Kural 766 · மறமானம் மாண்ட வழிச்செலவு தேற்றம்

அர்ஜுனனும் பகவத்கீதையும்: மானமும் தர்மமும்

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில் உள்ள பகவத்கீதை இக்குறள் சொல்லும் பண்புகளை அழகாகக் காட்டுகிறது. குருக்ஷேத்திரத்தில் இரு படைகளும் அணிவகுத்து நின்றன. அர்ஜுனன் தேரில் நின்று எதிரே தன் தாத்தா பீஷ்மரையும், ஆசிரியர் துரோணரையும், உறவினர்களையும் கண்டான். அவன் மனம் தளர்ந்தது. வில்லைக் கீழே வைத்து, போரிடமாட்டேன் என்று தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான்.

அப்போது கிருஷ்ணர் அவனுக்கு உபதேசம் செய்தார். கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் அவர் சொல்கிறார்: உன் சுயதர்மத்தைக் கருதியும் நீ தயங்கலாகாது; க்ஷத்திரியனுக்கு தர்மத்தின்படி வரும் போரைவிடச் சிறந்தது வேறில்லை. தானாக வந்த அத்தகைய போர், சொர்க்கத்தின் திறந்த வாயில் போன்றது; அதை அடையும் க்ஷத்திரியர்கள் பாக்கியசாலிகள்.

மேலும் அவர் மானத்தைப் பற்றியும் பேசுகிறார். நீ போரிடாவிட்டால் உன் தர்மத்தையும் புகழையும் இழந்து பாவத்தை அடைவாய். உலகோர் உன் அழியாத பழியைப் பேசுவர். மதிக்கப்பட்டவனுக்குப் பழி மரணத்தைவிடக் கொடியது. பெரும் தேர்வீரர்கள், நீ அச்சத்தால் போரை விட்டாய் என்று எண்ணுவார்கள். இவ்வாறு மானம், தர்மம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றை நினைவூட்டிய கிருஷ்ணர், 'எழு அர்ஜுனா, போருக்கு உறுதி கொள்' என்று கூறினார் (கீதை 2.31-37).

கீதையைப் பலர் பலவாறு விளக்குகின்றனர். சிலர் இதனை உள்ளுக்குள் நடக்கும் தர்மப் போராட்டத்துக்கான உருவகமாகக் காண்கின்றனர்; வேறு சிலர் கடமையைப் பற்றற்றுச் செய்யும் நெறியாகக் காண்கின்றனர். எவ்வாறாயினும் அர்ஜுனன் தன் தளர்ச்சியிலிருந்து மீண்டு, கிருஷ்ணரின் வழிகாட்டலில் நம்பிக்கை கொண்டு, தன் கடமையை ஏற்றான்.

இக்கதை குறளின் நான்கு பண்புகளைக் காட்டுகிறது. அவனது வீரம் முன்பே நிரூபிக்கப்பட்டது. கிருஷ்ணர் மானத்தை நினைவூட்டினார். தர்ம வழியில் செல்லுமாறு அறிவுறுத்தினார். அத்துடன் தலைவனிடம் நம்பிக்கையும் அவனை மீட்டது. இவையே படையைக் காக்கும் நான்கு அரண்கள்.

கீதையின் இந்தப் பகுதியைப் பலர் வெவ்வேறு கோணங்களில் படிக்கின்றனர். ஆதிசங்கரர், இராமானுஜர், மத்வர் போன்ற ஆசாரியர்கள் தத்தம் மரபுப்படி இதற்கு உரை எழுதினர். காந்தி போன்றோர் போரை உருவகமாகக் கொண்டனர். அவை எல்லாவற்றிலும் கடமையை அறிதல், தன்மதிப்பைக் காத்தல், தலைவனின் வழிகாட்டலில் நம்பிக்கை வைத்தல் என்பவை பொதுவான இழைகளாகக் காணப்படுகின்றன. எனவே இந்தக் கதை படைவீரருக்கு மட்டுமன்றி, தம் பொறுப்பிலிருந்து தளர்ந்த எவருக்கும் ஊக்கம் தருகிறது.

கீதையின் இந்த அறிவுரை நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் தளர்ச்சி வரும் நேரத்தில் நினைவுகூரத்தக்கது. தன் கடமையையும் மானத்தையும் அறிந்தவன் எந்தத் தளர்ச்சியிலிருந்தும் மீள்வான்.

Arjuna and the Gita: Honour and Duty

The Bhagavad Gita, in the Bhishma Parva of the Mahabharata, shows beautifully the qualities this couplet names. At Kurukshetra the two armies stood arrayed. Standing in his chariot, Arjuna saw before him his grandsire Bhishma, his teacher Drona and his kinsmen. His heart failed. He laid down his bow and sat down on the chariot floor, saying he would not fight.

Then Krishna taught him. In the second chapter of the Gita he says: considering your own dharma you should not waver; for a kshatriya there is nothing better than a war that accords with dharma. Such a war, coming of itself, is like an open door to heaven, and happy are the kshatriyas who obtain it.

He also speaks of honour. If you do not fight you will lose your dharma and fame and incur sin. People will speak of your lasting disgrace, and to one who has been honoured, disgrace is worse than death. The great charioteers will think you left the battle from fear. Having thus reminded him of honour, dharma and trust, Krishna said, 'Arise, Arjuna, resolve to fight' (Gita 2.31-37).

The Gita is read in many ways. Some see it as an allegory of the inner struggle for dharma; others see it as the way of doing duty without attachment. In any case Arjuna recovered from his weakness, put his trust in Krishna's guidance, and accepted his duty.

The story shows the four qualities of the couplet. His valour was proven already. Krishna reminded him of honour. He guided him to walk the path of dharma. And trust in his leader lifted him back. These are the four defences that guard an army.