Kural 591 · உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம் அஃதில்லார் – Tamilone

Kural 591 · Energy · ஊக்கம் உடைமை

உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம் அஃதில்லார்உடையது உடையரோ மற்று.

Utaiyar Enappatuvadhu Ookkam Aqdhillaar / Utaiyadhu Utaiyaro Matru

Those that possess energy are alone to be called rich: as to those that possess it not, do they really possess what they own?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

ஒருவர் செல்வம் உடையவர் என்று சொல்லப்படுவது ஊக்கம் உடைமையால்தான்; அது இல்லாதவர் வேறு பொருள்களை உடையவராய் இருந்தாலும் உடையவர் ஆவாரா?

Meaning

One is truly called wealthy because of ookkam; those without it, though they own other things, can hardly be called owners.

சொற்பொருள் Word by word

உடையர்: செல்வம் உடையவர்
எனப்படுவது: என்று சொல்லப்படுவது
ஊக்கம்: மன எழுச்சி, முயற்சி உறுதி
அஃதில்லார்: அது இல்லாதவர்
உடையது: தம்மிடம் உள்ள பொருள்
உடையரோ: உடையவர் ஆவரோ
மற்று: அதன்பின்

விளக்கம்

செல்வம் உடையவர் யார் என்ற கேள்விக்கு உலகம் ஒரு பதிலைச் சொல்கிறது: பணமும் நிலமும் வீடும் உடையவர். ஆனால் வள்ளுவர் வேறொரு விடை தருகிறார்: ஊக்கம் உடையவரே உடையவர். வெளியே உள்ள பொருள்கள் ஒருவனுடையவை போலத் தோன்றினாலும் அவை எப்போது வேண்டுமானாலும் அவனை விட்டுப் போய்விடலாம். அவன் ஊக்கம் அவன் உள்ளத்துள் இருப்பதால், எவராலும் அதைப் பறிக்க முடியாது. உண்மையான உடைமை என்பது இழக்க முடியாத ஒன்றாகவே இருக்க வேண்டும் என்பது இதன் உட்பொருள்.

இரண்டாவது அடியில் 'உடையது உடையரோ மற்று' என்ற கேள்வி கூர்மையானது. ஊக்கம் இல்லாதவன் ஒரு பெரிய பொருளைப் பெற்றிருந்தாலும் அதைக் காக்கவும் வளர்க்கவும் முடியாமல் இழந்துவிடுவான். எனவே அவனை உடையவன் என்று அழைப்பதே பொருந்தாது என்கிறார். பரம்பரைச் செல்வம் பெற்றவர் அதை விரைவில் இழப்பதையும், வெறுங்கையோடு தொடங்கியவர் உழைப்பால் வளர்வதையும் நாம் காண்கிறோம். செல்வத்தைத் தக்க வைப்பதும் ஒரு வகை ஊக்கமே.

சில உரையாசிரியர்கள் 'மற்று' என்ற சொல்லை இடைச்சொல்லாகக் கொண்டு 'வேறு எதுவும் இருந்தாலும் அவர் உடையவர் அல்லர்' என்று பொருள் கூறுவர். வேறு சிலர் அதை வினாவின் பகுதியாகக் கொள்வர். எப்படிக் கொண்டாலும் முடிவு ஒன்றே: ஊக்கமின்றி எந்த உடைமையும் நிலைக்காது.

இன்றைய வாழ்க்கையில் இதன் பொருள் எளிது. பட்டம், பதவி, பணம் எல்லாம் இருந்தும் வாழ்க்கையில் ஆர்வம் இழந்து சோர்ந்து கிடப்பவர்கள் உண்டு. எதுவும் இல்லாதவராகத் தொடங்கி, தம் உறுதியால் எல்லாவற்றையும் உருவாக்குபவர்களும் உண்டு. இந்தக் குறள் இரண்டாம் வகையினரைச் செல்வர் என்றும், முதல் வகையினரை ஏழை என்றும் அழைக்கத் துணிகிறது.

ஆகவே ஊக்கமுடையவனை எவரும் ஏழை என்று கூற முடியாது. அவனிடம் இன்று எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், நாளை எல்லாம் உருவாகும் வித்து அவன் உள்ளத்தில் இருக்கிறது. செல்வத்தின் மூலம் நம் கையில் உள்ளதன்று; நம் உள்ளத்தில் உள்ளது.

Explanation

The world has an answer to the question of who is wealthy: those who own money, land and houses. Valluvar gives a different answer: the one who has ookkam. Things outside may appear to belong to a person, but they can leave him at any time. Since his ookkam is within his heart, no one can snatch it. The implied meaning is that true ownership must be of something that cannot be lost.

In the second line the question 'udaiyadhu udaiyaro matru' is pointed. A man without ookkam, even if he has obtained a large possession, loses it for he cannot guard or increase it. So it is not fitting to call him an owner at all, says Valluvar. We see those who inherit wealth losing it quickly, and those who began empty-handed growing by labour. Holding on to wealth is itself a form of ookkam.

Some commentators take the word 'matru' as a particle and give the sense 'even if he has anything else, he is not an owner'. Others take it as part of the question. In either case the result is the same: without ookkam no possession endures.

In life today the meaning is easy. There are people with degrees, posts and money who have lost interest in life and lie weary. There are also people who began with nothing and created everything through their resolve. This verse dares to call the second kind rich and the first poor.

