Kural 696 · குறிப்பறிந்து காலங் கருதி வெறுப்பில

தமனகனின் குறிப்பறிதல்

பஞ்சதந்திரத்திலிருந்து. ஒரு காட்டில் பிங்கலகன் என்ற சிங்கம் அரசனாக இருந்தது. அதன் அமைச்சர்களாக இருந்த இரண்டு நரிகளில் ஒன்று தமனகன்; மற்றது கரடகன். ஒரு நாள் சிங்கம் ஆற்றங்கரையில் நீர் குடிக்கச் சென்றபோது, எங்கிருந்தோ பெருங்கர்ஜனை போன்ற ஒலி கேட்டது. அது ஒரு காளையின் முழக்கம். சிங்கம் இதுவரை கேட்டறியாத ஒலி என்பதால் அச்சம் கொண்டது. ஆனால் அரசன் என்ற மானத்தால் தன் அச்சத்தை வெளிக்காட்டாமல் மறைத்து அமைதியாக இருந்தது.

தமனகன் சிங்கத்தை கவனித்தான். அதன் முகத்தில் வழக்கமில்லாத இறுக்கம், பார்வையில் பதற்றம் இருப்பதைக் கண்டான். கரடகன் 'நமக்கேன் அரசரின் அலுவல்?' என்று சொன்னபோது, தமனகன் 'அமைச்சன் என்பவன் அரசனின் குறிப்பறிய வேண்டும்' என்றான். அவன் உடனே பேசவில்லை. சிங்கம் தனிமையில் இருந்தபோது நேரம் பார்த்து மெல்ல அருகே சென்றான்.

அவன் 'அரசே, உங்கள் முகம் கவலையுடன் தெரிகிறது' என்று நேரடியாகச் சொல்லாமல், 'அரசருக்கு இன்று காட்டின் நிலை பற்றி ஏதும் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறதா?' என்று மெல்லக் கேட்டான். சிங்கம் மெதுவாகத் தன் அச்சத்தை ஒப்புக்கொண்டது. தமனகன் 'அந்த ஒலியை நான் சென்று பார்த்து வருகிறேன்' என்றான். அரசனின் மானத்தைப் புண்படுத்தாமல், அவன் விரும்பிய ஆறுதலைத் தந்தான்.

அவன் சென்று பார்த்தபோது அது சஞ்சீவகன் என்ற காளையின் முழக்கம் என்று அறிந்தான். திரும்பி வந்து, அந்த ஒலியில் ஆபத்தில்லை என்பதைச் சிங்கத்துக்கு எடுத்துரைத்தான். சிங்கம் மகிழ்ந்தது. அரசனின் மனக்குறிப்பையும் நேரத்தையும் அறிந்து, வெறுப்பில்லாமல், அவன் விரும்பிய ஆறுதலான சொல்லைச் சொன்னதால் தமனகன் அரசனின் நன்மதிப்பைப் பெற்றான்.

இது பஞ்சதந்திரத்தின் தொடக்கக் கதைகளுள் ஒன்று. இந்த நூல் அரசியல் நுட்பங்களையும் வாழ்க்கை அறிவையும் விலங்குகளின் கதைகளாகச் சொல்லும் இந்து மரபின் அருமையான படைப்பு. தமனகனின் செயல் அமைச்சரின் குறிப்பறியும் திறனுக்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. அதன் பின்னர் கதை இன்னொரு பாதையில் செல்வது வேறு விஷயம்; இங்கு நாம் காணவேண்டியது அவனது தொடக்கத் திறன்.

தமனகனின் இந்தத் திறமை நல்ல வழியில் பயன்பட்டிருந்தால் இன்னும் சிறப்பு. வள்ளுவர் கூறும் குறிப்பறிதல் அன்புடன் சேர வேண்டும் என்பதையே இதன் நீதியாகக் கொள்ளலாம். மனத்தை அறிவது ஒரு கலை; அதை நலனுக்குப் பயன்படுத்துவது ஒரு அறம். அரசனின் அச்சத்தை அறிந்து ஆறுதல் சொல்வது அந்த அறத்தின் அழகிய தொடக்கம்.

Damanaka Reads the Lion's Mind

From the Panchatantra. In a forest there was a lion king named Pingalaka. Among his ministers were two jackals, Damanaka and Karataka. One day when the lion went to the river bank to drink, a thunderous sound was heard from somewhere. It was the bellowing of a bull. Since it was a sound he had never heard before, the lion was afraid. But from the pride of being a king, he hid his fear and remained outwardly calm.

Damanaka observed the lion. He saw an unusual tightness on his face and anxiety in his glance. When Karataka said, 'What business have we with the king's affairs?', Damanaka replied, 'A minister must read the king's mind.' He did not speak at once. He waited until the lion was alone and approached quietly at the right moment.

Without saying directly, 'Your Majesty looks worried', he asked gently, 'Is there anything about the state of the forest that the king needs to look into today?' The lion slowly admitted his fear. Damanaka said, 'I shall go and see that sound.' Without wounding the king's dignity, he gave him the comfort he wanted.

When he went, he found that it was the bellowing of a bull named Sanjivaka. He returned and explained that the sound held no danger. The lion was delighted. By knowing the king's inner hint and the time, and by speaking without offence the comforting word the king desired, Damanaka won the king's favour.

This is one of the opening tales of the Panchatantra, that fine work of the Hindu tradition which tells the subtleties of politics and wisdom of life in the form of animal fables. Damanaka's act is a good example of a minister's skill in reading hints. That the story later takes another course is a different matter; what we note here is his initial skill.