Kural 598 · உள்ளம் இலாதவர் எய்தார் உலகத்து

சிபி சக்கரவர்த்தி

மகாபாரதத்தின் வன பருவத்திலும் தமிழ் மரபிலும் போற்றப்படும் கதை இது. சிபி என்ற அரசன் அறம் தவறாத ஆட்சி செய்தான். அடைக்கலம் தேடி வந்தவர்களைக் காப்பது அவன் விரதம். இந்திரனும் அக்னியும் அவன் அறத்தைச் சோதிக்க எண்ணினர். இந்திரன் ஒரு வல்லூறு வடிவம் எடுத்தான்; அக்னி ஒரு புறா வடிவம் எடுத்தான்.

ஒருநாள் சிபி தன் அரசவையில் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு புறா பயந்து நடுங்கி அவன் மடியில் வந்து விழுந்தது. 'அரசே, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்' என்று அது கெஞ்சியது. அடுத்த நொடியே வல்லூறு பறந்து வந்து, 'மன்னா, அந்தப் புறா என் உணவு; எனக்குத் தந்துவிடு' என்று கேட்டது.

சிபி மறுத்தான். 'அடைக்கலம் புகுந்தவனைக் கைவிடுவது அறமன்று' என்றான். வல்லூறு வாதாடியது: 'நீ இதைக் காத்தால் நான் பசியால் இறப்பேன். என் பசிக்கு இரை எது? நீ என்ன அறம் செய்கிறாய்?' என்றது. சிபி சிந்தித்தான். இரண்டு உயிர்களையும் காக்க ஒரு வழி வேண்டும். 'புறாவுக்கு ஈடாக என் உடலிலிருந்து சதையை எடுத்துக்கொள்' என்றான்.

தராசு வரவழைக்கப்பட்டது. ஒரு தட்டில் புறா; மற்றொன்றில் சிபி தன் தொடையிலிருந்து சதையை வெட்டி வைத்தான். ஆனால் எவ்வளவு சதை வைத்தாலும் புறாவின் தட்டு கீழே இருந்தது. இறுதியில் சிபியே முழுவதுமாகத் தராசுத் தட்டில் ஏறி அமர்ந்தான். அவன் உறுதி குன்றவில்லை; முகத்தில் மகிழ்ச்சியே இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் இந்திரனும் அக்னியும் தம் உண்மை உருவில் தோன்றி, அவன் அறத்தைப் புகழ்ந்தனர். அவன் காயங்கள் மறைந்தன. அவன் புகழ் உலகெங்கும் பரவியது. தமிழ் மரபில் சிபிச் சோழன் என்ற பெயரில் இக்கதை சோழ மன்னர் மரபோடு இணைக்கப்படுகிறது.

சிபியின் கதையில் அவன் கொடுத்ததன் அளவு மட்டுமல்ல, கொடுக்கும் முடிவை எடுத்த நொடியில் அவன் காட்டிய தெளிவும் கவனிக்கத்தக்கது. புறா, வல்லூறு இரண்டையும் காக்கும் வழி தேடி, அதற்காகத் தன்னையே பணயம் வைத்தான். இந்த அளவு துணிவு பிறருக்கு உதவும் ஆர்வத்திலிருந்தும் ஊக்கத்திலிருந்தும் மட்டுமே பிறக்கும்.

அவன் கொடுத்தது பொன்னும் பொருளும் அல்ல; தன் உடலையே. அந்த அளவு உயர்ந்த வள்ளன்மைக்குப் பின்னால் உள்ளம் உடைமை, அதாவது அளவற்ற மன உறுதி இருந்தது. கொடுக்கும் செருக்கு உள்ளத்தின் ஊக்கத்திலிருந்தே பிறக்கிறது.

King Shibi

This tale is honoured in the Vana Parva of the Mahabharata and in Tamil tradition. King Shibi ruled with unfailing dharma. To protect those who sought refuge was his vow. Indra and Agni wished to test his dharma. Indra took the form of a hawk and Agni the form of a dove.

One day, as Shibi sat in his court, a dove, trembling in fear, fell into his lap. 'King, save me,' it begged. In the next moment the hawk flew in and said, 'King, that dove is my food; give it to me.'

Shibi refused. 'To abandon one who has sought refuge is not dharma,' he said. The hawk argued, 'If you protect it, I shall die of hunger. What is food for my hunger? What dharma are you doing?' Shibi thought. A way was needed to save both lives. 'Take flesh from my body equal to the dove,' he said.

A balance was brought. In one pan was the dove; in the other Shibi cut flesh from his thigh and placed it. But however much flesh he put, the dove's pan stayed lower. In the end Shibi himself climbed fully into the scale pan and sat. His resolve did not waver, and joy was on his face.

At that moment Indra and Agni appeared in their true forms and praised his dharma. His wounds vanished. His fame spread through the world. In Tamil tradition the tale is joined to the line of Chola kings under the name Shibi Chola.

What he gave was not gold or goods but his own body. Behind such lofty generosity lay 'ullam udaimai', boundless firmness of heart. The pride of giving is born from the drive of the heart.