Kural 476 · நுனிக்கொம்பர் ஏறினார் அஃதிறந் தூக்கின் – Tamilone

Kural 476 · The Knowledge of Power · வலியறிதல்

நுனிக்கொம்பர் ஏறினார் அஃதிறந் தூக்கின்உயிர்க்கிறுதி ஆகி விடும்.

Nunikkompar Erinaar Aqdhiran Thookkin / Uyirkkirudhi Aaki Vitum

Those that have climbed to the top of the tree will lose their lives if they attempt to climb still higher.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மரத்தின் நுனிக்கிளை வரை ஏறியவர்கள், அதையும் தாண்டி மேலே செல்ல முயன்றால், அது அவர்கள் உயிருக்கே முடிவாகிவிடும்.

Meaning

Those who have climbed to the tip of a branch, if they try to climb beyond it, will find it the end of their lives.

சொற்பொருள் Word by word

நுனிக்கொம்பர்: the tip of a branch
ஏறினார்: those who climbed
அஃது இறந்து: going beyond that
ஊக்கின்: if they try to push
உயிர்க்கு இறுதி: an end to life
ஆகிவிடும்: it becomes

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் மரம் ஏறுபவரின் காட்சியை முன் வைக்கிறார். ஒருவர் மரத்தின் மேலே, கிளையின் கடைசி முனை வரை ஏறிவிட்டார். அவ்விடம் வரை ஏறியது வரை அவர் ஆற்றலுக்கு உட்பட்டது. இனி அதற்கு மேல் செல்ல இடமில்லை. ஆனால் இன்னும் மேலே போக வேண்டும் என்ற ஆசையில் அவர் கால் வைத்தால், நுனிக்கொம்பு முறிந்து அவர் கீழே விழுந்து உயிரிழக்க நேரும். 'அஃது இறந்து ஊக்கின்' என்றால் அந்த எல்லையைத் தாண்டி முயன்றால் என்று பொருள்.

இது ஒரு உவமை. வாழ்வின் எல்லாத் துறைகளிலும் நமக்கு ஒரு உச்சம் உண்டு. அந்த உச்சம் வரை முயன்று அடைவது சிறப்பே. ஆனால் இன்னும் உயர வேண்டும் என்ற அளவற்ற ஆசையில் எல்லை தாண்டுவது ஆபத்தாகிறது. வள்ளுவர் இங்கே முயற்சியை வெறுக்கவில்லை. நுனிக்கொம்பு வரை ஏறினார் என்பது அவர் முயற்சியின் உயர்வையே காட்டுகிறது. ஆனால் அதற்கு மேல் இடமில்லை என்ற உண்மையைக் கண்ணை மூடி மறுப்பது கேடு தரும்.

'உயிர்க்கு இறுதி' என்ற தொடர் மிகக் கடுமையானது. இது வெறும் தோல்வி அல்ல; உயிர் போகும் அளவு இழப்பு. ஒரு மரத்திலிருந்து விழுந்தவன் மீண்டும் எழுவது எளிதில்லை. அதனால் எல்லையை அறிவதில் காட்டும் கவனம் உயிரைக் காக்கும் கவனமாகிறது. தொழிலிலும் பணிகளிலும் உறவுகளிலும் எவ்வளவு உயர்ந்தாலும், எங்கு நின்று நிதானிக்க வேண்டும் என்பதை அறிவதே நிலைபெற்ற வெற்றி.

இதனை இன்று நாம் பங்குச் சந்தையிலும் சூதாட்டத்திலும் பதவிப் போட்டியிலும் காணலாம். சிலர் தம் வெற்றியின் உச்சியில் இன்னும் ஒரு படி ஏறும் ஆசையில் அனைத்தையும் இழக்கிறார்கள். நிறைவு என்பது கடைசி நுனிக்கொம்பில் நிற்கும் அமைதியை உணர்தல்.

இங்கே வள்ளுவர் கனவு காண்பதையே தடுக்கவில்லை. ஆனால் கனவு எட்டக்கூடியதா என்ற உண்மையான கணக்கையும் எண்ணச் சொல்கிறார். எட்டாத உயரத்தை நோக்கி ஆசை படர்ந்தால், அது முயற்சியாக இல்லாமல் தற்கொலையாகவே முடிகிறது. ஒரு பறவை கூடு கட்டும்போது கிளையின் தாங்கும் திறனை அறிந்தே அதில் அமர்கிறது. மனிதனுக்கும் அந்த அறிவு தேவை.

Explanation

In this verse Valluvar presents a tree-climber. A man has climbed up a tree to the very end of a branch. Climbing as far as that was within his capacity. There is no place left above. But if, in a desire to go still higher, he puts his foot further, the tip of the branch will snap and he will fall to his death. 'Adhu irandhu ookkin' means 'if he strives beyond that limit'.

This is a figure. In every field of life we have a summit. To reach it by effort is admirable. But to cross beyond it in an endless desire to rise still higher becomes dangerous. Valluvar does not despise effort. That the man climbed to the tip of the branch shows the height of his effort. But to shut one's eyes to the truth that there is no more room above is harmful.

The phrase 'uyirkku iruthi', the end of life, is severe. It is not mere failure but a loss that takes life. A person who falls from a tree does not easily rise. So the care spent in knowing a limit becomes the care of protecting life. However high one rises in work, in service or in relationships, lasting success lies in knowing where to stop and steady oneself.

We see this today in the stock market, in gambling and in competition for position. Some, standing at the summit of success, lose everything in the desire to climb one more step. Contentment is the peace one finds at the last tip of the branch, by recognising that it is the last.

