Kural 483 · அருவினை யென்ப உளவோ கருவியான்

சூரியன் மறையாத மாலை

மகாபாரதத்திலிருந்து (துரோண பர்வம்): குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதினான்காம் நாள். முந்தைய நாள் அபிமன்யுவைக் கொன்றதற்குக் காரணமாக இருந்தவன் சிந்துநாட்டு அரசன் ஜயத்ரதன் என்பதை அறிந்த அர்ஜுனன், ஒரு கடுமையான சபதம் எடுத்தான்: "நாளை சூரியன் மறையும் முன் ஜயத்ரதனை நான் கொல்வேன். இல்லையெனில் தீயில் புகுந்து உயிர் விடுவேன்." இந்தச் சபதம் அறிந்ததும் கௌரவர்கள் மகிழ்ந்தனர். ஜயத்ரதன் அஞ்சினான்.

மறுநாள் துரோணர் சகட வியூகம் என்ற பெரும் அணியை அமைத்தார். அதன் நடுவில் ஜயத்ரதனை மறைத்து வைத்தனர். ஆறு மகாரதர்கள் அவனைச் சுற்றி நின்றனர். அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் வீரத்துடன் முன்னேறினான். ஆனால் அவ்வணியை உடைத்து ஜயத்ரதனை அடைய அவனுக்கு நெடுநேரம் ஆயிற்று. பொழுது சாயத் தொடங்கியது. அர்ஜுனனின் தேர்க் குதிரைகள் களைத்தன.

அப்போது கிருஷ்ணன் ஒரு உபாயம் செய்தான். தன் யோக மாயையால் சூரியனை மறைத்து, வானில் இருள் சூழ்ந்து மாலை வந்துவிட்டதைப் போலத் தோற்றம் உண்டாக்கினான். அர்ஜுனன் தீயில் புக வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாக எண்ணி, கௌரவர்கள் ஆரவாரம் செய்தனர். ஜயத்ரதன் ஆர்வத்தோடு தன் தலையை உயர்த்தி, அர்ஜுனன் வீழ்வதைக் காண வெளியே வந்தான்.

அந்த ஒரு கணமே அர்ஜுனனுக்குத் தேவையான காலம். கிருஷ்ணன் மாயையை நீக்கினான். சூரியன் மீண்டும் வானில் பிரகாசித்தது. "அர்ஜுனா, இதுதான் நேரம்! ஜயத்ரதனின் தலை பூமியில் விழக்கூடாது; அவன் தந்தை வரத்தின்படி அவன் தலையைத் தரையில் வீழ்த்துபவனுக்கும் தலை வெடிக்கும்" என்று நினைவூட்டினான். அர்ஜுனன் தன் அம்புகளால் அவன் தலையை அறுத்து, அது தவம் செய்துகொண்டிருந்த அவன் தந்தையின் மடியில் விழும்படிச் செய்தான்.

இங்கே தக்க கருவி, தக்க காலம் என்ற இரண்டும் இணைந்தன. அர்ஜுனனின் வில்லும் அம்பும் கருவி. கிருஷ்ணனின் உபாயம் அவனுக்குச் சரியான கணத்தை உருவாக்கியது. அன்றைய போர்க்களத்தில் கிருஷ்ணனின் கண்கள் சூரியனையும் ஜயத்ரதனையும் அர்ஜுனனின் தளர்ச்சியையும் ஒரே நேரத்தில் கவனித்தன. அவன் செயல்பட்ட விதம் காலமறிதலுக்கு அழகான எடுத்துக்காட்டு. மிகச் சரியான கணத்தில் மிகச் சிறிய மாற்றம் செய்து, மிகப்பெரிய விளைவை உண்டாக்கினான்.

இந்த இரண்டில் ஒன்று இல்லாவிட்டாலும் அர்ஜுனன் தன் சபதத்தை நிறைவேற்ற முடியாது. சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றிய செயல், சரியான கருவியோடும் காலத்தோடும் செய்தவுடன் நிறைவேறியது.

The Evening When the Sun Did Not Set

From the Mahabharata (Drona Parva): It was the fourteenth day of the Kurukshetra war. Learning that the one responsible for Abhimanyu's death on the previous day was Jayadratha, king of Sindhu, Arjuna took a fierce vow: "Tomorrow, before the sun sets, I shall slay Jayadratha. If not, I shall enter the fire and give up my life." On hearing the vow, the Kauravas rejoiced and Jayadratha was afraid.

Next day Drona drew up a huge formation called the shakata vyuha, and hid Jayadratha in its centre. Six great warriors stood around him. Arjuna advanced bravely on the battlefield, but it took him a long time to break the formation and reach Jayadratha. The hour began to decline. The horses of his chariot grew weary.

Then Krishna devised a stratagem. By his yogic power he veiled the sun and created the appearance that darkness had fallen and evening had come. Thinking the time for Arjuna to enter the fire had come, the Kauravas shouted in jubilation. Jayadratha eagerly raised his head and came out to see Arjuna's fall.

That single moment was the time Arjuna needed. Krishna lifted the illusion. The sun shone again in the sky. "Arjuna, this is the time!" he said, and reminded him that Jayadratha's head must not fall to earth, for by his father's boon whoever dropped it to the ground would have his own head burst. With his arrows Arjuna cut off the head and made it fall into the lap of Jayadratha's father, who was in meditation.

Here the proper means and the proper time were joined. Arjuna's bow and arrow were the means. Krishna's stratagem created the right instant. Without either, Arjuna could not have fulfilled his vow. A task that looked impossible was achieved once it was done with the right means at the right time.