Kural 700 · பழையம் எனக்கருதிப் பண்பல்ல செய்யும்

சிசுபாலனின் கடைசி நாள்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்திலிருந்து. யுதிஷ்டிரன் இராஜசூய வேள்வியை நடத்திய போது, வருகை தந்த அரசர்களுள் முதல் மரியாதையை யாருக்குத் தருவது என்ற கேள்வி எழுந்தது. பீஷ்மர் கிருஷ்ணனை முன்மொழிந்தார். சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலன் அதை ஏற்கவில்லை. அவன் கிருஷ்ணனுக்கு உறவினன்; கிருஷ்ணனின் அத்தை சுருதசிரவையின் மகன்.

சிசுபாலனுக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் பழைய தொடர்பு இருந்தது. சிசுபாலன் பிறக்கும்போது மூன்று கண்களும் நான்கு கைகளும் இருந்தன என்றும், ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதனின் மடியில் அவன் குறைகள் மறையும் என்றும், அவனே அவனை அழிப்பவன் என்றும் அசரீரி கூறியதாக மரபு. கிருஷ்ணனின் மடியில் குழந்தை வைக்கப்பட்டதும் குறைகள் மறைந்தன. அதனால் சுருதசிரவை, தன் மகனின் தவறுகளை நூறு முறை பொறுக்க வேண்டும் என்று கிருஷ்ணனிடம் வரம் கேட்டாள். கிருஷ்ணன் அதை ஏற்றார்.

அந்தப் பழைய உறவு சிசுபாலனுக்குச் செருக்கைத் தந்தது. 'நீ என் உறவினன்; என்னை என்ன செய்வாய்?' என்ற துணிச்சலில் அவன் அவையில் கிருஷ்ணனை அவமதிக்கத் தொடங்கினான். அவையிலுள்ள பெரியோர் முன்னிலையில் கடுமையான இழிசொற்களால் தூற்றினான். கிருஷ்ணன் அமைதியாகப் பொறுமை காத்தார். சிசுபாலன் நூறு முறை தவறு செய்யும் வரை அவர் எதுவும் செய்யவில்லை.

நூற்றொன்றாவது இழிசொல் வந்தபோது கிருஷ்ணன் தம் சக்கரத்தால் அவன் தலையை அறுத்தார் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. சிசுபாலனின் ஒளி கிருஷ்ணனிடம் கலந்தது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. உறவின் உரிமையைத் தகாத வழியில் பயன்படுத்தியதால் அவன் தானே தன் முடிவைத் தேடிக் கொண்டான்.

இது நம் உறவுகளுக்கும் ஒரு பாடம். பழைய பழக்கம் உரிமை தருகிறது; ஆனால் அந்த உரிமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு. எல்லை மீறி பண்பிழந்து நடந்தால், பொறுமையின் வரம்பு முடிந்தபோது அழிவு வரும்.

சிசுபாலன் கதையில் கிருஷ்ணனின் பொறுமையும் ஒரு பாடம். அவர் தாய்க்குக் கொடுத்த வாக்கை நூறு முறை காத்தார். ஆனால் வரம்பு முடிந்தபோது அறம் வென்றது. ஆகவே நெருங்கியவர்களின் பொறுமையையும் ஒரு கடனாகக் கருதி, அதை மீறாமல் நடப்பதே நல்லது.

கிருஷ்ணன் இந்நிகழ்ச்சியில் தம் தாய்க்குக் கொடுத்த வாக்கையும் காத்து, அறத்தையும் நிலைநாட்டினார். சிசுபாலன் தன் சொந்தச் செயல்களாலேயே தன் வீழ்ச்சியைத் தேடிக்கொண்டான் என்பதே கதையின் ஆழ்ந்த செய்தி.

The Last Day of Shishupala

From the Sabha Parva of the Mahabharata. When Yudhishthira performed the Rajasuya sacrifice, the question arose of whom among the visiting kings to honour first. Bhishma proposed Krishna. Shishupala, the king of Chedi, would not accept it. He was Krishna's relative, the son of Krishna's aunt Shrutashrava.

Shishupala and Krishna had an old connection. Tradition says that at his birth Shishupala had three eyes and four arms, and a voice from heaven declared that his abnormalities would vanish on the lap of a certain person, and that this same person would be his destroyer. When the child was placed on Krishna's lap the deformities disappeared. So Shrutashrava asked Krishna for a boon that he should forgive a hundred of her son's faults. Krishna agreed.

That old relationship gave Shishupala arrogance. Emboldened with the thought 'You are my relative; what can you do to me?', he began to insult Krishna in the assembly. In front of the elders he reviled him with harsh abuses. Krishna kept calm and patient. He did nothing until Shishupala had committed a hundred offences.

When the hundred-and-first insult came, the Mahabharata says that Krishna severed his head with his discus. It is also said that Shishupala's radiance merged into Krishna. By using the right of kinship in an improper way, he brought on his own end.

This is also a lesson for our relationships. Old familiarity gives a right, but the right has a limit. If one oversteps and acts without good conduct, when the limit of patience ends, ruin comes.