உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கு அழகு
Unti surungkuthal pentirkku azhaku
அளவோடு உண்பது பெண்களுக்கு அழகு.
Eating sparingly becomes women.
அளவாக உண்பது பெண்களுக்கு அழகு என்று ஔவை சொல்கிறார். பழைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் இது பெண்களை நோக்கிச் சொல்லப்பட்டாலும், இதன் உட்பொருள் எல்லோருக்கும் பொருந்தும்: உணவில் அளவு உடலுக்கு நலம், மனத்துக்குத் தெளிவு.
“அற்றால் அளவறிந்து உண்க” (943) என்று வள்ளுவரும் சொல்கிறார். நாவை அடக்குவது தன்னடக்கத்தின் முதல் படி. அந்த அடக்கமே உண்மையான அழகு.
Avvaiyar says that eating in moderation is a grace in women. Though in old Tamil society this was addressed to women, its inner meaning holds for everyone: moderation in food brings health to the body and clarity to the mind.
Thiruvalluvar too says: eat with a sense of measure, once the last meal is digested (Kural 943). Restraining the tongue is the first step of self-control, and that restraint is the true grace.
சிவபுராணத்திலிருந்து. சிவபெருமானை மணக்க வேண்டி பார்வதி கடுந்தவம் தொடங்கினாள். அரண்மனை உணவை விட்டு, முதலில் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் மட்டும் உண்டாள். பின் உதிர்ந்த இலைகளை மட்டுமே உண்டாள்.
இறுதியில் இலையையும் துறந்தாள். அதனால் அவள் “அபர்ணை”, இலையும் உண்ணாதவள், என்று அழைக்கப்பட்டாள். அவள் உறுதியைச் சோதிக்க வந்த சிவன், அவள் தவத்தில் மகிழ்ந்து அவளை மணந்தார்.
உணவை அடக்கிய அவள் தன்னடக்கமே, அவள் பெற்ற பேறுக்கு வழியானது.
From the Shiva Purana. To win Shiva as her husband, Parvati began a fierce penance. Giving up the food of the palace, she first lived only on fruits and roots, then only on fallen leaves.
At last she gave up even leaves, and so she was called Aparna, 'she who does not eat even a leaf'. Shiva, who came to test her resolve, was delighted by her penance and married her.
Her mastery over food was part of the self-discipline that brought her what she sought.
இன்று ஒரு வேளை உணவில், “போதும்” என்று சொல்லும் இடத்தைக் கவனிக்க முடியுமா?
At one meal today, can you notice the point where you could say 'enough'?