Kural 595 · வெள்ளத் தனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம் – Tamilone

Kural 595 · Energy · ஊக்கம் உடைமை

வெள்ளத் தனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம்உள்ளத் தனையது உயர்வு.

Vellath Thanaiya Malarneettam Maandhardham / Ullath Thanaiyadhu Uyarvu

The water with which a plant is watered is the measure of the luxuriance of its flower: even so, the spirit of a man is the measure of his fortunes.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நீரின் உயரத்தின் அளவே மலரின் தண்டு நீளும்; அதுபோல மனிதர்களின் உயர்வு அவர் உள்ளத்தின் அளவே.

Meaning

As the flower's stalk rises to the height of the water, so the height of a person is the measure of his mind.

சொற்பொருள் Word by word

வெள்ளத்தனைய: நீர் உயரம் அளவுக்கே
மலர்நீட்டம்: மலரின் தண்டு நீளம்
மாந்தர்தம்: மனிதர்களின்
உள்ளத்தனையது: உள்ளத்தின் அளவே
உயர்வு: உயர்வு, மேன்மை

விளக்கம்

தாமரை, அல்லி போன்ற நீர்ப்பூக்கள் தண்ணீரில் வளர்கின்றன. குளத்தில் நீர் உயரம் குறைவாக இருந்தால் அதன் தண்டும் குறைவாக நீளும்; நீர் மட்டம் உயர்ந்தால் தண்டும் அதற்கேற்ப நீண்டு மலர் நீர்ப் பரப்புக்கு மேல் வருகிறது. இது இயற்கையில் நாம் காணும் உண்மை. வள்ளுவர் இந்த இயற்கைக் காட்சியை மனித வாழ்வுக்கு உவமையாக்குகிறார்: நீரின் மட்டம் மலரின் உயரத்தை நிர்ணயிப்பது போல, ஒருவரின் உள்ளத்தின் மட்டம் அவரது வாழ்வின் உயரத்தை நிர்ணயிக்கிறது.

இங்கே 'உள்ளம்' என்பது எண்ணம், ஊக்கம், இலட்சியம் ஆகிய அனைத்தையும் குறிக்கிறது. சிறிய இலட்சியம் உடையவன் சிறிய உயர்வையே அடைவான்; பெரிய இலட்சியம் உடையவன் பெரிய உயரத்துக்குச் செல்வான். வெளிச்சூழல் அதிகம் தடையாக இல்லை; உள்ளமே தடை அல்லது துணை. பிறந்த குடும்பம், பொருளாதார நிலை ஆகியவற்றை விட மனத்தின் அளவே முக்கியம் என்ற நம்பிக்கையை இந்தக் குறள் தருகிறது.

ஆயினும் இதில் ஒரு நுட்பமான கருத்தும் உண்டு. நீர் உயர்ந்தால்தான் மலர் உயரும் என்று இக்குறள் காட்டுகிறது. அதாவது உள்ளம் தானாக உயர்வதில்லை; அதை உயர்த்த நல்ல சிந்தனை, கல்வி, நல்லோர் தொடர்பு ஆகியவை தேவை. எனவே உள்ளத்தை உயர்த்தும் முயற்சியே ஊக்கத்தின் தொடக்கம் என்றும் கொள்ளலாம்.

இதிலிருந்து ஒரு நடைமுறைப் பயிற்சி பெறலாம்: நாள்தோறும் நல்ல நூல்களைப் படிப்பது, பெரியோர்களிடம் கேட்பது, உயர்ந்த இலட்சியங்களை எழுதி வைப்பது ஆகியவை நம் உள்ளத்தின் நீர்மட்டத்தை உயர்த்தும் எளிய வழிகள். குளத்தில் நீர் நிரம்பினால் மலர் தானே மேலே வருவது போல, உள்ளம் நிறைந்தால் உயர்வும் தானே வரும்.

நமக்கும் இது ஒரு வினாவை எழுப்புகிறது: என் உள்ளத்தின் நீர்மட்டம் இப்போது எவ்வளவு? அதை உயர்த்த இன்று நான் என்ன செய்யலாம்?

Explanation

Water flowers such as the lotus and the water lily grow in water. If the water level in a pond is low, the stalk grows only so long; if the water rises, the stalk lengthens accordingly and the flower comes up above the surface. This is a truth we see in nature. Valluvar makes this natural scene a simile for human life: as the water level fixes the flower's height, the level of a person's mind fixes the height of his life.

Here 'ullam' stands for thought, drive and ideal all together. One with a small ideal will attain only a small height; one with a great ideal will go to great heights. The outer circumstance is not much of a hindrance; the mind is either the hindrance or the help. The verse gives the faith that the measure of the mind matters more than the family one is born into or one's economic state.

Yet there is also a subtle idea here. The verse shows that the flower rises only if the water rises. That is, the mind does not rise by itself; good thinking, learning and the company of good people are needed to raise it. So the effort to raise the mind can be taken as the beginning of ookkam.

It raises a question for us too: what is the water level of my mind now? What can I do today to raise it?

