கர்ணனின் உறுதி
மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வம் கர்ணனின் உறுதியான விசுவாசத்தைப் பதிவு செய்கிறது. குருக்ஷேத்திரப் போருக்கு முன்பு கிருஷ்ணன் அமைதிக்காக ஹஸ்தினாபுரத்துக்குத் தூது சென்றார். அது தோல்வியில் முடிந்தது. திரும்பும் வழியில் அவர் கர்ணனைத் தனியாகச் சந்தித்தார்.
கிருஷ்ணன் கர்ணனிடம் அவன் உண்மையான பிறப்பைச் சொன்னார்: 'நீ குந்தியின் மூத்த மகன்; பாண்டவர்களின் அண்ணன். நீ எங்களுடன் வந்தால் யுதிஷ்டிரர் உன்னைச் சக்கரவர்த்தியாக்குவார். திரௌபதியும் உன்னை ஏற்பாள்.' இது மிகப் பெரிய வாய்ப்பு. கிருஷ்ணன் அவனுக்கு ஆட்சி, குடும்பம், புகழ் எல்லாம் அளிக்க முன்வந்தார்.
கர்ணன் அமைதியாகப் பதில் சொன்னான்: 'கிருஷ்ணா, நான் உங்கள் வார்த்தைகளில் உண்மை இருப்பதை உணர்கிறேன். ஆனால் என்னை அரசனாக்கி என் வாழ்வை உயர்த்தியவர் துரியோதனன். நான் இளமையில் அவமானப்பட்டபோது அவன் எனக்கு அங்க நாட்டை அளித்தான். இன்று அவனை விட்டு நான் செல்ல முடியாது.' அவன் தன் முடிவை மாற்றவில்லை.
குந்தியும் கர்ணனிடம் சென்று தன் மகன்களுடன் சேரும்படி வேண்டினாள். கர்ணன் அவளுக்கும் மரியாதையுடன் மறுத்தான். ஆனால் அவன் அவளுக்கு ஒரு வாக்குறுதி அளித்தான்: அர்ஜுனனைத் தவிர மற்ற நான்கு பாண்டவர்களையும் கொல்ல மாட்டேன். இவ்வாறு அவன் தன் விசுவாசத்தையும் தாயிடம் மதிப்பையும் ஒருசேரக் காத்தான்.
இந்தக் கதை 'அறைபோகாத' என்ற பண்புக்கு எடுத்துக்காட்டு. கர்ணன் செல்வத்துக்கும் அரசுக்கும் உறவுக்கும் விலைபோகவில்லை. தன் சார்பு தவறானது என்று அவன் அறிந்திருந்தாலும் நன்றியை மீறவில்லை என்பது மரபு. இது அவனது பெருமையையும் அவனது துயரத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. நம்பகத்தன்மையின் மதிப்பை உணர்த்தும் இந்த நிகழ்வு பாரத மரபில் மிகவும் பேசப்படுகிறது.
கர்ணனின் இந்த முடிவை மகாபாரத மரபு பல விதமாக விளக்குகிறது. சிலர் அவன் நன்றியுணர்வைப் போற்றுகின்றனர்; வேறு சிலர் தவறான பக்கத்தில் நின்றது அவன் துயரம் என்கின்றனர். குந்தி தேவியும் அவனைச் சந்தித்துப் பாண்டவர் பக்கம் வருமாறு கேட்டாள். அப்போதும் அவன் அன்னைக்கு ஒரு வரம் கொடுத்தான்: அர்ஜுனனைத் தவிர மற்ற நான்கு பாண்டவரைக் கொல்லமாட்டேன் என்பதே அது. இவ்வாறு தன் உறுதியையும் தன் அறத்தையும் ஒருசேரக் காத்துக்கொண்டான். அறைபோகாத நம்பகம் என்றால் இதுவே என்று பலர் எடுத்துரைக்கின்றனர்.
கர்ணனின் வரலாறு நமக்குத் துயரமும் வியப்பும் தருகிறது. அவன் தன் நன்றிக்கடனுக்காகத் தன் உயிரையும் ஈந்தான். அதனால் தமிழ்ப் பாரத மரபு அவனை வள்ளல் என்றும், உறுதிப்பாடுடையவன் என்றும் போற்றுகிறது.