Kural 758 · குன்றேறி யானைப்போர் கண்டற்றால் தன்கைத்தொன்று

உழவர் முத்தையனின் கிணறு

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. பருவமழை தவறிய ஒரு ஆண்டில், ஒரு கிராமத்தில் உழவர் முத்தையன் தன் நிலத்தில் ஒரு புதிய கிணறு தோண்ட முடிவு செய்தார். அவர் ஆண்டுதோறும் தன் வருவாயில் ஒரு பங்கைச் சேமித்து வந்தார். அவரது நண்பர்கள் பலர் கடன் வாங்கி விளைச்சலை விரிவாக்க முயன்றனர்.

அந்த ஆண்டு மழை குறைந்தது. கடன் வாங்கிய உழவர்கள் அச்சத்தில் இருந்தனர். அவர்கள் வட்டியைக் கட்ட முடியாமல் தங்கள் நிலத்தை விற்கும் நிலைக்கு வந்தனர். ஆனால் முத்தையன் தன் சேமிப்பில் இருந்து கிணறு தோண்டும் பணியைத் தொடங்கினார்.

அவர் கிணறு தோண்டும்போது பல இடையூறுகள் வந்தன. பாறைகள் தட்டுப்பட்டன; தண்ணீர் தாமதமாகவே ஊறியது. ஆயினும் முத்தையன் அமைதியாகவே இருந்தார். அவரிடம் தன் சொந்தப் பணம் இருந்ததால், தாமதத்தால் பதற்றம் கொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு சவாலையும் நிதானமாகக் கையாண்டார்.

கிணற்றில் நீர் ஊறியபோது அவர் தன் நிலத்தில் பயிர் செய்தார். மழை இல்லாத அந்த ஆண்டிலும் அவருக்கு நல்ல விளைச்சல் கிடைத்தது. அவர் தன் கடனாளியான நண்பர்களுக்குச் சிறிது நீரும் பகிர்ந்தார். அவருடைய நிதானத்தை ஊர் மக்கள் கவனித்தனர்.

ஒருநாள் ஊர்ப் பெரியவர் முத்தையனிடம், 'எப்படி நீ இவ்வளவு அமைதியாக இருந்தாய்?' என்று கேட்டார். முத்தையன் புன்னகையுடன், 'ஐயா, மலையின் மேல் நின்று யானைப் போரைப் பார்ப்பவனுக்குப் பயம் இல்லை. என் சேமிப்பே எனக்கு அந்த மலை' என்றார். அவர் குறளை நினைத்துச் சொன்னார்.

முத்தையனின் கதை பொருளாதாரப் பாடத்தை மட்டும் சொல்லவில்லை. அவன் செயல்களில் உழைப்பும் பொறுமையும் இருந்தன. சேமிப்பு மட்டும் போதாது; அதனை நம்பி அவசரப்படாமல் செயல்படும் பக்குவமும் வேண்டும் என்பதையும் அது நமக்குச் சொல்கிறது. அவன் இறுதியில் தன் ஊரின் மற்ற உழவர்களுக்கும் வழிகாட்டினான். அவன் கிணறு ஊருக்கே ஒரு அரணாக மாறியது. அவ்வாறு ஒருவரின் சேமிப்பு சமூகத்துக்கும் பயனுடையதாகும். மழை பொய்த்த ஆண்டிலும் அவன் குடும்பம் பசியின்றி வாழ்ந்தது. அவன் மனைவியும் பிள்ளைகளும் அவனது திட்டத்தை மதித்து, சிக்கனமாக வாழ்ந்து அவனுக்குத் துணை நின்றனர். குடும்பத்தின் ஒற்றுமையும் அவன் செல்வத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. நெருக்கடியான காலங்களில் இத்தகைய அன்பான துணை பெரிய பாதுகாப்பாக நிற்கிறது.

Muthaiyan's Well

This is an imagined tale. In a year when the monsoon failed, in a village a farmer, Muthaiyan, decided to dig a new well on his land. Every year he had been saving a share of his income. Many of his friends had borrowed money to try to expand their yield.

That year rain was scanty. The farmers who had borrowed lived in fear. Unable to pay the interest, they came to the point of selling their land. But Muthaiyan began the work of digging the well from his savings.

Many obstacles came as he dug. Rocks were hit; water was slow to seep. Yet Muthaiyan stayed calm. Since he had his own money, he did not panic at the delay. He handled each challenge steadily.

When water seeped into the well, he cultivated his land. Even in that rainless year he got a good yield. He shared some water with his indebted friends. The villagers took note of his steadiness.

One day a village elder asked Muthaiyan, 'How were you so calm?' Muthaiyan said with a smile, 'Sir, one standing on a hilltop and watching the elephant fight has no fear. My savings were my hill.' He said it with the Kural in mind. In the end his well became a shelter for the whole village. His family's unity was part of his wealth too.