Kural 359 · சார்புணர்ந்து சார்பு கெடஒழுகின் மற்றழித்துச்

கபிலரின் உபதேசம்

பாகவத புராணத்தின் மூன்றாம் ஸ்கந்தத்தில் கபில முனிவரும் அவர் தாய் தேவஹூதியும் நடத்திய உரையாடல் வருகிறது. கர்தம முனிவரின் மனைவியான தேவஹூதிக்குப் பல குழந்தைகள் பிறந்தனர். கர்தமர் தவத்துக்காக வனம் சென்றபின், தேவஹூதி தன் மகனான கபிலரிடம் வந்தாள். கபிலர் திருமாலின் அவதாரமாகவும், சாங்கிய தத்துவத்தை உரைத்த ஞானியாகவும் போற்றப்படுகிறார்.

தேவஹூதி மகனை வணங்கிக் கேட்டாள்: 'மகனே, நான் உலகப் பற்றுகளால் சலிப்புற்றேன். இந்தப் பிறவிச் சுழலிலிருந்து விடுபடும் வழியை எனக்குச் சொல். நான் ஏன் இதில் சிக்கியுள்ளேன்? எது என்னைக் கட்டுகிறது?' அது ஒரு தாய் மகனிடம் கேட்ட கேள்வி மட்டுமல்ல, ஒரு தேடலுடையவள் ஆசிரியரிடம் கேட்டது.

கபிலர் அன்புடன் பதிலளித்தார். 'அம்மா, மனம்தான் கட்டுக்கும் விடுதலைக்கும் காரணம். மனம் உலகப் பொருள்களில் பற்றுக்கொண்டால் அது கட்டு; இறைவனிடம் பற்றுக்கொண்டால் அதுவே விடுதலைக்கு வழி' என்றார். மேலும், ஆன்மா உண்மையில் இயற்கையின் ஆட்டத்தால் தொடப்படுவதில்லை என்றும், அது இயற்கையின் தொடர்பால் தன்னை கட்டுப்பட்டதாக மயங்குகிறது என்றும் அவர் விளக்கினார் என்று நூல் சொல்கிறது.

இங்கே 'சார்பு' என்பதன் பொருள் தெளிவாகிறது: ஆன்மா தன்னை உடல், மனம், உடைமை ஆகியவற்றுடன் சார்த்திக்கொள்கிறது. அந்தச் சார்பை அறிந்து, அதிலிருந்து நெகிழ்ந்து வாழ்பவர் விடுதலை அடைகிறார். கபிலர் மேலும், பக்தி, அறிவு, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை இணைத்து வாழ வேண்டிய முறையைத் தாய்க்கு எடுத்துரைத்தார்.

தேவஹூதி அந்த உபதேசத்தை முழு மனத்துடன் ஏற்றாள். அவள் தவ ஒழுக்கத்தில் நின்று, இறுதியில் பேரமைதியை அடைந்தாள் என்று புராணம் கூறுகிறது.

இந்தக் கதையில் ஒரு தாய் தம் மகனையே ஆசிரியராக ஏற்றுக்கொள்ளும் பணிவு அழகாகத் தெரிகிறது. அறிவு எங்கிருந்து வந்தாலும் மதிக்கும் மனம் வள்ளுவரின் வழிக்குத் தகுதியானது.

துன்பத்தின் வேரை அறிந்து, அதை அகற்றும்படி வாழ்ந்தால் இனி வரும் துன்பங்களும் வராது என்ற குறளின் கருத்தை, கபிலரின் உபதேசம் ஆழமாகத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

கபிலரின் சாங்கிய நெறி இந்திய தத்துவ மரபில் மிகப் பழமையான சிந்தனை முறைகளில் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகிறது. கீதையிலும் கபிலரை 'சித்தர்களுள் கபிலர் நான்' என்று கண்ணன் குறிப்பிடுவதாக உரைகள் கூறும். அந்த மதிப்பு தாய்க்குச் சொன்ன அவரது எளிய உபதேசத்தின் ஆழத்தால் வந்தது.

Kapila's Teaching

In the third book of the Bhagavata Purana comes a conversation between the sage Kapila and his mother Devahuti. Devahuti, the wife of the sage Kardama, had borne many children. After Kardama went to the forest for austerity, she came to her son Kapila. Kapila is revered as an incarnation of Vishnu and as the sage who taught the Sankhya philosophy.

Devahuti bowed to her son and asked, 'My son, I have grown weary of worldly ties. Tell me the way to be free from this wheel of births. Why am I caught in it? What binds me?' It was not only a mother's question to a son, but a seeker's question to her teacher.

Kapila answered lovingly. 'Mother, it is the mind that is the cause of both bondage and freedom. If the mind clings to worldly objects it is bondage; if it clings to the Lord it becomes the way to freedom.' He also explained, the text says, that the Self is not really touched by the play of nature, and that it only imagines itself bound through its association with nature.

Here the meaning of 'saarpu', support, becomes clear: the Self leans itself upon the body, the mind and possessions. One who knows that leaning and lives loosening from it gains freedom. Kapila further taught his mother how to live uniting devotion, knowledge and discipline.

Devahuti accepted the teaching with her whole heart. She stayed in austere discipline, the Purana says, and at last attained a great peace.

In this story the humility of a mother who accepts her own son as her teacher is beautiful. A mind that honours wisdom wherever it comes from is worthy of Valluvar's path.

Kapila's teaching deepens the verse's idea: if one knows the root of sorrow and lives so that it is removed, the sorrows to come will not come.