரார் தந்த புதிய பசுவும் அரிசியும் வெறும் பொருள்கள் அல்ல, மீண்டும் கிடைத்த வாழ்வின் பொருள்.

இப்போது சிவகாமி மீண்டும் தினமும் பால் தரத் தொடங்கினாள். பசியோடு வந்த சிறுவனுக்கு முதல் குவளை பாலைத் தந்தபோது அவள் முகம் பழைய ஒளியோடு மலர்ந்தது. அவள் கொடுக்கும் போது, கொடுக்க முடியாத நாட்களின் வலியை நினைத்துக்கொண்டாள். 'சாதலின் இன்னாதது இல்லை... ஈதல் இயையாக் கடை' என்ற குறளின் உண்மையை அவள் வாழ்வே சொன்னது.

The Old Woman Who Could Not Give

This is an imagined story. In a small village near Kumbakonam lived an old woman named Sivakami. After her husband died she lived alone: a small house, a tulsi altar in the courtyard, and a cow. She had one habit: every day she took a little of the cow's milk and gave it to the neighbouring children and passing travellers. Though she had little herself, she never stopped giving.

One day her cow suddenly died. After that she had no milk and no income. Being old she could not go to work. For some days she went hungry herself. That did not trouble her greatly. But one day a boy came to her door hungry. "Grandmother, give me something," he said. Sivakami searched the house. There was not even a handful of rice. She wept. "I cannot give you anything," she cried.

That night she sat in the temple hall and prayed, "I do not want a life in which I cannot give." The priest heard it and his heart melted. The next day he told the village. The villagers gathered and bought her a new cow. And a custom began: each house brought a handful of rice to her home.

Now Sivakami began again to give milk daily. When she gave the first cup of milk to the hungry boy, her face bloomed with its old light. As she gave, she remembered the pain of those days when she could not. Her life itself spoke the truth of the verse about being unable to give.