Kural 640 · முறைப்படச் சூழ்ந்தும் முடிவிலவே செய்வர்

திருதராட்டிரனின் தடுமாற்றம்

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பருவம் திருதராட்டிரனின் தடுமாற்றத்தைக் கூறுகிறது. கிருஷ்ணன் தூது சென்று தோல்வியடைந்த பின்னரும், போர் தொடங்கும் முன் திருதராட்டிரன் பல முறை போரைத் தடுக்க எண்ணினான். சஞ்சயன் பாண்டவரின் வலிமையையும் கிருஷ்ணனின் பெருமையையும் அவனுக்கு எடுத்துரைத்தான். விதுரன் தன் நீதிகளைச் சொன்னான். பீஷ்மர், துரோணர் ஆகியோரும் சமாதானத்தை வலியுறுத்தினர்.

திருதராட்டிரன் அவற்றைக் கேட்டு உண்மையிலேயே மனம் மாறியவன் போல இருந்தான். ஒருமுறை தன் மகன் துரியோதனனை அழைத்து, 'பாண்டவருக்கு அவர்களின் பாதி நாட்டைக் கொடு; போர் வேண்டாம்' என்று கூறினான். இது திட்டமிடல்: எது சரி என்று அவன் அறிந்திருந்தான். தன் நிலையை முறைப்படி ஆராய்ந்து தெளிந்திருந்தான்.

ஆனால் துரியோதனன் மறுத்தபோது திருதராட்டிரன் தன் முடிவைச் செயல்படுத்தும் துணிவு இல்லாதவனாய் இருந்தான். மகனின் சொல்லுக்கு எதிராக நிற்க அவனால் முடியவில்லை. சில நாள் கழித்து மீண்டும் அதே தயக்கம். காந்தாரியும் தன் மகனை அழைத்து அறிவுரை சொன்னாள்; துரியோதனன் கேட்கவில்லை. திருதராட்டிரன் அந்தக் கணத்திலும் தன் முடிவை நிலைநாட்ட முடியாமல் போனான்.

இறுதியில் போர் நடந்தது. பதினெட்டு நாள் போரில் அவன் மகன்கள் அனைவரும் இறந்தனர். போருக்குப் பின் அவன் வருந்தி அழுதான். ஆனால் காலம் கடந்துவிட்டது. அவன் சரியானதை அறிந்தும் செய்யும் திறன் இல்லாமல் தடுமாறியதே பெருந்துயரத்தின் காரணம்.

திருதராட்டிரன் சஞ்சயனிடம் போர்க்களச் செய்திகளைக் கேட்டபோதும் அவன் மனம் தத்தளித்தது. வெற்றி தோல்வி பற்றி நம்பிக்கையும் அச்சமும் மாறிமாறி வந்தன. சஞ்சயன் தெளிவாகச் சொன்னபோதும் அவன் தன் மகன்களுக்கு வெற்றி கிடைக்க வேண்டும் என்றே ஆசைப்பட்டான். அறமே வெல்லும் என்பதை அறிந்தும் அதன் பக்கம் நிற்கத் தவறிய அவனது நிலை, திறப்பாடு இல்லாதவரின் துன்பத்தைக் காட்டுகிறது.

கேட்கும் அறிவு இருந்தும் செயலாற்றும் திறன் இல்லையென்றால் அறிவு பயன்படாது என்பதை இக்கதை உணர்த்துகிறது. எனவே நாம் ஒரு நல்ல முடிவை எடுத்தால், உடனே அதற்கான முதல் செயலைச் செய்ய வேண்டும்.

இதுவே 'முறைப்படச் சூழ்ந்தும் முடிவிலவே செய்வர் திறப்பாடு இலாதவர்' என்பதன் சான்று. சரியானதை அறிவது ஒரு படி; அதைச் செய்யும் துணிவு மற்றொரு படி. திருதராட்டிரன் முதல் படியில் நின்று இரண்டாவதில் தவறினான்.

Dhritarashtra's Wavering

The Udyoga Parva of the Mahabharata describes Dhritarashtra's wavering. Even after Krishna's embassy failed, before the war started, Dhritarashtra thought many times of preventing it. Sanjaya told him of the Pandavas' strength and Krishna's greatness. Vidura spoke his maxims. Bhishma and Drona too urged peace.

Hearing them, Dhritarashtra seemed truly changed. Once he called his son Duryodhana and said, 'Give the Pandavas their half of the kingdom; let there be no war.' This was the planning: he knew what was right. He had examined his situation properly and discerned.

But when Duryodhana refused, Dhritarashtra lacked the courage to carry out his decision. He could not stand against his son's word. A few days later again the same hesitation. Gandhari too called her son and counselled; Duryodhana did not listen. Even at that moment Dhritarashtra could not establish his decision.

At last the war came. In the eighteen-day war all his sons died. After the war he wept in regret. But time had passed. That he knew what was right yet wavered without the capacity to act was the cause of the great sorrow.

The tale teaches that if one has the knowledge to hear but not the capacity to act, knowledge is of no use.

This is the witness of 'muraippadach choozhndhum mudivilave seyvar thirappaadu ilaadhavar'. Knowing the right is one step; the courage to do it is another. Dhritarashtra stood at the first step and failed at the second.