மனுநீதிச் சோழன்
திருவாரூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்ட மனுநீதிச் சோழனின் கதையைச் சேக்கிழாரின் பெரியபுராணம் கூறுகிறது. நீதிக்காகவே பெயர் பெற்ற அவன் தன் குடிகளைப் பிள்ளைகள்போல் காத்தான்.
ஒருநாள் அவனது மகன் வீதிவிடங்கன் தேரில் வீதி வழியே சென்றான். அப்போது ஒரு பசுக்கன்று தேர்ச்சக்கரத்தின் கீழ் அகப்பட்டு உயிர் இழந்தது. அதைக் கண்ட தாய்ப்பசு துயரம் தாளாமல் அரண்மனை வாயிலில் கட்டியிருந்த ஆராய்ச்சி மணியைத் தன் கொம்பால் அசைத்தது. மணி ஒலித்தது. மன்னன் வந்து பசுவின் கண்ணீரைக் கண்டான். நடந்ததை அறிந்ததும் அவன் உள்ளம் துடித்தது.
தன் மகனே குற்றம் புரிந்தான் என்று அறிந்தும், மன்னன் அவனை விட்டுவிடவில்லை. அமைச்சர்களிடம் அறநூல் கூறும் தண்டனையைக் கேட்டான். கன்றை இழந்த தாய் துன்புற்றது போலவே அவனும் துன்புற வேண்டும் என்பதே முறை என்று அவர்கள் கூறினர். மன்னன் தன் மகனை அதே தேர்ச்சக்கரத்தின் கீழ்ப் படுக்க வைக்கத் தீர்ப்பளித்தான். மக்கள் கண்ணீர் சிந்தினர். ஆயினும் அவன் நீதியில் வழுவவில்லை.
அவனது உறுதியைக் கண்ட இறைவனான சிவபெருமான் மகிழ்ந்து, கன்றையும் இளவரசனையும் உயிர்ப்பித்தார் என்று மரபு கூறுகிறது. குடிமக்கள் அவனைத் தெய்வம்போல் வணங்கினர்.
முறை செய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்களுக்குத் தெய்வமாகவே கருதப்படுவான் என்ற குறளுக்கு மனுநீதிச் சோழன் ஒரு சான்றாக நிற்கிறான்.
இந்தக் கதையைச் சிலப்பதிகாரமும் குறிப்பிடுகிறது. பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனின் அவையில் கண்ணகி நீதி கேட்டபோது, மனுநீதிச் சோழனின் ஆராய்ச்சி மணி வரலாற்றைச் சிலம்பு எடுத்துரைக்கிறது. அதாவது தமிழ் மரபில் சோழ மன்னர் நீதிக்கு உவமையாக இந்த நிகழ்வு வழங்கி வந்துள்ளது. இன்றும் திருவாரூர் தேரோட்டத்தில் இக்கதை நினைவுகூரப்படுகிறது. மன்னன் தன் மகனுக்கும் குடிக்கும் இடையே வேறுபாடு காணாதது மக்களுக்கு நம்பிக்கை தந்தது. அதனால் அவனை அவர்கள் தம் தலைவன் என்பதைவிடத் தெய்வம் என்றே கருதினர். நீதி வழுவாமல் நின்றதே அவனுக்கு அந்த இடத்தைத் தந்தது.
இக்கதை சோழ மரபின் மேன்மையைக் காட்டுவதோடு, அரசனின் நீதி உறவுகளைவிட உயர்ந்தது என்பதையும் உணர்த்துகிறது. தன் மகன் என்பதால் தண்டனையைக் குறைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை மன்னன் ஏற்கவில்லை. நீதி மக்கள் நம்பிக்கையின் அடிப்படை என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். அதனால் அவன் குடிமக்களின் நெஞ்சில் நிலைத்தான்.