Kural 474 · அமைந்தாங் கொழுகான் அளவறியான் தன்னை

இந்திரனின் செருக்கும் கோவர்த்தன மலையும்

பாகவத புராணத்திலிருந்து: ஆயர்பாடியில் ஆண்டுதோறும் மழைக்கடவுளான இந்திரனுக்குப் பெரிய விழா எடுப்பது வழக்கம். அவர்கள் இந்திரனை வணங்கினால் தான் மழை பெய்யும் என்று நம்பினர். சிறுவன் கிருஷ்ணன் அதைக் கண்டு ஒரு கேள்வி எழுப்பினான்: "மழை நமக்குக் கோவர்த்தன மலையால் வருகிறது. இந்த மலைதான் புல், கால்நடை, நீர் எல்லாம் தருகிறது. இந்திரன் தன் கடமையைச் செய்கிறான் என்றால், அவனுக்கு ஏன் படைக்க வேண்டும்? நம் மலைக்கே விழா எடுப்போம்" என்றான்.

ஆயர்கள் கிருஷ்ணனின் சொல்லுக்கு இணங்கினர். இந்திரனுக்காக ஏற்பாடு செய்த உணவுகளையெல்லாம் கோவர்த்தன மலைக்குப் படைத்தனர். இதைக் கேள்விப்பட்ட இந்திரனுக்குப் பெருஞ்சினம் எழுந்தது. 'நான் தேவர்களுக்கெல்லாம் அரசன்; ஒரு சிறுவனின் சொல்லுக்காக ஆயர்கள் என்னை அவமதிப்பதா?' என்று நினைத்தான். தன் வலிமை அளவற்றது என்ற செருக்கில், சம்வர்த்தகம் என்னும் அழிவு மேகங்களை ஆயர்பாடியின் மேல் ஏவினான்.

ஏழு நாள் இரவும் பகலும் இடைவிடாத பெருமழை பொழிந்தது. இடியும் மின்னலும் வெள்ளமும் ஆயர்பாடியை அச்சுறுத்தின. ஆயர்கள் அஞ்சி கிருஷ்ணனிடம் ஓடினர். கிருஷ்ணன் புன்னகையுடன் தன் இடக்கைச் சுண்டுவிரலில் கோவர்த்தன மலையை ஒரு குடைபோல உயர்த்தினான். எல்லா ஆயர்களையும் ஆடு மாடுகளையும் அதன் நிழலில் அழைத்தான்.

ஏழு நாள்கள் அவன் அந்த மலையைத் தாங்கி நின்றான். இந்திரனின் மேகங்கள் எவ்வளவு பொழிந்தும் ஒரு துளியும் ஆயர்களைத் தீண்டவில்லை. இந்திரன் தன் அளவை அறியாமல் கிளம்பியது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதை மெல்ல உணரத் தொடங்கினான். மழை ஓய்ந்தது. அவன் பெருமை சிதைந்தது. வானத்தில் தெளிவு பிறந்தபோது ஆயர்கள் கிருஷ்ணனைக் கண்ணீரோடு தழுவினர். இந்திரனுக்கோ, தான் அனுப்பிய மேகங்கள் ஒரு சிறுவனின் விரல் நுனியில் தோற்றதை எண்ணி நாணம் எழுந்தது.

அந்த ஏழு நாள்களிலும் கிருஷ்ணன் சோர்வடையவில்லை; ஆயர்களுக்குத் தைரியம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். சிறுவர்களுக்கு மலையின் நிழலில் விளையாடவும் இடம் தந்தான். ஆயர்கள் அவன் மேல் கொண்ட நம்பிக்கை அந்த ஏழு நாள்களில் ஆழமாக வேரூன்றியது.

இந்திரன் கிருஷ்ணனிடம் வந்து, தலைகுனிந்து மன்னிப்புக் கேட்டான். காமதேனுவும் வந்து கிருஷ்ணனை வணங்கியது. கிருஷ்ணன் அவனைப் பெரியமனதுடன் மன்னித்தான். தன்னை வியந்து தன் அளவு மறந்த செருக்கு எவ்வளவு விரைவாக வீழ்கிறது என்பதற்கு இந்த நிகழ்ச்சி சான்றாக நிற்கிறது.

Indra's Pride and Mount Govardhana

From the Bhagavata Purana: In the cowherd village it was a custom every year to hold a grand festival for Indra, the god of rain. They believed that only if they worshipped Indra would the rains come. The boy Krishna saw this and raised a question: "Our rain comes because of Mount Govardhana. This mountain gives us grass, cattle and water. If Indra is only doing his duty, why should we make offerings to him? Let us hold the festival for our own mountain."

The cowherds agreed with Krishna's word. All the food arranged for Indra was offered to Mount Govardhana. When Indra heard of it, great anger rose in him. "I am king of all the gods. Do the cowherds insult me on the word of a boy?" he thought. In the pride of imagining his power to be limitless, he sent the clouds of destruction called Samvartaka upon the village.

For seven days and nights, ceaseless heavy rain poured. Thunder, lightning and floods terrified the village. In fear the cowherds ran to Krishna. Smiling, Krishna lifted Mount Govardhana on the little finger of his left hand like an umbrella and called all the cowherds and cattle into its shade.

For seven days he held the mountain. However much Indra's clouds poured, not a drop touched the cowherds. Indra slowly began to realise what a great mistake it was to have set out without knowing his own measure. The rain ceased. His pride was shattered.

Indra came to Krishna, bowed his head and begged forgiveness. Kamadhenu too came and worshipped Krishna. Krishna forgave him magnanimously. The incident stands as a witness to how quickly the pride that admires itself and forgets its measure falls.