Kural 631 · கருவியும் காலமும் செய்கையும் செய்யும்

கிருஷ்ணனின் தூது

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பருவம் கிருஷ்ணனின் தூதுப் பயணத்தைக் கூறுகிறது. பாண்டவர்கள் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் வனவாசமும் அஞ்ஞாதவாசமும் முடித்துத் தங்கள் நாட்டைக் கேட்டனர். போர் வராமல் தடுக்க வேண்டும் என்று தருமர் விரும்பினார். எனவே கிருஷ்ணன் அஸ்தினாபுரத்துக்குத் தூது சென்று சமாதானம் பேசச் சம்மதித்தான். இங்கே கிருஷ்ணன் ஒரு அரச ஆலோசகராகவும் தூதராகவும் செயல்பட்டான்.

கிருஷ்ணன் முதலில் காலத்தை எண்ணினான். போர் தொடங்கிவிட்டால் எண்ணற்ற உயிர்கள் அழியும். எனவே அதற்கு முன் முயற்சி செய்வது அறம் என்று கருதினான். பாண்டவர் படை திரண்டிருந்த நிலையில் செல்வதால் அவன் பேச்சுக்கு வலிமை இருந்தது. இதுவே கருவி: வலிமையான படையின் ஆதரவு. எனினும் அவன் வலிமையைக் காட்டி மிரட்டவில்லை; அறத்தின் பெயரால் பேசினான்.

அஸ்தினாபுரம் சென்றபோது கிருஷ்ணன் துரியோதனனின் விருந்தை ஏற்கவில்லை. விதுரன் வீட்டில் எளிய உணவை உண்டான். அரசவையில் அவன் தன் கோரிக்கையை எளிதாக வைத்தான்: ஐந்து சிற்றூர்களை மட்டும் பாண்டவருக்குக் கொடுங்கள்; போரைத் தவிருங்கள். இது குறைந்த அளவு கோரிக்கை. இந்த செய்கை அதாவது முறை, துரியோதனனின் மறுப்பை உலகத்தின் முன் அம்பலமாக்கியது.

துரியோதனன், 'ஊசி முனையளவு நிலமும் தரமாட்டேன்' என்று மறுத்தான். கிருஷ்ணனைச் சிறைப்படுத்தவும் சதி செய்தான் என்று நூல் கூறுகிறது. கிருஷ்ணன் தன் விஸ்வரூபத்தைக் காட்டினான் என்று பாரம்பரியம் கூறுகிறது. சமாதான முயற்சி தோற்றாலும் கிருஷ்ணன் அறத்தின் பக்கம் இருந்து அனைத்தையும் முயன்றுவிட்டான் என்பது உலகுக்குத் தெளிவாயிற்று.

திரும்பி வரும் வழியில் கிருஷ்ணன் கர்ணனைச் சந்தித்து அவன் பிறப்பின் உண்மையைச் சொல்லி பாண்டவர் பக்கம் வரும்படி அழைத்தான். கர்ணன் மறுத்தாலும் அந்த முயற்சியும் கிருஷ்ணனின் உபாயங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. இவ்வாறு கருவி, காலம், செய்கை ஆகிய மூன்றையும் எண்ணிப் பார்த்து, கடினமான செயலான போர் தவிர்ப்பை அவன் மேற்கொண்டான்.

இந்த அனைத்து நிகழ்வுகளும் கிருஷ்ணனை ஓர் அரிய ஆலோசகராகக் காட்டுகின்றன. வெற்றி கிடைக்காவிட்டாலும் முறை தவறாத முயற்சியே மாண்பு என்பதை அவன் காட்டினான்.

இந்தத் தூது இறுதியில் போரைத் தடுக்கவில்லை. ஆனால் அமைச்சனின் பணி வெற்றியை மட்டும் உறுதி செய்வது அல்ல; சரியான முறையில் முழுமையாக முயல்வது என்பதை இது காட்டுகிறது. அறிந்தும் செய்யப்பட்ட முயற்சி மாண்புடையது.

Krishna's Embassy

The Udyoga Parva of the Mahabharata tells of Krishna's embassy. The Pandavas, having completed thirteen years of exile and incognito life, asked for their kingdom. Yudhishthira wished to prevent war. So Krishna agreed to go as an envoy to Hastinapura and speak peace. Here Krishna acted as royal counsellor and envoy.

First Krishna considered the time. Once war began countless lives would perish. So he thought it dharma to try before that. As he went with the Pandava army assembled, his words had weight. This was the instrument: the support of a strong army. Yet he did not threaten by showing strength; he spoke in the name of dharma.

At Hastinapura Krishna did not accept Duryodhana's feast. He ate simple food at Vidura's house. In the court he put his demand in modest form: give only five villages to the Pandavas; avoid war. This was a minimal demand. This method exposed Duryodhana's refusal before the world.

Duryodhana refused: 'I will not give even land the size of a needle's point.' The text says he even plotted to imprison Krishna. Tradition says Krishna showed his cosmic form. Though the peace effort failed, it became clear to the world that Krishna, standing on the side of dharma, had tried everything.

On the way back Krishna met Karna, told him the truth of his birth and invited him to join the Pandavas. Though Karna refused, that effort too was one of Krishna's expedients. Thus weighing instrument, time and method, he took up the difficult task of avoiding war.

The embassy did not in the end prevent the war. But it shows that a minister's work is not only to ensure victory but to try fully in the right way. An effort made with knowledge has distinction.