Kural 277 · புறங்குன்றி கண்டனைய ரேனும் அகங்குன்றி – Tamilone

Kural 277 · Imposture · கூடா ஒழுக்கம்

புறங்குன்றி கண்டனைய ரேனும் அகங்குன்றிமுக்கிற் கரியார் உடைத்து.

Purangundri Kantanaiya Renum Akangundri / Mukkir Kariyaar Utaiththu

The kunri seed is fair on one side, but the other side of it is black: there are men who are like unto it: they are fair on the outside, but their inside is all black.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வெளிப்புறத்தில் குன்றிமணியைப் போலச் செவ்வண்ணமாகத் தோன்றினாலும், உள்ளே குன்றிமணியின் மூக்குப்போலக் கரியவர்கள் உலகில் உண்டு.

Meaning

Though they look from outside like the red gunja seed, there are people black inside like the nose of that seed.

சொற்பொருள் Word by word

புறம்: outside
குன்றி: gunja seed (red with a black spot)
கண்டனைய: like what is seen
அகம்: inside
முக்கிற்கரி: black like the tip of the seed
உடைத்து: there are many such

விளக்கம்

இக்குறளில் குன்றிமணி என்ற இனிய இயற்கை உவமை வருகிறது. குன்றிமணி பளபளப்பான செந்நிறம் உடையது; ஆனால் அதன் ஒரு முனையில் கருமையான புள்ளி இருக்கும். இந்தக் கருமை அதன் 'மூக்கு' எனப்படுகிறது. 'புறங்குன்றி கண்டனையர்' என்பதற்கு வெளியில் குன்றிமணியைப் போல அழகாகத் தோன்றினாலும் என்று பொருள்; 'அகங்குன்றி முக்கிற் கரியார்' என்பது உள்ளே அதன் மூக்கு முனை போல் கறுத்தவர் என்பது.

உவமையின் அழகு அது தரும் காட்சியில் உள்ளது. குன்றிமணியைப் பார்த்தவர்கள் அதன் அழகில் மயங்குகிறார்கள்; அதன் ஒரு முனையின் கருமையைத் தவிர மற்றவை ஒளிரும். அதுபோல சிலர் வெளியில் பேச்சிலும் நடத்தையிலும் அழகாகத் தோன்றினாலும் அவர்களின் உள்ளத்தில் ஒரு கருமை இருக்கும். இந்த உவமை எல்லோரையும் குற்றம் சாட்டவில்லை; 'உடைத்து' என்பது அத்தகையவர்கள் உண்டு என்ற எச்சரிக்கை மட்டுமே.

உரையாசிரியர்கள் இதில் 'உடைத்து' என்பதற்கு உலகில் அத்தகையவர்கள் பலர் உண்டு என்று பொருள் கொள்கின்றனர். 'குன்றிமணி' என்பதைக் கருமுனை கொண்ட செவ்வண்ணக் காட்டுக் கொடி விதையாகக் கொண்டு விளக்குகின்றனர். குன்றிமணி நம் நாட்டுப்புறங்களில் பொன் எடை போட்டுப் பார்க்கப் பயன்பட்ட சிறு எடைக்கல்லாகவும் இருந்தது என்பதால், அதன் நேர்மையும் அழகும் அறிந்த வள்ளுவர் அதைத் தகுந்த உவமையாகத் தேர்ந்தார் எனலாம்.

இதன் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் பாடம் நிதானம்: ஒருவர் அழகாகத் தோன்றுவதால் உள்ளமும் அழகு என்று உடனே முடிவு செய்யாமல், காலத்தோடு அவர் செயல்களைக் கவனிக்க வேண்டும். அதே நேரம் நம்மையும் சோதித்துக்கொள்ள வேண்டும்: நம் உள்ளத்தில் எந்தக் கருமுனை மறைந்திருக்கிறது?

குன்றிமணி இந்தியக் கிராமங்களில் குழந்தைகளும் அறிந்த ஒரு விதை. அதன் செம்மை கண்ணைக் கவரும்; அதன் கருமுனையை உற்றுப் பார்த்தால்தான் தெரியும். இவ்வாறு எளிய அன்றாடப் பொருளிலிருந்து வள்ளுவர் ஆழமான படிப்பினையைத் தருகிறார். எந்த மனிதரையும் ஒருவர் ஒரு பார்வையில் முழுமையாக அறிய முடியாது என்பதையும் இக்குறள் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

Explanation

This couplet carries a charming image from nature, the gunja seed. The gunja seed is a glossy red, but at one end it has a black spot, called its 'nose'. 'Purangunri kandanaiyar' means: though they look beautiful like the gunja seed from outside; 'agangunri mukkir kariyaar' means: black inside like the nose-tip of the seed.

The beauty of the comparison lies in the picture. People who see a gunja seed are charmed by its beauty, and all except the dark tip shines. In the same way some people look fine in speech and conduct, while a dark spot remains in their heart. The image does not accuse everyone; 'udaiththu' simply warns that there are such people.

Commentators take 'udaiththu' to mean that there are many such in the world, and take the gunja as the red seed of a wild creeper with a black tip. Since the gunja seed was also used in our villages as a small weight for weighing gold, one may say that Valluvar chose it as a fitting comparison knowing its honesty and beauty.

The lesson we gain from it is to be measured: not to decide at once that the heart is beautiful because a person looks beautiful, but to watch his deeds over time. At the same time we should test ourselves: what dark tip may be hidden in our own heart?

