Kural 472 · ஒல்வ தறிவது அறிந்ததன் கண்தங்கிச் – Tamilone

Kural 472 · The Knowledge of Power · வலியறிதல்

ஒல்வ தறிவது அறிந்ததன் கண்தங்கிச்செல்வார்க்குச் செல்லாதது இல்.

Olva Tharivadhu Arindhadhan Kandhangich / Chelvaarkkuch Chellaadhadhu Il

Behold the prince who knoweth his own force and hath learned what he ought to learn, and who oversteppeth not the limits his force and information: his invasions will never fail.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தம்மால் முடிவது எது, தாம் அறிய வேண்டியது எது என்பதை உணர்ந்து, அந்த எல்லைக்குள் நிலைத்து நின்று செயல்படுபவர்களுக்கு நடக்காத செயல் என்பதே இல்லை.

Meaning

For those who know what they are able to do and what they need to learn, and who proceed staying within that, nothing fails to go well.

சொற்பொருள் Word by word

ஒல்வது: what one is able to do
அறிவது: what is to be known
அறிந்து: having understood
அதன்கண் தங்கி: staying within that limit
செல்வார்க்கு: for those who proceed
செல்லாதது இல்: there is nothing that does not go well

விளக்கம்

இந்தக் குறளின் முதற்பாதியில் இரண்டு அறிவுகள் சொல்லப்படுகின்றன. ஒன்று 'ஒல்வது அறிதல்': நம்மால் முடிவது எது என்று உணர்தல். மற்றொன்று 'அறிவது அறிதல்': நாம் அறிய வேண்டியது எது என்று உணர்தல். முதலாவது நம் ஆற்றலின் எல்லை; இரண்டாவது நம் அறிவின் எல்லை. இந்த இரண்டையும் உணர்ந்த ஒருவர் எதில் முயல வேண்டும், எதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், எதை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதைத் தெளிவாக அறிவார்.

'அதன்கண் தங்கி' என்பது முக்கியமான தொடர். அந்த அறிவின் எல்லைக்குள்ளேயே நிலைத்து நிற்க வேண்டும் என்பது பொருள். பலருக்குத் தம் எல்லை தெரிந்தும், ஆசையாலோ பெருமையாலோ அதைத் தாண்டிவிடுகிறார்கள். தங்குதல் என்பது ஒரு கட்டுப்பாடு. ஆனால் அது முடங்கிக் கிடப்பது அல்ல. எல்லைக்குள் இருந்தபடியே அந்த எல்லையை மெல்ல விரிவாக்குவது ஒரு படிப்படியான வளர்ச்சி.

'செல்வார்க்குச் செல்லாதது இல்' என்பதன் பொருள், இத்தகையவர்களுக்கு எந்தச் செயலும் தடைப்படாது என்பதே. இது அவர்களுக்கு எல்லாச் செயலும் எளிது என்ற பொருளில் அல்ல; அவர்கள் எடுக்கும் செயல்கள் அவர்கள் ஆற்றலுக்கு உட்பட்டவையாக இருப்பதால் தோல்வி வருவதில்லை. அவர்கள் தெரியாத துறையில் குதிப்பதில்லை; முடியாத சுமையைத் தூக்க முனைவதில்லை.

இன்றைய வாழ்வில் ஒருவர் தம் ஆற்றலறிந்து தேர்வு செய்யும் துறை, படிப்பு, தொழில், பொறுப்பு ஆகியவை அவரை நிலையான வெற்றிக்கு இட்டுச் செல்கின்றன. ஒருவர் பாட்டுக்கு இயல்பாகப் பொருந்தும் குரல் உடையவராக இருந்தால், அதைப் பயிற்சியால் வளர்ப்பது சிறந்த பாதை. தம் குரலுக்குப் பொருந்தாத ராகங்களில் தொடர்ந்து முயன்றால் குரல் கெடலாம். எனவே ஆற்றல் அறிதலும் அறிவுத்தேவை அறிதலும் ஒன்றாகச் செல்ல வேண்டும்.

கற்றல் என்பதும் இங்கே ஒரு பகுதியாக உள்ளது. 'அறிவது அறிந்து' என்றால் இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியதைத் தேடி அறிதல். ஒருவர் தம்மிடம் உள்ள திறன் போதுமானதல்ல என்று உணர்ந்தால், அதைப் பயிற்சியாலும் கல்வியாலும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அது தாழ்வு மனப்பான்மை அல்ல, வளர்ச்சிக்கான தொடக்கம். தம் குறையை ஒப்புக்கொள்ளும் துணிவே அதைச் சீர்செய்யும் முதற்படி.

Explanation

The first half of this verse speaks of two kinds of knowing. One is 'olvadhu arithal', knowing what one can do. The other is 'arivadhu arithal', knowing what one still needs to learn. The first is the limit of our capacity; the second is the limit of our knowledge. One who knows both has a clear idea of where to try, what to learn and what to leave aside.

'Adhan kan thangi', staying within it, is an important phrase. It means to remain within the boundary of that knowledge. Many people know their limit and yet cross it out of desire or pride. To stay is a discipline, but not a way of lying dormant. One can stay inside the boundary and yet widen it slowly, which is gradual growth.

'Selvaarkku sellaadhadhu il' means that nothing stalls for such persons. This does not say that everything is easy for them; it says that the undertakings they choose lie within their capacity, so failure does not come. They do not leap into unknown fields, nor try to lift loads they cannot bear.

In present life, the field, study, profession and responsibility that a person chooses with knowledge of his own capacity lead him to lasting success. If someone has a voice that suits song, training it with practice is the best path. If he keeps attempting ragas unsuited to his voice, the voice may be ruined. So knowing one's ability and knowing what one needs to learn must go together.

