Kural 695 · எப்பொருளும் ஓரார் தொடரார்மற் றப்பொருளை

வாயிலில் இலக்குவன்

இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்திலிருந்து. இராமன் அயோத்தியில் அரசாண்ட காலத்தில் ஒரு நாள் ஒரு முனிவர் இராமனைச் சந்திக்க வந்தார். அவர் உண்மையில் காலதேவன், அதாவது யமன். இராமனுடன் தனியாகப் பேச வேண்டிய ஒரு மிக முக்கிய, ரகசியமான செய்தி அவரிடம் இருந்தது. அவர் ஒரு நிபந்தனை வைத்தார்: 'நாம் பேசும் இடத்துக்கு எவரும் வரக்கூடாது; வருபவர் மரணத்துக்கு உரியவர்.' இராமன் அதை ஏற்றார்.

இராமன் தன் அன்புத் தம்பியான இலக்குவனைக் கதவருகே காவலுக்கு நிறுத்தினார். 'இலக்குவா, யாரையும் உள்ளே விடாதே. இடையில் வருபவன் என்னால் தண்டிக்கப்படுவான்' என்றார். இலக்குவன் கதவருகே நின்றான். உள்ளே என்ன பேசப்படுகிறது என்று காதை நீட்டி ஒட்டுக் கேட்கவில்லை. அதைத் தெரிந்துகொள்ள ஆவலும் காட்டவில்லை. அரசனின் ரகசியம் அரசனுடையதே என்பதை உணர்ந்து, முதுகைத் திருப்பி நின்றான்.

அப்போது துர்வாச முனிவர் அங்கு வந்து, உடனே இராமனைக் காண வேண்டும் என்றார். இலக்குவன் தயங்கினான். முனிவரைக் காக்க வைத்தால் அவர் சாபம் கொடுப்பார்; உள்ளே சென்றால் இராமனின் உத்தரவை மீறிய குற்றமாகும். இறுதியில் தன் உயிரையே ஈடாக வைத்து, சாபத்தில் இருந்து அயோத்தியைக் காக்க உள்ளே சென்று இராமனுக்கு அறிவித்தான் என்று மரபு கூறுகிறது.

இந்த நிகழ்ச்சி இலக்குவனின் இரு குணங்களைக் காட்டுகிறது: தனக்குத் தெரியக்கூடாத ரகசியத்தை அறிய முயலாத கட்டுப்பாடு, தன் கடமைக்காகத் தன்னையே தியாகம் செய்யும் உறுதி. காவலனாக நிற்கும்போது அவன் காதுகள் மூடியிருந்தன; கண்கள் வெளியே நோக்கின.

அரசனின் மறைவான செய்தியை ஒட்டுக் கேட்காதவன் அரசனின் மிகப் பெரிய நம்பிக்கையைப் பெறுகிறான். இலக்குவன் அத்தகையவன் என்பதாலேயே இராமன் அவனை வாயிலில் நிறுத்தினான். வள்ளுவர் கூறும் 'எப்பொருளும் ஓரார்' என்ற அறவுரைக்கு இலக்குவனின் வாயில் காவல் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

இலக்குவனின் இந்தக் காவல் அவனது அன்பும் ஒழுக்கமும் ஒருங்கிணைந்த வடிவம். இராமன் அவனிடம் நம்பிக்கை வைத்தது இவ்வாறான நடத்தையால்தான். நம்பிக்கை ஒரு நாளில் கிடைப்பதில்லை; பல ஆண்டுகளாக ஒட்டுக் கேட்காமலும் துருவாமலும் நடந்த ஒருவருக்கே ஒரு நாள் வாயில் காவல் ஒப்படைக்கப்படுகிறது.

இலக்குவன் முடிவில் துர்வாசர் கோபத்தால் அயோத்தி அழியாமல் காப்பதற்காகத் தன்னையே தியாகம் செய்தான். ஆயினும் அவன் இதற்கு முன் நடந்துகொண்ட விதமே இராமனின் நம்பிக்கைக்குக் காரணம். நம்பிக்கை சிறு செயல்களில் தொடங்கி, பெரிய பொறுப்பாக வளர்கிறது.

Lakshmana at the Door

From the Uttara Kanda of the Ramayana. During Rama's reign in Ayodhya, a sage one day came to see him. He was in truth Kala, the god of time, also known as Yama. He had a most important and confidential matter to talk of with Rama alone. He set one condition: 'No one must come to the place where we speak; whoever does shall be put to death.' Rama agreed.

Rama stationed his beloved brother Lakshmana at the door as guard. 'Lakshmana, let no one in. Whoever enters in between shall be punished by me,' he said. Lakshmana stood at the door. He did not strain his ears to hear what was being said within, nor show any eagerness to know. Understanding that the king's secret belongs to the king, he stood with his back turned.

Then the sage Durvasa came and demanded to see Rama at once. Lakshmana hesitated. If he made the sage wait, the sage would curse; if he went in, he would break Rama's command. In the end, tradition says, he put his own life at stake to save Ayodhya from the curse, went in and informed Rama.

This incident shows two qualities of Lakshmana: the restraint not to seek a secret not meant for him, and the resolve to sacrifice himself for his duty. While he stood on guard, his ears were closed and his eyes looked outward.

One who does not eavesdrop on the king's hidden matters wins the king's greatest trust. It was because Lakshmana was such a man that Rama stationed him at the door. Lakshmana's watch at the door is a fine example of Valluvar's counsel not to overhear any matter.