கதை

திருதராஷ்டிரனின் அணைப்பு

மகாபாரதத்தின் ஸ்திரீ பர்வத்தில் வரும் நிகழ்ச்சி இது. குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்தது. கௌரவர்கள் நூற்றுவரும் மடிந்தனர். பாண்டவர்கள் வென்றனர். போருக்குப் பின் பாண்டவர்களும் கண்ணனும் அஸ்தினாபுரம் சென்று குருடனான மன்னன் திருதராஷ்டிரனைச் சந்தித்தனர். தன் நூறு மகன்களையும் இழந்த திருதராஷ்டிரனின் உள்ளம் பாண்டவர்கள்மேல், குறிப்பாகத் துரியோதனனைக் கொன்ற பீமன்மேல், கொடுஞ்சினத்தோடு எரிந்துகொண்டிருந்தது.

அரச மரபுப்படி மன்னன் தன் வெற்றிபெற்ற உறவினர்களை அணைத்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும். யுதிஷ்டிரன் முதலில் வணங்கினான். திருதராஷ்டிரன் அவனை இன்முகத்துடன் அணைத்தான். பின்னர், 'பீமன் எங்கே?' என்று கேட்டான். அவன் குரலில் இனிமை இருந்தது. ஆனால் கண்ணன் அவன் உள்ளத்தின் கருமையை அறிந்திருந்தார். பீமனை அவனிடம் அனுப்பாமல், முன்பே ஆயத்தம் செய்து வைத்திருந்த ஒரு இரும்புச் சிலையை, பீமனின் வடிவில் முன்னே நிறுத்தினார்.

திருதராஷ்டிரன் 'வா மகனே' என்று கூறியபடி அந்த இரும்புச் சிலையை இரு கரங்களால் அணைத்தான். அவன் கரங்களில் பத்தாயிரம் யானை பலம் இருந்தது என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. அவன் இறுக்கியபோது இரும்புச் சிலை நொறுங்கியது. அவன் மார்பிலும் காயம் ஏற்பட்டுக் குருதி வடிந்தது. சிலை உடைந்ததை உணர்ந்ததும் அவன் சினம் தணிந்து கண்ணீர் வடித்து, 'ஐயோ, பீமனைக் கொன்றுவிட்டேனே' என்று கதறினான்.

கண்ணன் அவனுக்கு உண்மையை எடுத்துச் சொன்னார். 'பீமன் உயிரோடு இருக்கிறான். நீ அணைத்தது இரும்புச் சிலையை. உன் உள்ளத்தில் இருந்த வஞ்சம் எனக்குத் தெரியும். அதை நீ வெளிப்படுத்தாமல் அணைப்பு என்ற பெயரில் மறைத்தாய்.' திருதராஷ்டிரன் தன் தவறை உணர்ந்து வருந்தினான். பின்னர் பாண்டவர்களை உண்மையாக ஆசீர்வதித்தான் என்று மரபு சொல்கிறது.

அணைப்பு அன்பின் வெளிப்பாடு; ஆனால் அன்று அது கோபத்தின் கருவியாக இருந்தது. வெளியில் செவ்வண்ணமாக அணைப்பு; உள்ளே குன்றிமணியின் மூக்குப் போலக் கருமை. ஆனால் அந்தக் கருமையின் பின்னால் ஒரு தந்தையின் உடைந்த துயரம் இருந்தது என்பதையும் கதை மறைக்கவில்லை.

அதனால் இக்கதை நமக்குத் தரும் பாடம் இரண்டு: ஒன்று, வெளியில் காட்டும் அணைப்பு உள்ளத்தைக் காட்டாது; இரண்டு, கோபம் உள்ளுக்குள் புகைவதைவிட வெளிப்படையாகக் கரைக்கப்படுவது நல்லது.

இந்த அத்தியாயம் மகாபாரதத்தின் மிகவும் எச்சரிக்கையான நிகழ்ச்சிகளில் ஒன்று என்று கருதப்படுகிறது.

A story

Dhritarashtra's Embrace

This episode comes from the Stri Parva of the Mahabharata. The Kurukshetra war was over. All hundred Kauravas had died and the Pandavas had won. After the war the Pandavas and Krishna went to Hastinapura to meet the blind king Dhritarashtra. His heart, which had lost all its hundred sons, burned with fierce anger against the Pandavas, especially Bhima, who had killed Duryodhana.

By royal custom the king should embrace and bless his victorious relatives. Yudhishthira bowed first, and Dhritarashtra embraced him with a pleasant face. Then he asked, 'Where is Bhima?' There was sweetness in his voice. But Krishna knew the blackness of his heart. Instead of sending Bhima to him, Krishna set before him a prepared iron statue in Bhima's form.

Saying 'Come, my son,' Dhritarashtra embraced the iron statue with both arms. The Mahabharata says that in his arms was the strength of ten thousand elephants. When he squeezed, the iron statue shattered. His own chest was injured and blood flowed. Realising that the statue was broken, his anger subsided; weeping, he cried out, 'Alas, I have killed Bhima!'

Krishna told him the truth. 'Bhima is alive. What you embraced was an iron statue. I knew the malice in your heart. You did not reveal it but hid it under the name of an embrace.' Dhritarashtra realised his mistake and grieved. Afterwards, tradition says, he blessed the Pandavas sincerely.

An embrace is an expression of love, but that day it was an instrument of anger. Red outside, the embrace; inside, black like the tip of the gunja seed. Yet the tale does not hide that behind that blackness lay the broken grief of a father.

So the story teaches two things: an embrace shown outwardly does not reveal the heart, and anger is better melted openly than allowed to smoulder within.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் மரியாதையால் மூடிவைத்திருக்கும் அமைதியான மனக்கசப்பு ஏதேனும் உண்டா, அதை நேர்மையாகக் கையாள என்ன தேவை?

To reflect on

Is there a quiet resentment you are covering with courtesy, and what would it take to address it honestly?