Kural 477 · ஆற்றின் அறவறிந்து ஈக அதுபொருள்

கொலு தாம்பூலம்

நவராத்திரி வந்துவிட்டால் தஞ்சாவூர் அருகிலுள்ள சிறிய ஊரில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கொலு வைக்கப்படும். தெருப் பெண்கள் ஒருவர் வீட்டுக்கு ஒருவர் சென்று கொலு பார்ப்பார்கள். பார்க்க வருபவர்களுக்கு வெற்றிலை பாக்கு, மஞ்சள் குங்குமம், சில சமயம் ஒரு சிறு பரிசும் தருவது வழக்கம். அந்த ஊரில் அன்னம்மாள் என்ற இல்லத்தரசி இருந்தாள். அவள் கணவர் ஆசிரியர்; வருமானம் அளவானது.

ஒரு ஆண்டு அவளுடைய அண்டை வீட்டார் வெள்ளிக் குங்குமச் சிமிழ்களைப் பரிசாகத் தந்தனர். தெருவெங்கும் அதே பேச்சு. அன்னம்மாளின் பக்கத்து வீட்டுக்காரி, "நீங்களும் இந்த ஆண்டு ஏதாவது சிறப்பாகக் கொடுக்க வேண்டும்" என்றாள். அன்னம்மாளுக்கு மனம் சலனப்பட்டது. வெள்ளிச் சிமிழ் வாங்க அவளிடம் தேவையான பணம் இல்லை. கடன் வாங்கலாமா என்று எண்ணினாள்.

அன்றிரவு அவள் தன் மாமியாரிடம் இதைச் சொன்னாள். வயதான மாமியார் மெதுவாகச் சிரித்தார். "அன்னம், கொடுப்பது உன் மனத்தின் அன்பைக் காட்டத்தான். வெள்ளி என்றால் மனம் உயர்ந்தது என்று யார் சொன்னது? உன் வருவாயின் எல்லைக்குள் எது முடியுமோ அதைக் கொடு. மகிழ்வோடு கொடுத்தால் மண் சிமிழும் வெள்ளிக்கு ஒப்பாகும்" என்றார்.

அன்னம்மாள் யோசித்தாள். மறுநாள் அவள் சந்தைக்குச் சென்று, அழகாக வண்ணம் தீட்டிய சிறிய மண் குங்குமச் சிமிழ்கள், மஞ்சள், பூ, தேங்காய் ஆகியவற்றை வாங்கினாள். ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் தன் கையால் ஒரு சிறு மாலை கட்டி வைத்தாள். செலவு வருமானத்துக்குள் அடங்கியது.

கொலு பார்க்க வந்த பெண்கள் மண் சிமிழைப் பார்த்து முதலில் எதிர்பார்ப்பு குறைந்தனர். ஆனால் அன்னம்மாள் ஒவ்வொருவரிடமும் பேசி, அவர்களின் குழந்தைகளின் நலம் கேட்டு, தன் கையால் குங்குமம் இட்டபோது அவர்கள் முகம் மலர்ந்தது. ஒரு வயதான பெண் சொன்னாள்: "வெள்ளிச் சிமிழ் பார்த்தேன்; ஆனால் இன்று நீ கொடுத்த மண் சிமிழ் என் மனத்தில் நிற்கிறது."

அன்று இரவு அன்னம்மாள் தன் கணவரிடம் நடந்ததைச் சொன்னாள். ஆசிரியரான அவர் புன்னகையுடன், "மாணவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லும்போது நான் எப்போதும் சொல்வேன், கொடுப்பது எவ்வளவு என்பதில் அல்ல, எப்படி என்பதில்தான் அறம் இருக்கிறது" என்றார். அந்த வார்த்தைகள் அவளுக்கு நிறைவைத் தந்தன.

அடுத்த ஆண்டும் அதற்கடுத்த ஆண்டும் அன்னம்மாள் அதே அளவில் கொடுக்க முடிந்தது. வெள்ளிச் சிமிழ் கொடுத்த பக்கத்து வீட்டுக்காரி மறு ஆண்டு கடன் சுமையால் கொலுவே வைக்க முடியாமல் போனாள். அளவறிந்து கொடுத்தவள் நீண்டகாலம் தொடர்ந்து கொடுக்க முடிந்தது.

The Golu Gift

When Navaratri came, every house in a small town near Thanjavur set up a golu of dolls. The women of the street went from house to house to see the golu. It is the custom to give visitors betel leaves and nuts, turmeric and kumkum, and sometimes a small gift. In that town lived a housewife named Annammal. Her husband was a teacher, and the income was modest.

One year her neighbours gave silver kumkum boxes as gifts. The whole street talked of it. The woman next door told Annammal, "You too must give something special this year." She did not have the money for a silver box and wondered whether she should borrow.

That night she told her mother-in-law. The elderly woman smiled gently. "Annam, giving is to show the love in your mind. Who said that silver means a lofty heart? Give what you can within your income. If you give with joy, even a clay box is equal to silver."

Annammal thought. Next day she went to the market and bought little clay kumkum boxes painted beautifully, along with turmeric, flowers and coconuts. For every woman she strung a small garland with her own hands. The expense stayed within her income.

When the women who came to see the golu saw the clay box, their expectations first dropped. But as Annammal spoke to each one, asked after her children and applied kumkum with her own hand, their faces brightened. An old woman said, "I saw the silver box. But the clay box you gave today stays in my heart."

In the following year and the year after, Annammal was able to give at the same level. The neighbour who gave silver boxes was crushed by debt the next year and set up no golu. The one who gave within her means was able to go on giving for a long time.