கதை

குரல் அறிந்த சிறுமி

தஞ்சாவூர் அருகிலுள்ள ஒரு கோயில் நகரில் மீனா என்ற பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுமி இருந்தாள். அவள் குரல் மெல்லியதும் இனிமையானதும் ஆனது. கோயிலில் நடக்கும் மார்கழிப் பஜனையில் அவள் பாடும் திருப்பாவை ஊரார் எல்லோருக்கும் பிடிக்கும். அவள் ஆசிரியர் சீனிவாச ஐயங்கார், வாராந்திர வகுப்பில் அவளுக்குச் சங்கீதம் கற்பித்தார்.

ஒருநாள் அவள் ஆசிரியரிடம், "ஐயா, நான் இசை விழாவில் பெரிய ராகம் தானம் பல்லவி பாட விரும்புகிறேன்" என்றாள். ஆசிரியர் புன்னகைத்தார். "மீனா, உன் குரலுக்கு எது இயல்பாகப் பொருந்துகிறது என்பதைப் பார்ப்போம். முதலில் சில நாள்கள் சோதிக்கலாம்" என்றார்.

அவர் அவளுக்கு இரண்டு பாடல்களைத் தந்தார். ஒன்று கல்யாணி ராகத்தில் அமைந்த எளிய கீர்த்தனை; மற்றொன்று தாள லயம் மிகுந்த சங்கீர்ண நடை கொண்ட கடினமான பாடல். மீனா கல்யாணியை எளிதாகப் பாடினாள். இரண்டாவதைப் பாடியபோது குரல் தடுமாறியது; மூச்சும் போதவில்லை. "இப்போது நீ எதில் வலிமையானவள், எதில் இன்னும் கற்க வேண்டும் என்பது தெரிகிறதா?" என்று கேட்டார்.

மீனா சிறிது நேரம் சிந்தித்தாள். "என் குரல் மென்மையான, உருக்கமான பாடல்களுக்குப் பொருந்துகிறது. வேகமான சிக்கலான தாளங்களுக்கு இன்னும் பயிற்சி வேண்டும்" என்றாள். ஆசிரியர் மகிழ்ந்தார். "அதுதான் ஒல்வது அறிதல், அறிவது அறிதல். இதை அறிந்தவளுக்கு இசையில் தடையே இல்லை."

ஆசிரியர் மேலும் ஒன்று சொன்னார்: "சில ராகங்கள் உன் குரலுக்கு இன்று அப்பாற்பட்டவை. ஆனால் நாளை அப்படி இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவற்றுக்குரிய படிகளை ஒவ்வொன்றாகக் கடக்க வேண்டும்." இந்த வார்த்தைகள் மீனாவுக்குத் தன் பயணத்தின் வரைபடத்தைக் காட்டின.

அதன் பின்பு மீனா தன் குரலுக்குப் பொருந்திய உருக்கமான பாடல்களை மையமாகக் கொண்டு தன் மேடை நிகழ்ச்சிகளை அமைத்தாள். அதே சமயம் தாளப் பயிற்சிக்கும் தினமும் அரை மணி நேரம் ஒதுக்கினாள். எட்டு மாதங்கள் கழித்துக் கோயில் இசை விழாவில் அவள் கல்யாணியில் ஒரு விரிவான ஆலாபனை பாடினாள். கூட்டத்தில் பலர் கண்ணீர் மல்கக் கேட்டனர்.

ஆண்டுகள் கடந்தபோது அவள் குரலின் எல்லை விரிவடைந்தது. தாளத்தில் அவள் பயின்ற வலிமை, முன்பு கடினமாக இருந்த பாடல்களையும் எளிதாகப் பாட வைத்தது. தன் எல்லையை அறிந்து அதில் நிலைத்து, பின்னர் அதை மெல்ல விரிவாக்கியதால் மீனா ஒரு நல்ல பாடகியாக உயர்ந்தாள்.

A story

The Girl Who Knew Her Voice

In a temple town near Thanjavur lived a twelve-year-old girl named Meena. Her voice was soft and sweet. Everyone in the town loved her Thiruppavai at the Margazhi bhajan in the temple. Her teacher Srinivasa Iyengar taught her music in a weekly class.

One day she said to him, "Sir, I want to sing a grand ragam-thanam-pallavi at the music festival." The teacher smiled. "Meena, let us see what suits your voice naturally. First let us test it for some days."

He gave her two songs. One was a simple kriti in the raga Kalyani; the other was a difficult piece with a complex tala pattern in the sankirna gait. Meena sang Kalyani with ease. In the second, her voice wavered and her breath fell short. "Now do you see where you are strong and where you still have to learn?" he asked.

Meena thought for a while. "My voice suits tender, melting songs. For fast, intricate rhythms I need more practice," she said. The teacher was pleased. "That is olvadhu arithal and arivadhu arithal. For one who knows this, there is no obstacle in music."

After that Meena built her stage programmes around the melting songs that suited her voice. At the same time she set aside half an hour every day for rhythm practice. Eight months later, at the temple music festival, she sang an extended alapana in Kalyani. Many in the audience listened with tears in their eyes.

As the years passed, the boundary of her voice widened. The strength she had gained in rhythm made her able to sing even the pieces that were once hard. Because she knew her limit, stayed within it and then slowly widened it, Meena rose to become a fine singer.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் மிகவும் விரும்பும் பணியில், நீங்கள் நன்றாகச் செய்யக்கூடியது ஒன்று எது, இன்னும் கற்க வேண்டியது ஒன்று எது?

To reflect on

What is one thing you can do well, and one thing you still need to learn, in the work you care about most?