Kural 387 · இன்சொலால் ஈத்தளிக்க வல்லார்க்குத் தன்சொலால்

Kural 387 · The Greatness of a King · இறைமாட்சி

இன்சொலால் ஈத்தளிக்க வல்லார்க்குத் தன்சொலால்தான்கண் டனைத்திவ் வுலகு.

Insolaal Eeththalikka Vallaarkkuth Thansolaal / Thaankan Tanaiththiv Vulaku

Behold the prince who can give with grace and rule with love: his name will fill the world.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

இனிய சொல்லோடு பிறர்க்குக் கொடுத்துக் காக்கவல்லவர்க்கு, இந்த உலகம் அவர் தம் சொல்லால் எண்ணியவாறே அமையும்.

Meaning

For one who can give with sweet words and protect with grace, this world turns out just as his own word would have it.

சொற்பொருள் Word by word

இன்சொலால்: இனிய சொல்லோடு
ஈத்து: கொடுத்து
அளிக்க: காக்க, அருள்செய்ய
வல்லார்க்கு: திறமையுடையவர்க்கு
தன் சொலால்: தன் சொல்லால்
தான்கண்டனைத்து: தான் நினைத்தவாறே அமைவது
இவ்வுலகு: இந்த உலகம்

விளக்கம்

கொடை மட்டும் போதாது; கொடுக்கும்போது இனிய சொல்லும் வேண்டும். 'இன்சொலால் ஈத்து' என்பது இனிய சொல்லோடு கொடுப்பதைக் குறிக்கிறது. 'அளிக்க' என்பது குடிமக்களைக் காத்து அருள் செய்வதை உணர்த்துகிறது. கொடுப்பதிலும் காப்பதிலும் வல்லவனுக்கு உலகம் அவன் சொல்லுக்கு இசைந்து நடக்கும் என்பது குறளின் கருத்து.

'தன் சொலால் தான் கண்டனைத்து இவ்வுலகு' என்னும் தொடருக்கு உரையாசிரியர்கள் சற்று வேறுபடுகின்றனர். உலகம் அவன் எண்ணிய அளவில் அவன் சொல்லுக்கு ஏற்ப அமையும் என்பது பரிமேலழகர் உரையின் போக்கு. உலகம் அவனது சொல்லால் அவன் காண்பதுபோல் அவனைப் புகழ்ந்து நிற்கும் என்றும் சிலர் உரைப்பர். இரண்டிலும் மையக்கருத்து ஒன்றே: இன்சொல்லோடு கொடுப்பவனுக்கு உலகம் அன்போடு இசைந்து நிற்கும்.

இன்றைய வாழ்வில், உதவி செய்யும்போது முகம் சுளிக்கும் அல்லது குத்திக் காட்டும் பழக்கம் பலரிடம் உண்டு. கொடுப்பவர் உயர்ந்த இடத்திலும் பெறுபவர் தாழ்ந்த இடத்திலும் இருப்பதுபோல் பேசினால் உதவியின் மதிப்புக் குறைகிறது. ஆனால் மரியாதையான சொல்லோடு செய்யும் சிறு உதவியும் மனத்தில் நிலைக்கிறது. அத்தகையவர் சொல்லுக்கு மக்கள் தாமே செவிசாய்ப்பர்.

கொடுப்பதில் இரு வகை உண்டு. ஒன்று, தன் மேன்மையைக் காட்டுவதற்காகக் கொடுத்தல்; மற்றொன்று, பெறுபவரின் மதிப்பைக் காத்துக் கொடுத்தல். வள்ளுவர் இரண்டாவது வகையையே உயர்வாகக் கருதுகிறார். 'ஈத்து அளிக்க' என்னும் தொடர் கொடையும் காவலும் இணைந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது. அரசன் வரி வாங்குவதும் அதை மக்கள் நலனுக்குத் திருப்பிக் கொடுப்பதும் இந்த உறவிலேயே நிலைக்கிறது. இனிய சொல் அந்த உறவுக்கு நெய் போன்றது.

இன்றைய பொது வாழ்விலும் இது பொருந்தும். அரசு நலத்திட்டம் தரும்போது அதிகாரி மக்களிடம் மரியாதையாகப் பேசினால் திட்டத்தின் பயன் இரட்டிப்பாகிறது. அதே உதவியை இகழ்ச்சியோடு தந்தால் பெறுபவர் மனம் புண்படும். அதனால் இனிய சொல்லை வள்ளுவர் கொடையின் ஒரு பகுதியாகவே கருதுகிறார்.

Explanation

Giving alone is not enough; the giving must come with a sweet word. 'Insolaal eettu' means giving with kind speech, and 'alikka' means protecting and showing grace to the people. The thought of the verse is that for one who is able to give and protect in this way, the world falls in with his word.

Commentators differ a little on the phrase 'than solaal thaan kandanaiththu ivvulagu'. Parimelazhagar's line of reading is that the world turns out as he has thought, in keeping with his word. Others take it that the world, by his word, stands in praise of him as he sees it. In both, the central thought is the same: for one who gives with sweet words the world stands warmly in agreement.

In life today many people frown or make a point of it when they help. If the giver speaks as if he stood high and the receiver stood low, the worth of the help is reduced. But even a small help given with respectful words stays in the heart. People listen to such a person of their own accord.

There are two kinds of giving. One is giving to show one's own greatness; the other is giving while guarding the dignity of the receiver. Valluvar values the second. The phrase 'eettu alikka' shows that giving and protecting go together. The king's taking of taxes and his giving back for the people's welfare rest on this relation, and the sweet word is the oil that keeps it running.

