Kural 288 · அளவறிந்தார் நெஞ்சத் தறம்போல நிற்கும்

சுதாமனின் கொண்டைக்கடலை

பாகவத புராணம் கிருஷ்ணனும் அவனுடைய ஏழை நண்பன் சுதாமனும் சாந்தீபனி முனிவரிடம் குருகுலத்தில் கல்வி கற்றதைக் கூறுகிறது. சுதாமன் பின்னர் வறுமையில் வாடினான். அந்த வறுமையின் காரணத்தைப் பற்றி நாட்டுப்புற மரபில் ஒரு கதை வழங்குகிறது. அது புராணத்தின் மூல உரையில் இல்லை; பிற்காலத்தில் மக்கள் சொல்லி வரும் கதை என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்வோம்.

அக்கதையின்படி, ஒருநாள் குருவின் மனைவி காட்டுக்கு விறகு பொறுக்கச் சென்ற இரு மாணவர்களுக்கும் பகிர்ந்து உண்ணும்படி ஒரு பிடி வறுத்த கொண்டைக்கடலை கொடுத்தார். அதை வைத்திருந்த சுதாமன், பசியால் கண்ணனுக்குத் தெரியாமல் அவற்றைத் தானே உண்டான். கண்ணன் ஒரு மரத்தடியில் களைத்துத் தூங்கியிருந்தான். சுதாமன் கடலையை மெல்லும் ஒலியைக் கேட்ட கண்ணன், 'என்ன சத்தம்?' என்று கேட்டான். 'குளிரால் பல் கிடுகிடுக்கிறது' என்று சுதாமன் சமாளித்தான்.

அந்த ஒரு பொய்யும், நண்பனுக்குரிய பங்கை மறைத்து எடுத்த செயலும் தன் வாழ்வை வறுமைக்குள் தள்ளியதாக சுதாமன் பின்னர் வருந்தினான் என்று கதை கூறுகிறது. கரவு அவன் மனத்தில் நுழைந்த அந்த ஒரு கணம் அவனுக்குப் பல ஆண்டுக் குற்றவுணர்வைத் தந்தது.

பின்னர் துவாரகையில் கண்ணனைச் சந்தித்தபோது, அவன் கொண்டு வந்த அவல் ஒரு பிடியை கண்ணன் அன்புடன் உண்டதாகப் பாகவதம் கூறுகிறது. சுதாமனின் வறுமை நீங்கியது. இந்த இரு கதைகளையும் இணைத்துப் பார்த்தால், நட்புக்குரிய பங்கை மறைப்பது கரவு என்றும், அன்புடன் பகிர்வது அறம் என்றும் நாம் உணரலாம். 'அளவறிந்தார் நெஞ்சத்து அறம்போல நிற்கும் களவறிந்தார் நெஞ்சில் கரவு' என்ற குறள் இங்கே பொருந்துகிறது.

சுதாமனின் கதை இரு பாதிகளாக நம்மிடம் பேசுகிறது. முதல் பாதியில் சிறு கரவு ஒருவன் மனத்தில் குடியேறுகிறது; இரண்டாம் பாதியில் அன்பால் அதே மனம் தூய்மை பெறுகிறது. சுதாமன் தன் குற்றத்தை மனத்துக்குள் மறைத்து வைக்கவில்லை; அது அவனை எப்போதும் வருத்தியது. அந்த வருத்தமே அவனை நேர்மையாக்கியது என்று கதை உணர்த்துகிறது. கண்ணனிடம் அவன் வெறும் கையுடன் செல்லாமல் தன் மனைவி கொடுத்த அவலைக் கொண்டு சென்றது அவனுடைய எளிய உண்மையைக் காட்டுகிறது.

நட்பில் ஒரு பிடி உணவையும் ஒளிக்காமல் பகிர்வதே அன்பின் அடையாளம். கரவு சிறிதாக இருந்தாலும் அது நட்பின் தூய்மையைக் குலைக்கிறது.

Sudama's Chickpeas

The Bhagavata Purana tells that Krishna and his poor friend Sudama studied together at the gurukula of the sage Sandipani. Sudama later suffered poverty. Folk tradition offers a story about the cause of that poverty. It is not in the Purana's own text; it is a later tale told among the people, and we should remember that.

According to that story, one day the guru's wife gave the two students, who were going into the forest to gather firewood, a handful of roasted chickpeas to share. Sudama, who held it, ate it himself in his hunger without Krishna's knowledge. Krishna, tired, was sleeping under a tree. Hearing the sound of chewing, he asked, "What is that noise?" Sudama covered it by saying, "My teeth are chattering with cold."

The story says that Sudama later regretted that one lie and that act of hiding his friend's share, feeling that it had cast his life into poverty. That single moment when concealment entered his mind gave him years of guilt.

Later, when he met Krishna at Dwaraka, the Bhagavata says Krishna lovingly ate a handful of the flattened rice he had brought, and Sudama's poverty ended. Putting the two tales together we may see that hiding a friend's share is karavu, and sharing in love is dharma. The couplet fits: "As dharma stands in the heart of one who knows measure, so deceit stands in the heart of one who knows theft."