Kural 757 · அருளென்னும் அன்பீன் குழவி பொருளென்னும்

உணவு தானம் செய்த ரந்திதேவன்

பாகவத புராணத்திலும் மகாபாரதத்திலும் ரந்திதேவன் என்ற மன்னனின் கதை வருகிறது. அவன் பெருஞ்செல்வத்தை உடையவன். ஆனால் தன் செல்வம் அனைத்தையும் தேவையுடையவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டான். அவன் அன்பும் கருணையும் நிறைந்தவன் என்று புராணம் போற்றுகிறது. அவன் தன் செல்வத்தை ஈகைக்கே பயன்படுத்தினான்.

காலப்போக்கில் ரந்திதேவன் தன் செல்வம் அனைத்தையும் இழந்து குடும்பத்துடன் காடு சென்றான். அங்கே நாற்பத்தெட்டு நாள்கள் உணவும் நீரும் இன்றி பசியால் வாடினான். நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் காலையில் சிறிது நெய், பாயசம், நீர் ஆகியவை கிடைத்தன. அவர்கள் உண்ணத் தொடங்கும் நேரத்தில் ஒரு அந்தணர் வந்து உணவு கேட்டார். ரந்திதேவன் மகிழ்ச்சியோடு அவருக்கு ஒரு பங்கை அளித்தான்.

மீதமிருந்ததைப் பங்கிட்டு உண்ணத் தொடங்கியபோது ஒரு தொழிலாளி வந்தான். 'என்னுடன் வந்த நாய்களுக்கும் பசி' என்றான். ரந்திதேவன் மீண்டும் மனமுவந்து தன் உணவைத் தந்தான். கடைசியாக ஒரு தாழ்த்தப்பட்டவராகக் கருதப்பட்ட மனிதர் வந்து தண்ணீர் கேட்டார். ரந்திதேவன் இருந்த ஒரே குவளை நீரையும் அவருக்குக் கொடுத்தான்.

அப்போது ரந்திதேவன் சொன்னதாகப் புராணம் பதிவு செய்யும் சொற்கள் புகழ் பெற்றவை: 'எனக்கு அரசாட்சியும் வேண்டாம், சுவர்க்கமும் வேண்டாம், வீடுபேறும் வேண்டாம். எல்லா உயிர்களின் துன்பத்தையும் நான் ஏற்று, அவர்கள் துன்பம் நீங்க வேண்டும்.' அவன் தியாகத்தைக் கண்ட தெய்வங்கள் அவன் முன் தோன்றினர் என்றும் மரபு கூறுகிறது.

இந்தக் கதையில் செல்வம் அருளுக்குச் செவிலியாக இருந்தது. அவன் செல்வம் உள்ளபோது பலருக்கு உதவினான்; செல்வம் அகன்றபோது கையில் இருந்த கடைசி உணவையும் தந்தான். 'அருளென்னும் அன்பீன் குழவி பொருளென்னும் செல்வச் செவிலியால் உண்டு' என்ற குறளின் உண்மையை இக்கதை அழகாகக் காட்டுகிறது.

ரந்திதேவனின் கதையில் ஒரு முக்கியமான நுட்பம் உள்ளது. செல்வம் இருந்தபோது அவன் தாராளமாக ஈந்தான்; செல்வம் இல்லாத போதும் தன்னிடம் இருந்த கடைசிப் பொருளையும் பகிர்ந்தான். இது செல்வத்தின் இடத்தை மறுக்கவில்லை; செல்வத்தைவிட உயர்ந்த அருளை அவன் வெளிப்படுத்தினான் என்பதையே காட்டுகிறது. அருளுள்ள மனம் செல்வம் உள்ளபோதும் இல்லாத போதும் ஒன்றே. இருப்பினும் செல்வம் இருந்தால் அவன் இன்னும் பலரைக் காக்க முடியும் என்பதை நாம் மறக்கலாகாது. அவன் வாழ்க்கை ஈகையின் உச்சமாக நம் மரபில் போற்றப்படுகிறது.

Rantideva's Charity

The story of King Rantideva comes in the Bhagavata Purana and the Mahabharata. He was a man of great wealth, but he gave away all his wealth to those in need. The Purana praises him as full of love and compassion. He used his wealth only for giving.

In time Rantideva lost all his wealth and went to the forest with his family. There he suffered hunger for forty-eight days without food or water. On the morning of the forty-ninth day a little ghee, pudding and water came. Just as they were about to eat, a brahmin came and asked for food. Rantideva gladly gave him a share.

When they began to eat what was left, a labourer came. 'The dogs that came with me are hungry too,' he said. Rantideva again gladly gave his food. Last, a man regarded as of lowest standing came asking for water. Rantideva gave him the only cup of water he had.

The words the Purana records Rantideva as saying are famous: 'I want neither kingdom, nor heaven, nor liberation. I wish to take on the sufferings of all beings so that their suffering may end.' Tradition says the gods, seeing his sacrifice, appeared before him.

In this story wealth was the nurse of compassion. While he had wealth he helped many; when wealth went, he gave even the last food in hand. The story beautifully shows the truth of the couplet 'compassion, the child of love, thrives through the nurse called wealth'.