கதை

துருவன் அடைந்த உயர் பதம்

பாகவத புராணத்திலிருந்து: உத்தானபாத மன்னனுக்கு இரு மனைவியர். மூத்தவள் சுநீதி; இளையவள் சுருசி. அரசனுக்கு இளையவள் மேல் அன்பு அதிகம். சுநீதியின் மகன் துருவன் ஐந்து வயதுச் சிறுவன். ஒருநாள் தந்தையின் மடியில் அமர ஆசைப்பட்டு ஓடி வந்தான். அருகிலிருந்த சுருசி, 'நீ என் வயிற்றில் பிறக்கவில்லை; இந்த மடியில் அமரத் தகுதியற்றவன். வேண்டுமானால் இறைவனை நோக்கித் தவம் செய்து, என் வயிற்றில் மறுபிறவி பெறு' என்று கடுமையாகப் பேசினாள். அரசன் அதைக் கேட்டும் எதுவும் சொல்லவில்லை.

துருவன் அழுதுகொண்டே தாயிடம் சென்றான். சுநீதி அவனைத் தழுவி ஆறுதல் கூறினாள். 'மகனே, உனக்கு நிலைத்த உயர்வு வேண்டுமானால் அரசர்களிடம் அல்ல, தாமரைக் கண்ணனாகிய திருமாலிடம் அடைக்கலம் புகு' என்றாள். அந்தச் சொல் ஐந்து வயதுச் சிறுவன் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதிந்தது. அவன் வீட்டை விட்டு வனம் நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

வழியில் நாரத முனிவர் அவனைச் சந்தித்தார். 'சிறுவனே, நீ குழந்தை. வனம் கடுமையானது. திரும்பிச் செல்' என்று சோதிக்கும் விதமாக அறிவுரை கூறினார். ஆனால் துருவன் தன் முடிவில் உறுதியாக இருந்தான். நாரதர் அவனுக்கு 'ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய' என்ற மந்திரத்தை உபதேசித்தார். மதுவனம் என்ற யமுனைக் கரைக் காட்டில் எப்படித் தவம் செய்ய வேண்டும் என்றும் வழிகாட்டினார்.

துருவன் முதல் மாதம் மூன்று நாளுக்கு ஒருமுறை பழம் உண்டான். இரண்டாம் மாதம் ஆறு நாளுக்கு ஒருமுறை புல்லும் இலையும் உண்டான். மூன்றாம் மாதம் ஒன்பது நாளுக்கு ஒருமுறை நீர் மட்டும் அருந்தினான். நான்காம் மாதம் காற்றை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டான். ஐந்தாம் மாதம் ஒற்றைக்காலில் நின்று மூச்சை அடக்கினான். அவன் தவத்தின் வெப்பம் உலகையே தாக்கியதாகப் புராணம் கூறுகிறது.

திருமால் அவன் முன் தோன்றினார். சிறுவனுக்குப் பேச வார்த்தை வரவில்லை. திருமால் தம் சங்கால் அவன் கன்னத்தை மெல்லத் தொட்டதும் அவன் வாக்கில் வேத ஞானம் பிறந்து துதித்தான். 'உனக்கு எந்த வரம் வேண்டும்?' என்றதும் துருவன் தான் வந்த நோக்கம் சிறியது என்பதை உணர்ந்து நாணினான். இறைவன் அவனுக்கு அரசாட்சியும், நீண்ட வாழ்வும், இறுதியில் எந்த உலகும் அசைக்க முடியாத உயர்ந்த பதமும் அருளினார். அதுவே துருவ நட்சத்திரமாக இன்றும் வானில் நிலைத்து நிற்கிறது.

துருவனுக்குப் பொன்னோ படையோ இல்லை. அவனிடம் இருந்தது ஊக்கம் ஒன்றே. அதுவே அவனை அரசர்களும் அடைய முடியாத உயரத்துக்குக் கொண்டு சென்றது. 'உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம்' என்பதற்கு இதைவிட அழகான சான்று இல்லை.

A story

Dhruva's Exalted Seat

From the Bhagavata Purana: King Uttanapada had two wives, Suniti, the elder, and Suruchi, the younger. The king loved the younger more. Suniti's son Dhruva was a boy of five. One day, wishing to sit on his father's lap, he ran to him. Suruchi spoke harshly: 'You were not born from my womb; you are not fit to sit on this lap. If you wish, do penance to the Lord and take another birth from my womb.' The king heard it and said nothing.

Dhruva went weeping to his mother. Suniti comforted him: 'Son, if you want a lasting height, take refuge not in kings but in Vishnu, the lotus-eyed.' Those words sank into the boy's heart, and he set out for the forest.

On the way the sage Narada met him and, testing him, said, 'Child, the forest is harsh. Go back.' But Dhruva stood firm. Narada taught him the mantra 'Om namo bhagavate vasudevaya' and sent him to Madhuvana on the Yamuna's bank.

Month by month Dhruva fasted more strictly, living first on fruit, then on leaves, then on water, then on air alone, and at last standing on one foot holding his breath. The heat of his penance, says the Purana, troubled the whole world.

Vishnu appeared before him. The boy could not find words. When the Lord touched his cheek lightly with his conch, Vedic knowledge arose in his speech and he praised him. When asked, 'What boon do you want?', Dhruva realised that the purpose for which he had come was small, and felt ashamed. The Lord granted him a kingdom, long life, and at the end a seat no world could shake. That is the Pole Star, Dhruva, still standing fixed in the sky.

Dhruva had neither gold nor army, only ookkam, and it carried him to a height not even kings could reach. There is no finer witness to 'udaiyar enappaduvadhu ookkam'.

சிந்தனைக்கு

எனக்கு எதுவும் இல்லை என்று நான் நினைத்துக்கொள்ளும்போது என்னிடம் எஞ்சியுள்ள ஊக்கம் எது?

To reflect on

When I feel I have nothing, what drive still remains in me?