Kural 594 · ஆக்கம் அதர்வினாய்ச் செல்லும் அசைவிலா

பாசுபதம் பெற்ற அர்ஜுனன்

மகாபாரதத்தின் வன பருவத்திலிருந்து: வனவாசத்தின் போது பாண்டவர்கள் துவைதவனத்தில் இருந்தனர். போருக்கு வலிய அஸ்திரங்கள் தேவை என்பதை உணர்ந்த யுதிஷ்டிரன் அர்ஜுனனை இந்திரகீல மலைக்குச் சென்று தவம் செய்யுமாறு கூறினான். வியாசரின் வழிகாட்டலில் அர்ஜுனன் இமயத்தின் இந்திரகீல மலையில் தவம் தொடங்கினான். சிவனை வேண்டி அவன் கடுமையான நோன்புகளை மேற்கொண்டான்.

முதல் மாதம் மூன்று நாளுக்கு ஒருமுறை கனி உண்டான். இரண்டாம் மாதம் ஆறு நாளுக்கு ஒருமுறை. மூன்றாம் மாதம் பதினைந்து நாளுக்கு ஒருமுறை. நான்காம் மாதம் காற்றை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு, கைகளை உயர்த்தி, கால் விரலில் நின்று தவம் செய்தான். அவன் தவத்தின் வெப்பம் முனிவர்களையும் தேவர்களையும் பதறச் செய்தது.

சிவபெருமான் அவன் உறுதியைச் சோதிக்க எண்ணி, ஒரு வேடன் (கிராதன்) வடிவில், உமையம்மையுடன் வேடுவ மகளிராய் வந்தார். அப்போது மூகன் என்ற அசுரன் ஒரு பன்றி வடிவில் அர்ஜுனனைக் கொல்ல வந்தான். அர்ஜுனனும் கிராதனும் ஒரே நேரத்தில் அந்தப் பன்றியின் மீது அம்பு எய்தனர். பன்றி இறந்தது. ஆனால் அந்த வேட்டைக்கு உரிமை யாருக்கு என்று இருவருக்கும் வாக்குவாதம் எழுந்தது.

வாக்குவாதம் போராக மாறியது. அர்ஜுனன் தன் முழு ஆற்றலோடு அம்பு மழை பொழிந்தான். அவை எல்லாம் வேடனிடம் பயனற்றுப் போயின. வில்லால் அடித்தான்; வேடன் வில்லைப் பறித்தான். வாளை எடுத்தான்; அது முறிந்தது. கடைசியில் கைகளால் மல்லிட்டான். வேடன் அவனை அடக்கினான். அர்ஜுனன் மயங்கி வீழ்ந்தான்.

மயக்கம் தெளிந்து எழுந்த அர்ஜுனன் மண்ணால் ஒரு சிவலிங்கம் செய்து மலர் அணிவித்தான். அந்த மாலை வேடனின் தலையில் இருப்பதைக் கண்டதும் அவன் வந்தவர் சிவனே என்று உணர்ந்து பணிந்தான். சிவபெருமான் தன் உண்மை உருவில் தோன்றி, அவன் தவத்தையும் துணிவையும் புகழ்ந்து பாசுபதாஸ்திரத்தை அருளினார்.

இந்தக் கதையில் அர்ஜுனனின் ஊக்கம் தளர்வுறவில்லை. தவத்தின் கடுமையிலும், தோற்ற போரிலும் அவன் நிலைகுலையவில்லை. தோல்வியிலிருந்து எழுந்து இறைவனை நாடினான். அதனால்தான் அந்த உயர்ந்த ஆயுதம் அவனைத் தேடி வந்தது. 'ஆக்கம் அதர்வினாய்ச் செல்லும் அசைவிலா ஊக்கம் உடையான் உழை.'

இந்தத் தவத்தில் அர்ஜுனன் தனக்காக மட்டும் வரம் வேண்டவில்லை; தர்மம் காக்கும் போருக்கான ஆற்றலை வேண்டினான். அதனால் அவன் முயற்சி நியாயமான இலக்கை நோக்கியதாக இருந்தது.

Arjuna Who Received the Pashupata

From the Vana Parva of the Mahabharata: during the forest exile the Pandavas were in Dvaitavana. Realising that powerful weapons were needed for the war, Yudhishthira asked Arjuna to go and do penance at Indrakila mountain. Under Vyasa's guidance Arjuna began penance on Indrakila in the Himalayas. Seeking Shiva, he undertook severe vows.

In the first month he ate fruit once in three days, in the second month once in six days, in the third month once in fifteen days. In the fourth month he took only air for food and did penance on his toes with raised arms. The heat of his penance alarmed the sages and gods.

Wishing to test his firmness, Lord Shiva came in the form of a hunter, a Kirata, with Uma as a tribal woman. At that time an asura named Muka came as a boar to kill Arjuna. Arjuna and the Kirata shot at the boar together. It died, and a dispute arose over who had the right to the kill.

The dispute turned into a fight. Arjuna rained arrows with all his might. All were useless against the hunter. He struck with the bow; the hunter snatched the bow. He took the sword; it broke. At last he wrestled with his hands. The hunter subdued him. Arjuna fell unconscious.

When he regained consciousness, Arjuna made a Shiva linga of earth and offered flowers. Seeing that garland on the hunter's head, he realised that the one who had come was Shiva himself and bowed. Lord Shiva appeared in his true form, praised his penance and courage, and gave him the Pashupata weapon.

In this story Arjuna's ookkam did not flag. In the severity of penance and in the lost fight he did not collapse. Rising from defeat, he turned to the Lord. That is why that supreme weapon came seeking him. 'Aakkam adharvinaaych chellum asaivilaa ookkam udaiyaan uzhai.'