Kural 697 · வேட்பன சொல்லி வினையில எஞ்ஞான்றும்

அரசனின் ஐயமும் மருத்துவரின் மௌனமும்

அரண்மனை வைத்தியர் சுந்தரம் பற்றிய கற்பனைக் கதை இது. தமிழ்நாட்டின் ஒரு பழைய அரசவையில் மக்களால் மதிக்கப்பட்ட வைத்தியர் சுந்தரம் அரசரின் உடல்நலத்தைப் பேணும் பணியில் இருந்தார். அவர் அமைதியானவர்; தேவையின்றி எதையும் பேசாதவர். அதனால் அரசர் அவரிடம் தம் மனதைத் திறந்து பேசுவது வழக்கம்.

ஒருநாள் அரசர் அவரிடம் கேட்டார்: 'வைத்தியரே, நம் அமைச்சர் வேலப்பர் நேற்றிரவு உங்களிடம் தனியாகப் பேசினாரே; அவர் ஏதாவது உடல்நலம் பற்றிக் கேட்டாரா? அல்லது வேறு ஏதேனும் சொன்னாரா?' என்றார். உண்மையில் அமைச்சர் தன் மகனின் திருமணச் சிக்கலைப் பற்றியும், அரண்மனை நடைமுறைகளில் தமக்கிருந்த சில சிறு மனக்குறைகளையும் வைத்தியரிடம் தனிப்பட்ட முறையில் கூறியிருந்தார்.

அரசரிடம் அதைச் சொன்னால் அமைச்சர் மீது ஐயம் எழக்கூடும். ஆனால் அரசர் கேட்கிறார். சுந்தரம் சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்து, 'அரசே, அமைச்சர் தம் குடும்ப நலம் பற்றிப் பேசினார். அவை அரசு சார்ந்தவை அல்ல. அவருக்கு உடல் நலம் நன்றாக இருக்கிறது. அரசின் நலத்துக்கு உதவக் கூடிய எதையும் அவர் என்னிடம் சொல்லவில்லை' என்றார். அவர் பொய் சொல்லவில்லை; பயனற்றதைச் சொல்லவில்லை.

அரசர் மேலும் வற்புறுத்தினார். சுந்தரம் பணிவோடு, 'அரசே, ஒருவர் தனிமையில் சொன்ன சொல் அவருக்குரியது. அது அரசுக்கு நன்மை தருமெனில் உங்களிடம் முதலில் சொல்வேன். இது தருவதில்லை. எனவே சொல்லாமல் விடுகிறேன்' என்றார். அரசர் சற்று அதிருப்தியோடு இருந்தார். ஆனால் நாள்கள் செல்ல, அவர் உணர்ந்தார்: தம் மருத்துவர் யாருடைய ரகசியத்தையும் வெளிப்படுத்தமாட்டார் என்பது தமக்கும் பாதுகாப்பு என்பதை.

அரசர் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்க விரும்பிய செய்திகளை, நன்மை தரும் வகையில் சுந்தரம் சொன்னார். பயனற்றவற்றை அரசர் வற்புறுத்தியபோதும் சொல்லவில்லை. இதனால் அரண்மனை முழுதும் அவரை நம்பியது.

சுந்தரத்தின் இந்த மௌனம் மறைப்பு அல்ல; பொறுப்பு. அவர் மற்றவர்களின் மனம் புண்படாமலும், அரசர் தவறான முடிவுக்கு வராமலும் காத்தார். வேண்டிய இடத்தில் பேசியும் வேண்டாத இடத்தில் அமைதியாக இருந்தும் அவர் அரண்மனைக்கு ஓர் அமைதிக் காவலனாக விளங்கினார். இத்தகையவர்களாலேயே ஒரு நிறுவனத்தின் நம்பிக்கை நிலைக்கிறது.

அவர் வாழ்நாள் முழுதும் அரசரின் நன்மதிப்பைப் பெற்று, அமைதியாகப் பணி செய்தார்.

The Physician's Silence

This is an imagined tale of a palace physician named Sundaram. In an old Tamil court, the physician Sundaram, respected by the people, was in charge of the king's health. He was a quiet man who said nothing needlessly, and so the king was accustomed to opening his heart to him.

One day the king asked, 'Physician, our minister Velappar spoke with you alone last night. Did he ask about his health? Or did he say something else?' In truth the minister had told the physician in private of a problem over his son's marriage and some small grievances about palace routines.

If this were repeated to the king, suspicion of the minister might arise. Yet the king was asking. After a short silence Sundaram said, 'Your Majesty, the minister spoke of his family matters. They were not about the state. His health is good. He said nothing to me that could help the welfare of the realm.' He did not lie; he simply did not say what was useless.

The king pressed further. Sundaram replied humbly, 'Your Majesty, a word spoken by a man in private belongs to him. If it could bring benefit to the state I would tell you first. This does not, so I leave it unsaid.' The king was a little displeased. But as days passed he realised that a physician who would betray nobody's secret was also a safeguard for himself.

Sundaram told the king, in a beneficial way, the news the king wished to hear, but he did not say the useless things even when the king insisted. The whole palace came to trust him.