Kural 760 · ஒண்பொருள் காழ்ப்ப இயற்றியார்க்கு எண்பொருள்

மருத்தனின் பொன்னும் அசுவமேதமும்

மகாபாரதத்தின் அசுவமேதிக பர்வம் மருத்தனின் பொன் புதையல் கதையைக் கூறுகிறது. குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பின் யுதிஷ்டிரர் அசுவமேத வேள்வி செய்ய விரும்பினார். போரில் கருவூலம் வெகுவாகக் குறைந்திருந்தது. அவர் வியாசரிடம் ஆலோசனை கேட்டார்.

வியாசர், 'இமயமலைப் பகுதியில் முன்னாள் மன்னன் மருத்தன் செய்த வேள்வியின்போது ஏராளமான பொன் பாத்திரங்களும் ஆபரணங்களும் அங்கேயே விடப்பட்டன. அதனைக் கொண்டு வந்து உன் வேள்வியை நடத்து' என்றார். மருத்தன் தர்மவானாக விளங்கிய அரசன்; அவன் வேள்வியில் தேவர்களே பங்கெடுத்தனர் என்று பாரதம் சொல்கிறது.

யுதிஷ்டிரர் படை, வீரர்கள், வண்டிகள் கொண்டு இமயமலைக்குச் சென்றார். மகாதேவனை வழிபட்டுப் புதையலை எடுத்துக்கொண்டார். அந்தப் பொன்னை ஆயிரக்கணக்கான வண்டிகளிலும் யானைகளிலும் ஏற்றி ஹஸ்தினாபுரத்துக்குக் கொண்டுவந்தார்.

அந்தச் செல்வத்தைக் கொண்டு அவர் அசுவமேத வேள்வியை விமரிசையாக நடத்தினார். அந்தணர்களுக்கு ஏராளமான தானங்கள் வழங்கப்பட்டன. மக்கள் மகிழ்ந்தனர். போரினால் ஏற்பட்ட துயரமும் குற்ற உணர்வும் சற்றுத் தணிந்தன. அறமும் இன்பமும் ஒன்றாக நாட்டில் மலர்ந்தன.

இந்தக் கதை 'ஒண்பொருள் காழ்ப்ப இயற்றியார்க்கு எண்பொருள் ஏனை இரண்டும் ஒருங்கு' என்ற குறளை விளக்குகிறது. செல்வம் கிடைத்தவுடன் யுதிஷ்டிரர் அதனை அறத்துக்காக, வேள்விக்காக, தானத்துக்காகப் பயன்படுத்தினார்; அதன் பயனாக மக்களின் மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் உருவாயின. செல்வம் மட்டுமின்றி, அதன் நல்ல பயன்பாடே வாழ்வை வளமாக்குகிறது.

மருத்தனின் கதை பாரத மரபில் இன்னொரு பாடத்தையும் தருகிறது. புதையல் வெளியிலிருந்து வந்தது; ஆனால் அதனை எடுப்பதற்கு முன் யுதிஷ்டிரர் இறைவனை வழிபட்டார், அனுமதி கேட்டார், பணிவுடன் செயல்பட்டார். செல்வத்தைப் பெறும் முறையில் பணிவும் வழிபாடும் இருந்தது. அதனால்தான் அந்தச் செல்வம் வேள்வி, தானம் போன்ற அறங்களுக்கும் மக்களின் மகிழ்ச்சிக்கும் உதவியது. அறமும் பொருளும் இன்பமும் இணையும் இடம் இதுவே. அங்கே போரின் துயரத்தையும் தணிக்கும் அமைதி பிறந்தது. அந்த வேள்வியில் இறுதியில் நடந்த தானங்கள் யுதிஷ்டிரரின் உள்ளத்துக்கு மிகுந்த நிம்மதியைத் தந்தன என்று பாரதம் சொல்கிறது. போரில் இழந்தவற்றை முழுமையாக மீட்க முடியாது என்றாலும், செல்வத்தின் நல்ல பயன்பாடு மனத்துக்கு அமைதியைத் தரும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. செல்வம் தன்னளவில் நோக்கம் அல்ல; அது அறத்துக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் உரிய கருவி என்பதே இதன் முடிவு. இதனை உணர்ந்தவர் ஈட்டுவதிலும் செலவிடுவதிலும் சமநிலை பேணுவார்.

Marutta's Gold and the Ashvamedha

The Ashvamedhika Parva of the Mahabharata tells the story of Marutta's gold hoard. After the Kurukshetra war, Yudhishthira wished to perform the Ashvamedha sacrifice. The treasury had been greatly depleted by the war. He asked Vyasa for advice.

Vyasa said, 'In the Himalayan region, during the sacrifice of the former king Marutta, a great quantity of golden vessels and ornaments were left behind. Bring that and perform your sacrifice.' Marutta was a king renowned for dharma; the Mahabharata says that the gods themselves took part in his sacrifice.

Yudhishthira went to the Himalayas with an army, soldiers and carts. After worshipping Mahadeva, he took the treasure. He loaded the gold on thousands of carts and elephants and brought it to Hastinapura.

With that wealth he performed the Ashvamedha in grand style. Many gifts were given to brahmins. The people rejoiced. The grief and sense of guilt left by the war were somewhat eased. Dharma and joy bloomed together in the land.

This story illustrates the couplet 'for one who has gathered bright wealth, the other two ends are easily attained together'. As soon as the wealth came, Yudhishthira used it for dharma, for the sacrifice and for giving, and as a result the joy and peace of the people arose. It is not wealth alone but its good use that makes life prosperous.