Kural 389 · செவிகைப்பச் சொற்பொறுக்கும் பண்புடை வேந்தன்

அம்பரீசனும் துர்வாசரும்

பாகவத புராணத்தின் ஒன்பதாம் ஸ்கந்தம் அம்பரீச மன்னனின் கதையைக் கூறுகிறது. அவன் திருமாலின் அடியவன்; உலகம் முழுவதையும் நீதியுடன் ஆண்டவன். ஒருமுறை அவன் ஓராண்டு காலம் ஏகாதசி விரதம் இருந்தான். விரத முடிவில் துவாதசியன்று பாரணை செய்ய ஆயத்தமானான்.

அப்போது கோபத்துக்குப் பெயர் பெற்ற துர்வாச முனிவர் வந்தார். மன்னன் அவரை அன்போடு உணவுக்கு அழைத்தான். அவர் நீராடச் சென்று நெடுநேரம் திரும்பவில்லை. துவாதசி முடிய இருந்ததால், அறிஞர்களின் அறிவுரைப்படி அம்பரீசன் சிறிது நீரை மட்டும் அருந்தி விரதத்தைக் காத்தான். திரும்பிய துர்வாசர் அதை அறிந்து சினம் கொண்டு, மன்னனை நோக்கிக் கடும் சொற்களைப் பேசி, தம் தவ வலிமையால் ஒரு தீய ஆற்றலை ஏவினார்.

அம்பரீசன் அஞ்சவில்லை; எதிர்த்துச் சினக்கவும் இல்லை. கைகூப்பி அமைதியாக நின்றான். திருமாலின் சுதர்சன சக்கரம் அந்தத் தீய ஆற்றலை அழித்து, முனிவரைத் துரத்தத் தொடங்கியது. முனிவர் மூவுலகும் சுற்றி ஓடிப் பாதுகாப்புத் தேடினார். இறுதியில் அம்பரீசனிடமே வந்து அடைக்கலம் கேட்டார். அவன் வணங்கிச் சக்கரத்தைத் தணியச் செய்தான். பின்னர் முனிவருக்கு உணவளித்து உபசரித்த பின்னரே தானும் உண்டான்.

கடுஞ்சொல்லையும் சாபத்தையும் பொறுத்த மன்னனின் குடைக்கீழ் அவன் நாடு அமைதியாக நிலைத்தது.

இந்தக் கதையில் அம்பரீசன் முனிவரிடம் எதிர்வாதம் செய்யவில்லை. 'தவறு என்னுடையதே' என்ற பணிவோடு நின்றான் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அவன் சினத்துக்கு சினம் காட்டியிருந்தால் நாடு பெரும் அழிவை அடைந்திருக்கும். முனிவர் பிரம்மலோகம், சிவலோகம், வைகுண்டம் என்று பல இடங்களுக்கு ஓடியும் காப்பு கிடைக்காமல் திரும்பி வந்தார். இறுதியில் அம்பரீசனின் பொறுமையே அவரைக் காத்தது. அவனது பணிவு மன்னனின் பலவீனம் அன்று; பெருமையின் உச்சம். நாட்டு மக்கள் அத்தகைய அரசன் குடைக்கீழ் அச்சமின்றி வாழ்ந்தனர்.

துர்வாசரின் சினம் அடங்கிய பின் அம்பரீசன் அவரைக் கண்டு, 'உங்கள் வருகையால் என் இல்லம் புனிதமாயிற்று' என்று வணங்கினான். முனிவர் அவனது பணிவையும் பொறுமையையும் மனமார வாழ்த்தினார். அன்று முதல் அவன் புகழ் இன்னும் உயர்ந்தது. இது பொறுமையின் வெற்றியை உலகுக்கு உணர்த்தும் நிகழ்வு. இன்றும் பாகவதம் கேட்போர் அம்பரீசனின் பொறுமையை நினைவுகூர்கின்றனர். கசந்த சொற்களைப் பொறுத்தவனின் குடையே உலகுக்கு நிழல் தந்தது.

Ambarisha and Durvasa

The ninth canto of the Bhagavata Purana tells the story of King Ambarisha. He was a devotee of Vishnu and ruled the whole earth with justice. Once he kept the Ekadashi fast for a full year. At the end of it he prepared to break the fast on Dvadashi.

Then the sage Durvasa, famed for his anger, arrived. The king welcomed him warmly and invited him to eat. The sage went to bathe and did not return for a long time. As the Dvadashi was about to end, Ambarisha, on the advice of learned men, took only a little water and so kept his vow. Durvasa came back, saw this, and in a rage spoke harsh words to the king and sent forth an evil power by the strength of his austerity.

Ambarisha was not afraid, and he did not answer in anger. He stood quietly with folded hands. Vishnu's discus Sudarshana destroyed the evil power and began to chase the sage. The sage ran through the three worlds seeking refuge. At last he came to Ambarisha himself and asked for shelter. The king bowed and calmed the discus. Only after feeding and honouring the sage did he eat himself.

Under the umbrella of a king who could bear harsh words and even a curse, his land stayed at peace.

In this story Ambarisha did not argue back at the sage. The Bhagavata says he stood with the humility of 'the fault is mine'. Had he answered anger with anger, his country would have met great ruin. The sage ran to many realms, to Brahmaloka, to Shivaloka and to Vaikuntha, and found no protection before returning. In the end it was Ambarisha's patience that saved him. The king's humility was not weakness but the height of greatness, and his people lived without fear.