Kural 698 · இளையர் இனமுறையர் என்றிகழார் நின்ற

கிருஷ்ணனை உணர்ந்த அக்ரூரர்

பாகவத புராணத்திலிருந்து. மதுராவின் கொடுங்கோல் மன்னன் கம்சன், கிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் தன் அரங்கத்துக்கு வரவழைத்துக் கொல்லத் திட்டமிட்டான். அவர்களை அழைத்து வர அக்ரூரரைக் கோகுலத்துக்கு அனுப்பினான். அக்ரூரர் யாதவ குலத்தவர்; கிருஷ்ணனின் உறவினர். வயதில் கிருஷ்ணன் ஒரு சிறுவன்; மாடு மேய்த்து வளர்ந்தவன் என்று காண்போருக்குத் தோன்றும்.

வழியெல்லாம் அக்ரூரர் மனம் கிருஷ்ணனை நினைத்து நெகிழ்ந்தது. தான் அவரைக் காணப் போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சியோடு இருந்தார். கோகுலத்தில் கிருஷ்ணனைக் கண்டதும் தேரிலிருந்து குதித்து அவன் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கினார். அவன் இளையவன் என்றோ, உறவில் தம்மைவிடக் குறைந்தவன் என்றோ அவர் கருதவில்லை. கிருஷ்ணனில் உறைந்த தெய்வீக ஒளியை உணர்ந்தவராக நடந்துகொண்டார்.

மதுராவை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் யமுனை நதியில் நீராடும்போது, அக்ரூரர் நீருக்குள் ஒரு காட்சி கண்டார். அங்கு பாற்கடலில் ஆதிசேஷன் மேல் அமர்ந்த மகாவிஷ்ணுவைக் கண்டார். நீருக்கு மேலே வந்து பார்த்தால், கிருஷ்ணன் தேரில் அமர்ந்திருந்தான். அவரது உள்ளுணர்வு உறுதியானது: இவன் சாதாரண இடைச் சிறுவன் அல்ல, பரம்பொருளே என்று அறிந்தார் என்று பாகவதம் கூறுகிறது.

அக்ரூரர் அன்று முதல் கிருஷ்ணனிடம் அன்பும் பணிவும் கொண்டவராக வாழ்ந்தார். வயது, உறவு என்ற திரையைத் தாண்டி அவன் பெருமையைக் கண்டதால் அவருக்கு அருள் கிடைத்தது. அவர் கிருஷ்ணனின் நம்பிக்கைக்கு உரிய நண்பராகவும் ஆனார் என்று மரபு கூறுகிறது.

சாதாரணமாக உறவினர் ஒருவரை 'நம்மில் ஒருவன்' என்றே பார்க்கும் பழக்கம் உண்டு. ஆனால் அக்ரூரர் அவர் பதவியையும் பெருமையையும் மதித்து நின்றார். வள்ளுவர் சொல்வதும் இதுவே; இளையவன் என்றோ உறவினன் என்றோ இகழாமல், அவனிடம் நிற்கும் ஒளியை மதித்து நடக்க வேண்டும்.

அக்ரூரரின் இந்தப் பணிவு அவருக்குத் தாழ்வு தரவில்லை; தெய்வீகத் தரிசனத்தையே தந்தது. வயதையும் உறவையும் கடந்து உண்மையான பெருமையைக் காணும் கண்ணே அறிவின் கண். அத்தகைய கண் உடையவர்களை வாழ்க்கை எப்போதும் கௌரவிக்கிறது.

அக்ரூரர் பின்னாளில் துவாரகையில் கிருஷ்ணனுக்கு நெருங்கிய ஆலோசகராகவும் இருந்தார் என்று மரபு சொல்கிறது. அவர் மதிப்பும் அன்பும் நிறைந்த நடத்தைக்கு அது ஒரு பரிசு. அவர் எடுத்துக்காட்டுவது, உண்மையான மரியாதை வயதையும் உறவையும் தாண்டிய ஒரு பார்வை என்பதையே.

Akrura Recognises Krishna

From the Bhagavata Purana. Kamsa, the tyrant king of Mathura, plotted to call Krishna and Balarama to his arena and kill them. To bring them he sent Akrura to Gokula. Akrura belonged to the Yadava clan and was a relative of Krishna. In years Krishna was a boy; to onlookers he appeared a cowherd child.

All along the way Akrura's heart melted in thought of Krishna. He was happy that he was going to see him. In Gokula, the moment he saw Krishna he leapt from the chariot and fell at his feet in worship. He did not think of him as younger or lower in kinship. He conducted himself as one who had sensed the divine radiance in Krishna.

On the way toward Mathura, while bathing in the river Yamuna, Akrura saw a vision in the water. There he saw Maha Vishnu reclining on Adisesha in the ocean of milk. When he rose and looked, Krishna was sitting in the chariot. His inner feeling became certain: this was no ordinary cowherd boy but the Supreme itself, the Bhagavata says.

From that day Akrura lived with love and humility toward Krishna. Because he saw his greatness beyond the veil of age and relation, grace came to him. Tradition says he also became a trusted friend of Krishna.

Ordinarily we tend to see a relative merely as 'one of us'. But Akrura honoured the position and greatness. This is what Valluvar says: without belittling him as young or a kinsman, one should honour the glory that stands in him.