Kural 487 · பொள்ளென ஆங்கே புறம்வேரார் காலம்பார்த்து

பீமனின் காத்திருப்பு

மகாபாரதத்திலிருந்து (சபா பர்வம்): பாண்டவர்கள் சூதாட்டத்தில் தோற்றுச் சபையில் நின்ற அந்தக் கொடிய நாளில், துரியோதனன் திரௌபதிக்கு இழைத்த அவமானத்தைப் பார்த்த பீமனின் உள்ளம் தீயாக எரிந்தது. அவன் அந்த அவையில் உடனே எழுந்து அங்கிருந்த கௌரவர்களை நொறுக்கத் துடித்தான். அவனுடைய தோள்கள் இரும்பைப் போல இறுகின. அவன் கைகள் நடுங்கின.

ஆனால் தன் தமையன் யுதிஷ்டிரனின் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டவன் அவன். தமையன் சூதாட்டத்தில் தம்மை அனைவரையும் இழந்துவிட்டதால், அடிமையாகிய தங்களுக்கு எதிர்த்துப் போராடும் உரிமை இல்லை என்ற நிலை. தன் சினத்தை வெளிப்படுத்தினால் தோல்வியின் மேல் மேலும் அவமானம் கூடும் என்பதையும் அவன் உணர்ந்திருந்தான். கோபத்தில் நின்ற பீமன் கைகள் இறுக, தமையனை நோக்கி, "இந்தக் கைகளையே எரித்துவிடவேண்டும் - அவற்றாலேயே நீங்கள் சூதாடத் தூண்டிய பகடையைப் பிடித்தீர்கள்" என்று கூடக் கூறினான். அர்ஜுனன் அவனை அமைதிப்படுத்தினான்.

இறுதியில் திரௌபதியின் மானம் காக்கப்பட்டு, பாண்டவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர். ஆனால் பீமனின் மனத்தின் நெருப்பு அணையவில்லை. அவன் அந்தச் சபையிலேயே சில சபதங்களை ஏற்றான்: "போர்க்களத்தில் துரியோதனனின் தொடையை நொறுக்குவேன். துச்சாதனனின் உதிரத்தைக் குடிப்பேன்." ஆனால் அவன் அவற்றைச் செய்தது அன்று அல்ல. பதின்மூன்று ஆண்டுகள் அவன் அந்தச் சினத்தைத் தன் நெஞ்சில் தாங்கிக் காத்திருந்தான்.

வனவாசத்திலும் அஞ்ஞாதவாசத்திலும் ஒவ்வொரு நாளும் அவன் அந்தச் சபதத்தை நினைத்தான். பசுவை மேய்க்கும் போதும், சமையலறையில் வேலை செய்யும்போதும், அவன் சினம் அவனுக்குள் எரிந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் அவன் அதை எந்த அவசரமான செயலாகவும் மாற்றவில்லை. தன் வலிமையைப் பயிற்சியால் வளர்த்தான். தமையன் வார்த்தையை மதித்தான்.

குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதினெட்டாம் நாள், பீமன் துரியோதனனோடு கதாயுதப் போரில் நின்றான். கிருஷ்ணனின் குறிப்பால் அவன் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் முன் எடுத்த சபதத்தை நிறைவேற்றினான். அவசரப்பட்டிருந்தால் அவன் எதிரியிடம் தோற்றிருக்கலாம்; காத்திருந்து உரிய இடத்தில் செய்ததால் நீதி நிறைவேறியது.

பீமனின் இந்தக் காத்திருப்பு கடினமாக இருந்தாலும் அவன் தமையன் மேலும் குடும்ப ஒற்றுமையின் மேலும் கொண்ட மரியாதையால் நிகழ்ந்தது. பதின்மூன்று ஆண்டுகளில் அவன் சினம் குறையவில்லை; ஆனால் அதன் திசை தெளிவடைந்தது. அது அவசரப் பழிவாங்கலாக இல்லாமல் ஒரு நீதிக்கான நோக்கமாக மாறியது. அதனால்தான் அவன் சபதத்தை நிறைவேற்றியபோது அது மக்களின் நீதியுணர்வோடு பொருந்தியது.

அறிவில் ஒளி உடையவர்கள் சினத்தை உடனே வெளியே கொட்டாமல் உள்ளே தாங்கி, உரிய காலம் பார்த்துச் செயல்படுவர் என்பதற்குப் பீமனின் வாழ்வு ஒரு கடினமான, ஆனால் தெளிவான எடுத்துக்காட்டு.

Bhima's Long Waiting

From the Mahabharata (Sabha Parva): On that cruel day when the Pandavas stood in the assembly after losing at dice, Bhima's heart burned like fire as he saw the insult Duryodhana inflicted on Draupadi. He longed to rise in that very assembly and crush the Kauravas there. His shoulders hardened like iron. His hands trembled.

But he was bound by the word of his elder brother Yudhishthira. Since Yudhishthira had staked them all at the dice, they were slaves, and had no right to fight back. He also knew that showing his anger would add more humiliation to the defeat. Standing in rage, with his hands clenched, he even said to his brother, "These very hands should be burnt, for with them you took up the dice." Arjuna calmed him.

In the end Draupadi's honour was protected and the Pandavas were released. But the fire in Bhima's mind was not put out. In that assembly he took vows: "In the battlefield I will break Duryodhana's thigh. I will drink Duhshasana's blood." But he did not carry them out that day. For thirteen years he bore the anger in his breast and waited.

In exile and in the year of concealment he remembered the vow every day. While tending cattle, while working in the kitchen, his anger burned within him. But he turned it into no hasty deed. He built up his strength by training. He honoured his brother's word.

On the eighteenth day of the Kurukshetra war Bhima stood in a mace duel with Duryodhana. At Krishna's hint he fulfilled the vow he had taken thirteen years before. Had he hurried he might have lost to his enemy; because he waited and acted in the proper place, justice was done.

Bhima's life is a hard but clear example of how the bright-minded do not pour out anger at once but bear it within and act when the time is right.