Kural 480 · உளவரை தூக்காத ஒப்புர வாண்மை

அன்னதானப் பந்தல்

கும்பகோணத்துக்கு அருகில் உள்ள ஒரு சிற்றூரில் வேலப்பன் என்ற நிலக்கிழார் இருந்தார். அவர் குடும்பத்துக்குப் பல தலைமுறைகளாக நூறு ஏக்கர் நிலம் இருந்தது. வேலப்பன் இயல்பிலேயே இரக்கம் உடையவர். யார் உதவி கேட்டாலும் இல்லை என்று சொல்ல மாட்டார். அதனால் ஊரார் அவரை மிகவும் மதித்தனர்.

ஒரு ஆண்டு ஊரில் பஞ்சம் வந்தது. வேலப்பன் தன் நிலத்தின் விளைச்சல் முழுவதையும் ஊர் மக்களுக்கு இலவசமாகப் பந்தல் அமைத்துத் தந்தார். தினமும் நூற்றுக்கணக்கானோர் உண்டனர். அவர் மனைவி மெதுவாக, "நம் குடும்பத்துக்கும் ஒரு பகுதி வைத்துக்கொள்வோம்; விதைக்கு நெல் வேண்டும்" என்றாள். வேலப்பன், "பசிக்கும் மக்கள் முன் நாம் சேமிப்பது தவறு" என்றார்.

முதல் ஆறு மாதம் கடந்தது. ஊர் பசி தீர்ந்தது. ஆனால் களஞ்சியம் வெறுமையானது. அடுத்த பருவத்தில் விதைக்க நெல் இல்லை. அவர் கடனுக்கு விதை நெல் வாங்கினார். அடுத்த ஆண்டு மழை தவறியது. அறுவடை குறைவு. கடன் வட்டி பெருகியது. சில ஆண்டுகளில் அவருடைய நிலத்தின் ஒரு பகுதி கடனுக்காக விற்கப்பட்டது.

கடைசியாக, ஊரார் மீண்டும் பஞ்சத்தில் வாடிய ஒரு ஆண்டில் வேலப்பனால் ஒரு பிடி அரிசி கூடத் தர இயலவில்லை. மனம் வருந்தி அவர் கோயிலுக்குச் சென்று தன் குலதெய்வத்தின் முன் கண்ணீர் விட்டார்.

அவ்வூரின் முதிய ஆசிரியர் அவரிடம் வந்து, "உன் இரக்கத்தை யாரும் குறை சொல்லவில்லை வேலப்பா. ஆனால் உன் கொடையில் அளவறிவு இருந்திருந்தால், இன்றும் பல ஆண்டுகள் நீ ஊருக்கு உணவு தர முடியும்" என்றார். வேலப்பன் அந்தச் சொல்லை மனத்தில் ஏற்றார்.

எஞ்சிய நிலத்தை அவர் மீண்டும் உழுது, விளைச்சலில் மூன்றில் ஒரு பங்கை மட்டும் ஊர்ப் பந்தலுக்கு ஒதுக்கினார். அந்த அளவு ஆண்டுதோறும் தொடர்ந்தது. வேலப்பன் அந்த நாளிலிருந்து தம் கணக்கு ஏட்டில் ஒவ்வொரு விளைச்சலிலும் மூன்று பங்கு வைத்தார்: ஒன்று குடும்பத்துக்கு, ஒன்று விதைக்கும் சேமிப்புக்கும், ஒன்று ஊருக்கும். இந்த எளிய ஒழுங்கால் வறட்சி ஆண்டுகளிலும் அவர் ஊருக்குத் தொடர்ந்து உதவ முடிந்தது.

அவர் பிள்ளைகளும் அதையே தொடர்ந்தனர். அளவறிந்த ஒப்புரவு நீண்டகாலம் நிலைத்தது; அளவறியாத வள்ளன்மை அவர் செல்வத்தை முதலாண்டிலேயே குறைத்தது.

The Feeding Shed

In a small village near Kumbakonam lived a landowner named Velappan. His family had owned a hundred acres for generations. Velappan was naturally compassionate and would never say no to anyone who asked help. The villagers greatly respected him for it.

One year a famine struck the village. Velappan gave the entire yield of his land to the villagers free, setting up a feeding shed. Hundreds ate there every day. His wife said gently, "Let us keep a share for our own family; we need paddy for seed." Velappan said, "It is wrong for us to save in front of hungry people."

Six months passed. The village's hunger was relieved. But his granary stood empty. There was no paddy to sow in the next season. He bought seed paddy on credit. The following year the rains failed and the harvest was poor. The interest on the debt swelled. In a few years part of his land was sold to pay the debt.

At last, in a year when the villagers again suffered famine, Velappan could not give even a handful of rice. Grieved, he went to the temple and wept before his family deity.

The village's old teacher came to him. "No one blames your compassion, Velappa. But if there had been measure in your giving, you could be giving the village food even today for many years," he said. Velappan took the words to heart.

He ploughed the remaining land again and set aside only a third of the yield for the village shed. That level continued year after year, and his children carried it on. Generosity within measure lasted a long time, while the generosity without measure had reduced his wealth within the first year.