கதை

திரிசங்குவின் சொர்க்க ஆசை

இராமாயணம் (பால காண்டம்), தேவி பாகவதம் ஆகியவற்றில் கூறப்படும் கதை: இக்ஷவாகு குலத்தில் திரிசங்கு என்ற மன்னன் இருந்தான். அவன் நல்லொழுக்கம் உடையவன்; மக்களை அன்போடு ஆண்டவன். ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் ஒரு விசித்திர ஆசை எழுந்தது: "இந்த உடலுடனேயே நான் சொர்க்கத்துக்குச் செல்ல வேண்டும்." மனித உடலுடன் சொர்க்கம் செல்வது இயற்கைக்கு மாறானது. அதற்குரிய வழி எதுவும் இல்லை.

அவன் தன் குலகுருவான வசிஷ்ட முனிவரிடம் சென்று யாகம் செய்யுமாறு கேட்டான். வசிஷ்டர், "இது இயற்கை நெறிக்கு மாறானது; நான் செய்ய மாட்டேன்" என்று மறுத்துவிட்டார். திரிசங்கு வசிஷ்டரின் மகன்களிடம் சென்றான். அவர்கள் குருவின் சொல்லை மீறுகிறாயா என்று கோபித்து, சண்டாள உருவம் அடையுமாறு சபித்தனர் என்று மரபு சொல்கிறது.

அவன் தன் உடல் மாறியும் ஆசையை விடவில்லை. இறுதியாக விசுவாமித்திர முனிவரை அணுகினான். விசுவாமித்திரர் அவன் அடைக்கலம் கேட்டு வந்ததால் இரக்கப்பட்டு, தம் தவ வலிமையால் அவன் உடலுடன் சொர்க்கத்தை அடையச் செய்யும் யாகம் செய்தார். திரிசங்கு மேலே ஏறினான். சொர்க்க வாயிலை அடைந்தபோது, இந்திரன் அவனைத் தடுத்து, "நீ குருவின் சாபம் பெற்றவன்; இங்கு வர உனக்குத் தகுதி இல்லை" என்று தலைகீழாகக் கீழே தள்ளினான்.

திரிசங்கு தலைகீழாக விழும்போது "விசுவாமித்திரரே, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்!" என்று கதறினான். விசுவாமித்திரர் தம் தவ வலிமையால் அவனை வானத்தின் நடுவிலேயே நிறுத்தினார். வேறு சொர்க்கத்தை உருவாக்க முனைந்தார். தேவர்கள் அஞ்சி வந்து சமாதானம் செய்தனர். கடைசியில் திரிசங்கு வானில் நட்சத்திரமாகத் தொங்கும் நிலையில் நிறுத்தப்பட்டான் என்கிறது கதை. அதிலிருந்து 'திரிசங்கு சொர்க்கம்' என்ற சொல் இருப்பதும் இல்லாததுமான நிலையை உணர்த்துகிறது.

திரிசங்குவின் நிலை நம் காலத்துக்கும் பொருந்தும். அவன் கேட்டது தீமையான ஒன்றன்று; ஆனால் அது அவன் வகித்த நிலைக்கும் இயற்கை நெறிக்கும் அப்பாற்பட்டது. குருவின் சொல்லை மீறி வேறு வழிகளில் அதை அடைய முயன்றான். ஆசை நல்லதாக இருந்தாலும், அதை அடையும் வழி முறையற்றதாக இருந்தால் முடிவு இடைநிலையில் தொங்குவதே.

திரிசங்கு தன் மன்னர் பதவியின் உச்சி வரை அடைந்தவன். அந்த உச்சியில் நிற்கத் தெரியாமல், அதையும் தாண்டி ஏற முயன்றான். எல்லை தாண்டிய ஆசையால் தன் நல்ல அரசாட்சியையும் உடலையும் இழந்து, இடையில் தொங்கும் நிலைக்கு ஆளானான். நுனிக்கொம்பிலும் மேலே செல்ல முயன்றவனுக்கு அழிவு என்பதற்கு இது ஒரு புராணச் சான்று.

A story

Trishanku's Desire for Heaven

A tale told in the Ramayana (Bala Kanda) and the Devi Bhagavata: In the Ikshvaku line there was a king named Trishanku. He was of good conduct and ruled his subjects with love. But a strange desire arose in his heart: "I must go to heaven in this very body." To go to heaven in a human body is against the order of nature.

He went to his family preceptor, the sage Vasishtha, and asked him to perform a sacrifice for it. Vasishtha refused: "This is against the natural order; I will not do it." Trishanku then went to Vasishtha's sons. Angry that he should disobey their father's word, they cursed him, tradition says, to take the form of an outcaste.

Though his body was changed, he did not give up his desire. Finally he approached the sage Vishwamitra. Moved with pity because Trishanku sought refuge, Vishwamitra performed a sacrifice by the power of his austerity to send him bodily to heaven. Trishanku rose. When he reached the gate of heaven, Indra stopped him and said, "You are cursed by your teacher; you have no right to come here," and flung him headlong downwards.

As he fell upside down, Trishanku cried, "Vishwamitra, save me!" By the power of his penance Vishwamitra held him in mid-sky. The frightened gods came and pleaded for peace. In the end, says the tale, Trishanku was left hanging in the sky as a star. From this comes the phrase 'Trishanku heaven' for a state of being neither here nor there.

Trishanku had reached the summit of a king's station, and, unable to stand there, tried to climb beyond it. By a desire that crossed the limit he was left suspended between. It is a Puranic witness that those who climb beyond the tip of the branch meet ruin.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் அடைந்த உயரத்தின் உச்சியில், மேலும் ஏறுவதை நிறுத்தி அந்த நிறைவை உணர உங்களால் முடிகிறதா?

To reflect on

At the top of what you have achieved, are you able to stop climbing and enjoy the view?