Kural 352 · இருள்நீங்கி இன்பம் பயக்கும் மருள்நீங்கி

அர்ஜுனனின் தெளிவு

மகாபாரதத்தில் பகவத்கீதை உபதேசம் ஒரு பெரிய மயக்கம் நீங்கிய கதை. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் இரு படைகளும் அணிவகுத்து நின்றன. அர்ஜுனன் தன் தேரை இருபடைகளுக்கும் நடுவே நிறுத்தும்படி கண்ணனிடம் கேட்டான். எதிரே தன் உறவினர், ஆசிரியர், நண்பர்கள் நிற்பதைக் கண்டதும் அவன் மனம் கலங்கியது. வில்லைக் கீழே போட்டுவிட்டு, 'நான் போரிட மாட்டேன்' என்று தேரில் சரிந்து அமர்ந்தான்.

அந்த நேரத்தில் அவன் மனத்தில் இருந்த இருள் மிகவும் ஆழமானது. எது அறம், எது அறமற்றது, தன் கடமை என்ன என்பது தெரியாமல் அவன் மயங்கினான். உடல் நடுங்கியது, வாய் உலர்ந்தது, வில் கையிலிருந்து நழுவியது. வெற்றி தோல்வி எல்லாம் அவனுக்குப் பொருளற்றனவாகத் தோன்றின.

கண்ணன் அவனுக்கு உபதேசம் செய்யத் தொடங்கினார். ஆன்மா அழிவற்றது, உடல் மட்டுமே மாறுகிறது; கடமையைப் பலனில் பற்று வைக்காமல் செய்; செயல், அறிவு, பக்தி என்ற வழிகளை அவர் விளக்கினார். நீண்ட உரையாடலில் ஒவ்வொரு ஐயமும் நீங்கும்படி கண்ணன் அர்ஜுனனின் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பொறுமையாக விடையளித்தார்.

இறுதியில் அர்ஜுனன் சொன்னான்: 'என் மயக்கம் அழிந்தது; உன் அருளால் எனக்கு நினைவு கிடைத்தது; ஐயம் நீங்கி நிற்கிறேன். நீ சொன்னபடி செய்வேன்.' இந்தச் சொற்கள் கீதையின் இறுதிப் பகுதியில் உள்ளன. அவன் மனத்தின் இருள் விலகிய அந்தக் கணத்தில் அவன் முகத்தில் அமைதி மலர்ந்தது.

கவனிக்க வேண்டியது இது: போர்க்களம் மாறவில்லை. படைகள் அப்படியே நின்றன. வெளியுலகம் மாறவில்லை; ஆனால் பார்க்கும் பார்வை மாறியது. அதனால் அதே சூழல் முன்பு துயரமாகத் தோன்றியது; இப்போது கடமையாகவும் தெளிவாகவும் தெரிந்தது. இதுவே மாசற்ற காட்சியின் பயன்.

அர்ஜுனன் வில்லை எடுத்தான். அவனுடைய துயரம் தணிந்து, உறுதியும் அமைதியும் அவனுக்குள் நிறைந்தன. இருள் நீங்கியபின் வந்த இன்பம் ஆரவாரமான மகிழ்ச்சியன்று, அது நிலையான நிறைவு.

இந்த உரையாடல் இன்றும் கோடிக்கணக்கானோருக்குத் தெளிவு தரும் ஒளியாகத் திகழ்கிறது. தம் வாழ்வில் அர்ஜுனனின் நிலையை எதிர்கொள்பவர்கள், தெளிவான வழிகாட்டுதலை நாடுவதே வள்ளுவர் கூறும் வழியின் தொடக்கம்.

அந்தப் போர்க்களம் இன்றும் ஒவ்வொரு மனத்திலும் நிகழ்கிறது என்று கீதையின் உரையாசிரியர்கள் பலர் கூறுவர். நாமும் நம் மயக்கங்களுக்கு நடுவே ஒரு தேரோட்டியைத் தேடுகிறோம்.

Arjuna's Clarity

The teaching of the Bhagavad Gita in the Mahabharata is the story of a great delusion being cleared. At the battlefield of Kurukshetra the two armies stood in array. Arjuna asked Krishna to draw his chariot between them. When he saw his relatives, teachers and friends standing opposite, his mind was shaken. He cast down his bow, sank into the chariot and said, 'I will not fight.'

The darkness in his mind at that moment was very deep. He could not tell what was dharma and what was not, nor what his duty was, and he was bewildered. His body trembled, his mouth was dry, and the bow slipped from his hand. Victory and defeat alike seemed meaningless to him.

Krishna began to teach him. The Self is indestructible; only the body changes. Do your duty without clinging to its fruit. He explained the paths of action, knowledge and devotion. In their long dialogue Krishna answered Arjuna's every question patiently, so that each doubt was removed.

At the end Arjuna said, 'My delusion is destroyed. By your grace I have regained my memory. My doubts are gone, and I stand firm. I will act as you say.' These words are found at the close of the Gita. At that moment, when the darkness in his mind departed, peace blossomed on his face.

Notice this: the battlefield had not changed. The armies stood as before. The outer world had not changed, but the way of seeing had. So the same scene that earlier looked like grief now looked like duty and was clear. This is the fruit of stainless vision.

Arjuna took up his bow. His sorrow subsided, and firmness and calm filled him.

That dialogue still shines as a light of clarity for millions. For anyone who meets Arjuna's situation in their own life, seeking clear guidance is the beginning of the way Valluvar describes.