கதை

ஜனகனின் அவை

பிருகதாரண்யக உபநிடதம் மிதிலையின் மன்னன் ஜனகனை ஞானத்தை மதிக்கும் அரசனாகக் காட்டுகிறது. ஒருமுறை அவன் மிகுந்த கொடையுடன் ஒரு பெரிய வேள்வி நடத்தினான். அதற்குக் குரு பாஞ்சால நாடுகளிலிருந்து கற்றறிந்த அந்தணர்களை அழைத்தான். அவர்கள் வந்ததும் ஒவ்வொருவரையும் இன்சொல்லோடு வரவேற்று உபசரித்தான்.

கொடையிலும் அவன் சிந்தித்தான். ஆயிரம் பசுக்களின் கொம்புகளில் பொன் கட்டி, 'உங்களுள் பிரம்மத்தை நன்கு அறிந்தவர் இவற்றைக் கொண்டு செல்லலாம்' என்று அன்போடு கூறினான். யாரையும் குறைவாகப் பேசவில்லை; யாரையும் இழிவுபடுத்தவில்லை. யாக்ஞவல்கியர் தம் சீடனிடம் பசுக்களை ஓட்டச் சொன்னார். மற்றவர்கள் அவரிடம் வாதிட்டனர். அந்த வாதங்களை ஜனகன் பொறுமையோடு கேட்டான்.

பின்னர் யாக்ஞவல்கியர் ஜனகனுக்கு ஆத்ம ஞானத்தை விளக்கினார். மகிழ்ந்த ஜனகன், 'ஐயா, இதோ விதேக நாடும் நானும் உங்கள் பணிக்கு உள்ளோம்' என்று சொன்னதாக உபநிடதம் கூறுகிறது. அவனது இனிய சொல்லுக்கும் கொடைக்கும் ஞானிகளும் மதிப்புத் தந்தனர்.

அரசன் இன்சொல்லோடு ஈந்து அளித்தபோது, அறிஞர் அவையும் அவன் விருப்பப்படியே ஒன்றுகூடிப் பேசியது. இந்தக் குறள் கூறும் நிலை இதுவே.

ஜனகனின் அவையில் கார்கி, மைத்ரேயி போன்ற பெண் அறிஞர்களும் யாக்ஞவல்கியரிடம் கேள்விகள் கேட்டதாக உபநிடதம் காட்டுகிறது. அரசன் அங்கே யாரையும் அடக்கவில்லை. அனைவரும் தம் கருத்தை அச்சமின்றிப் பேச இடம் தந்தான். கொடை பெறுபவர்கள் தம் மதிப்பு குறையாமல் உணர்ந்தனர். அதனால்தான் அவனது அவை ஞானிகளின் புகலிடமாக விளங்கியது. அவன் கொடுத்ததைவிட, எப்படிக் கொடுத்தான் என்பதே அவனுக்குப் புகழைத் தந்தது. பின்னாளில் அவன் தானும் ஞானம் தேடும் மாணவனாகவே இருந்தான். மன்னன் என்ற பெருமையைவிட, கற்பவன் என்ற பணிவே அவன் சொல்லுக்கு எடை தந்தது. மக்களும் அவன் சொல்லைத் தெய்வ வாக்குபோல் மதித்தனர்.

மிதிலை மக்கள் தம் அரசனை 'ராஜரிஷி' என்று போற்றினர். அவன் அரசனாகவும் முனிவனாகவும் இருந்தான். கொடுக்கும்போது கர்வம் கொள்ளாததும், காக்கும்போது அதிகாரம் காட்டாததும் அவன் இயல்பு. அவன் சொல்லுக்கு நாடு இணங்கியதற்கு இதுவே காரணம். சீதையின் தந்தை என்பதாலும் அவன் புகழ் இந்திய மரபில் நீடிக்கிறது. அவன் வாழ்வு இன்சொல்லோடு கொடுத்தவன் எவ்வாறு உலகின் மதிப்பைப் பெறுவான் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாகும். இவ்வாறு இன்சொல்லும் கொடையும் அவன் ஆட்சியின் இரு கண்களாக இருந்தன.

A story

The Court of Janaka

The Brihadaranyaka Upanishad shows Janaka, king of Mithila, as a ruler who honours wisdom. Once he held a great sacrifice with generous gifts. He invited learned Brahmins from the Kuru and Panchala lands. As each arrived he welcomed and honoured them with kind words.

His giving too was thoughtful. Tying gold to the horns of a thousand cows, he said with warmth, 'Whoever among you knows Brahman best may take these away.' He spoke lightly of no one and put no one down. Yajnavalkya asked his disciple to drive the cows off. The others then challenged him in debate, and Janaka listened to those debates with patience.

Later Yajnavalkya taught Janaka the knowledge of the Self. Pleased, Janaka said, 'Sir, here are the Videhas and I myself, at your service,' the Upanishad says. The sages too gave honour to his sweet words and his gifts.

When the king gave and protected with kind speech, even an assembly of scholars gathered and spoke as he wished. This is the state the verse describes.

Gargi and other women scholars, the Upanishad shows, also put their questions to Yajnavalkya in the assembly. The king silenced no one. He gave everyone room to speak without fear. Those who received his gifts felt their dignity untouched. That is why his court became a refuge for the wise. What brought him fame was not what he gave but how he gave. Even later he remained a learner himself. The humility of a student, more than the pride of a king, gave weight to his word.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் கடைசியாக ஒருவருக்கு உதவியபோது, உங்கள் சொற்கள் அந்த உதவியைப் பரிசாகவோ கடனாகவோ உணர வைத்தன?

To reflect on

When you last helped someone, did your words make the help feel like a gift or like a debt?