கதை

நசிகேதன்

கடோபநிடதத்திலிருந்து: வாஜஸ்ரவஸ் என்ற முனிவர் விசுவஜித் என்ற வேள்வியைச் செய்தார். அதில் தன் உடைமைகளை எல்லாம் தானம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் அவர் வயதான, பயனற்ற பசுக்களையே தானம் செய்தார். அவருடைய மகன் நசிகேதன் சிறுவனாயினும் அறிவில் உயர்ந்தவன். இது தந்தைக்கு நல்லதல்ல என்று எண்ணினான். 'அப்பா, என்னை யாருக்குத் தரப் போகிறீர்கள்?' என்று பலமுறை கேட்டான். சினம் கொண்ட தந்தை, 'உன்னை யமனுக்குத் தருகிறேன்' என்றார்.

நசிகேதன் தந்தையின் சொல்லை மதித்து யமலோகம் சென்றான். அங்கே யமன் இல்லை; அவன் வெளியே சென்றிருந்தான். நசிகேதன் மூன்று இரவுகள் உண்ணாமல், உறங்காமல் யமனின் வாசலில் காத்திருந்தான். திரும்பி வந்த யமன், ஓர் அந்தணச் சிறுவன் பசியோடு காத்திருந்ததற்காக வருந்தி, 'மூன்று இரவுகளுக்கு மூன்று வரங்கள் தருகிறேன்' என்றான்.

முதல் வரமாக நசிகேதன் தன் தந்தையின் சினம் தணிந்து, தான் திரும்பும்போது தன்னை அடையாளம் கண்டு மகிழ வேண்டும் என்றான். இரண்டாம் வரமாக சொர்க்கத்தை அடையும் அக்னி வேள்வியின் முறையைக் கற்றுத் தரவேண்டும் என்றான். யமன் அதை மகிழ்ச்சியோடு உபதேசித்து, அந்த அக்னிக்கு நசிகேத அக்னி என்று பெயர் சூட்டினான்.

மூன்றாம் வரமாக நசிகேதன், 'மனிதன் இறந்த பின் அவனுக்கு என்ன ஆகிறது? சிலர் இருக்கிறான் என்கிறார்கள்; சிலர் இல்லை என்கிறார்கள். இதை நீங்கள் எனக்கு உபதேசிக்க வேண்டும்' என்று கேட்டான். யமன் தயங்கினான். 'இது மிக நுட்பமான கேள்வி; தேவர்களுக்கும் புரிவது கடினம். வேறு வரம் கேள்' என்றான். நூறு வயதான மகன்களையும் பேரன்களையும், கணக்கற்ற பசுக்கள், யானைகள், பொன், பெரிய நாட்டின் ஆட்சி, அழகிய பெண்கள் ஆகிய அனைத்தையும் தருவதாக ஆசை காட்டினான்.

நசிகேதன் தளரவில்லை. 'இந்த இன்பங்கள் நாளை இல்லாமல் போகும். மனிதன் செல்வத்தால் மனநிறைவு பெற மாட்டான். நீங்கள் இருக்கும்போது நான் வாழ்வதும் உங்கள் விருப்பம்தானே. நான் கேட்ட வரத்தைத் தவிர வேறு எதையும் நான் விரும்பவில்லை' என்றான். அவன் உறுதியைக் கண்ட யமன் மகிழ்ந்து, ஆன்மாவின் அழிவின்மை பற்றிய மேலான ஞானத்தை உபதேசித்தான். அதுவே கடோபநிடதத்தின் சாரம்.

சிறுவனின் உள்ளத்தின் உயரம் யமனையும் வியக்க வைத்தது. வயதாலும் உடலாலும் சிறியவன் ஆனாலும் இலட்சியத்தாலும் உறுதியாலும் அவன் உயர்ந்தவன் ஆனான்.

A story

Nachiketa

From the Katha Upanishad: the sage Vajashravas performed a sacrifice called Vishvajit, in which all his possessions were to be given away. But he gave away only old, useless cows. His son Nachiketa, though a boy, was high in wisdom. He thought this was not good for his father. 'Father, to whom will you give me?' he asked several times. Angered, the father said, 'I give you to Yama.'

Honouring his father's word, Nachiketa went to Yama's abode. Yama was out, and for three nights Nachiketa waited at his door without food or sleep. When Yama returned, he regretted that a Brahmin boy had waited hungry, and said, 'I grant you three boons for the three nights.'

As the first boon Nachiketa asked that his father's anger should subside and that he should recognise him and rejoice when he returned. As the second boon he asked to be taught the method of the fire sacrifice that leads to heaven. Yama gladly taught it and named the fire Nachiketa fire.

As the third boon Nachiketa asked: 'What happens to a man after he dies? Some say he exists, some say he does not. You must teach me this.' Yama hesitated. 'This is a very subtle question, difficult even for the gods to understand. Ask another boon.' He tempted him with long-lived sons and grandsons, cattle, elephants, gold and rule over a great land.

Nachiketa did not waver. 'These pleasures will be gone tomorrow. A man is never satisfied by wealth. And while you are here, my living is only as you will it. I desire nothing except the boon I asked,' he said. Seeing his firmness, Yama rejoiced and taught him the supreme knowledge of the imperishability of the Self. That is the essence of the Katha Upanishad.

The height of the boy's mind astonished even Yama. Small in age and body, he became great in ideal and firmness.

சிந்தனைக்கு

என் உள்ளத்தின் நீர்மட்டத்தை உயர்த்த இன்று நான் எதைக் கற்கப் போகிறேன்?

To reflect on

What shall I learn today to raise the water level of my mind?