Kural 763 · ஒலித்தக்கால் என்னாம் உவரி எலிப்பகை

கரனும் தூஷணனும்: இராமனின் ஒரு வில்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டம் ஜனஸ்தானப் போரைக் கூறுகிறது. இராமர் சீதையுடனும் இலட்சுமணனுடனும் தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்தபோது, இராவணனின் தங்கை சூர்ப்பணகை அங்கு வந்தாள். இராமரிடம் மணம் வேண்டி மறுக்கப்பட்ட அவள் சீதையைத் தாக்க முயன்றாள். இலட்சுமணன் அவளை அங்கபங்கப் படுத்தினான். அவள் தன் சகோதரர்களான கரன், தூஷணன் ஆகியோரிடம் முறையிட்டாள்.

கரனும் தூஷணனும் பதினான்காயிரம் இராக்கதர்களைக் கொண்ட பெரும் படையுடன் இராமரைத் தாக்க வந்தனர். அவர்கள் ஆரவாரம் செய்து, ஆயுதங்களை முழக்கிப் படையெடுத்தனர். கடல் போன்ற ஆரவாரம் எழுந்தது என்று வால்மீகி வருணிக்கிறார். இராமர் அந்த ஆரவாரத்தைக் கேட்டு சீதையைப் பாதுகாப்பாக ஒரு குகையில் வைக்கச் சொன்னார்.

இலட்சுமணனையும் சீதையையும் அனுப்பிவிட்டு இராமர் தனியாக வில்லுடன் நின்றார். அவர் முகத்தில் அச்சம் இல்லை. அமைதியாகத் தம் அம்புகளைத் தொடுத்தார். ஒவ்வொரு அம்பும் இராக்கதர்களின் அணிகளை அழித்தது. பதினான்காயிரம் வீரர்கள் அவர் அம்புகளுக்கு எதிரில் நிற்க முடியாமல் வீழ்ந்தனர். தூஷணன், கரன் இருவரும் இராமரால் கொல்லப்பட்டனர்.

இக்காட்சியை வால்மீகி மிக அழகாக எழுதுகிறார். இந்த நிகழ்வு முடிந்த பின் இராமரின் முகம் எவ்வித வியர்வையோ சோர்வோ இன்றி இருந்தது என்று சீதையும் இலட்சுமணனும் வியந்தனர். எண்ணிக்கையில் மிகுதியான ஆரவாரப் படை, ஒரு வீரனின் அமைதியான வில்லாற்றலுக்கு முன் நிற்க முடியவில்லை.

இக்கதை 'ஒலித்தக்கால் என்னாம் உவரி எலிப்பகை நாகம் உயிர்ப்பக் கெடும்' என்ற குறளை விளக்குகிறது. பதினான்காயிரம் வீரர்களின் ஆரவாரம் ஒருவர் ஆற்றலின் முன் பயனற்றது. படையின் மதிப்பு எண்ணிக்கையால் அல்ல, தரத்தாலும் தலைமையாலும் அளக்கப்படுகிறது.

இந்தக் காட்சியைக் கேட்டபோது இலட்சுமணன் வியந்தான் என்று மரபு கூறுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான இராக்கதர்கள் ஆரவாரம் செய்தனர்; ஆனால் இராமர் அவர்களை அஞ்சாமல், ஒவ்வொரு அம்பையும் எண்ணிக் குறிபார்த்து விடுத்தார். வால்மீகி இராமரின் அம்புகள் எண்ணற்றவையாக வானைக் கவ்வியதாகக் கூறுகிறார். சீதையும் இலட்சுமணனும் குகையிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது இராமரைக் களைப்பின்றி நிற்கக் கண்டு அவரைத் தழுவினர். பகைவர் முழக்கத்தால் அஞ்சாமல் மனம் தளராத ஒருவரின் நெஞ்சுரம் ஆரவாரத்தை விடப் பெரியது என்பதை இந்தக் காட்சி காட்டுகிறது.

கம்பர் தம் இராமாயணத்திலும் இராமரின் இந்த ஆற்றலைச் சிறப்பாகப் பாடியுள்ளார் என்று மரபு கூறுகிறது.

Rama Alone Against Khara's Fourteen Thousand

The Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana tells of the battle at Janasthana. While Rama lived in Dandakaranya with Sita and Lakshmana, Ravana's sister Shurpanakha came there. Rejected by Rama when she sought marriage, she tried to attack Sita. Lakshmana disfigured her. She complained to her brothers Khara and Dushana.

Khara and Dushana came to attack Rama with a great army of fourteen thousand rakshasas. They marched with clamour, sounding their weapons. Valmiki describes a noise like the sea rising. Hearing it, Rama asked that Sita be kept safe in a cave.

Having sent Lakshmana and Sita away, Rama stood alone with his bow. There was no fear on his face. Calmly he shot his arrows. Each arrow destroyed ranks of the rakshasas. Fourteen thousand warriors could not stand before his arrows and fell. Both Dushana and Khara were killed by Rama.

Valmiki writes this scene beautifully. After it was over, Sita and Lakshmana marvelled that Rama's face showed no sweat or weariness. The numerous noisy army could not stand before the calm bow-power of one hero.

This story illustrates the couplet 'what if they roar like the sea? A host of rats is ruined by a cobra's breath.' The clamour of fourteen thousand warriors was useless before one man's power. The worth of an army is measured not by number but by quality and leadership.