Way of Accumulating Wealth

பாற்கடலில் திருமகள்

பாகவத புராணமும் விஷ்ணு புராணமும் அமுத மதனம் எனப்படும் பாற்கடல் கடைதல் கதையைக் கூறுகின்றன. ஒரு காலத்தில் தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் ஐராவத யானை மீது சென்றபோது துர்வாச முனிவர் அவனுக்கு ஒரு மலர் மாலையைப் பரிசளித்தார். இந்திரன் செருக்கோடு அதை யானையின் மத்தகத்தில் வைத்தான்; யானை அதைக் காலில் மிதித்து வீசியது. அதைக் கண்ட முனிவர் கோபம் கொண்டு, 'செல்வச் செருக்கால் மதிக்காத நீ உன் செல்வம் அனைத்தையும் இழப்பாய்' என்று சபித்தார்.

அந்தச் சாபத்தால் மூவுலகங்களிலும் திருமகளின் அருள் குறைந்தது. தேவர்கள் வலிமையிழந்தனர்; அசுரர்கள் அவர்களை வென்றனர். இழந்த செல்வத்தையும் வலிமையையும் மீட்கத் தேவர்கள் விஷ்ணுவிடம் சென்றனர். விஷ்ணு அவர்களுக்கு ஒரு வழியைக் காட்டினார்: அசுரர்களுடன் சமாதானமாக இணைந்து பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதம் பெற வேண்டும் என்றார்.

மந்தர மலை மத்தாகவும், வாசுகி என்ற பாம்பு கயிறாகவும் ஆக்கப்பட்டன. தேவர்கள் ஒரு புறமும் அசுரர்கள் மறுபுறமும் பிடித்துக் கடைந்தனர். மலை கடலில் அமிழ்ந்தபோது விஷ்ணு ஆமையாகத் தோன்றி அதைத் தாங்கினார் என்று புராணம் கூறுகிறது. கடைதல் நீண்டநாள்கள் நடந்தது. முதலில் ஆலகால விஷம் எழுந்தது; சிவன் அதைப் பருகி உலகைக் காத்தார்.

பின்னர் காமதேனு, ஐராவதம், பாரிஜாதம் போன்ற பல நன்கலங்கள் எழுந்தன. இறுதியில் தாமரை மலரில் அமர்ந்த திருமகள் பாற்கடலிலிருந்து எழுந்தாள். அவள் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் பார்த்து, யாரிடம் தங்குவது என்று தேர்ந்தாள். அவள் விஷ்ணுவின் மார்பில் இடம் பெற்றாள் என்றும், பொறுமையும் அறமும் உடையவரிடம் தங்குவாள் என்றும் மரபு கூறுகிறது.

திருமகள் எழுந்தபின் அமுதத்துடன் தன்வந்திரி தோன்றினார். அமுதத்தைப் பகிர்வதில் அசுரர்களும் தேவர்களும் மோதினர்; விஷ்ணு மோகினி வடிவில் வந்து தேவர்களுக்கு அமுதத்தைப் பகிர்ந்தார். தேவர்கள் இழந்த வலிமையையும் செல்வத்தையும் மீண்டும் பெற்றனர்.

இந்தக் கதை செல்வத்தைப் பற்றிப் பல உண்மைகளை உணர்த்துகிறது. இந்திரனின் செருக்கால் செல்வம் அகன்றது; செருக்கற்ற முயற்சியாலும் ஒற்றுமையாலும் அது மீண்டது. கடைதலைப் போலவே செல்வமும் நீண்ட, பொறுமையான உழைப்பால் வருகிறது. இடையில் வரும் விஷத்தைப் போன்ற இடையூறுகளைத் தாங்க வேண்டும்.

திருமகள் அறமுடையவரிடம் தங்குவாள் என்ற நம்பிக்கை, வள்ளுவர் சொல்லும் 'தீதின்றி வந்த பொருள்' என்ற கருத்தோடு இணைகிறது. செல்வம் வேண்டும், ஆனால் செருக்கும் தீவழியும் அதை அகற்றிவிடும். உழைப்பு, ஒற்றுமை, பணிவு ஆகியவையே செல்வத்தை ஈட்டித் தக்கவைக்கும் வழி என்பதே இக்கதையின் சாரம்.

இந்தக் கதையில் இன்னும் சில அம்சங்களை நாம் எண்ணிப் பார்க்கலாம். பாற்கடலைக் கடைந்தபோது தேவர்களும் அசுரர்களும் இணைந்து உழைத்தனர்; அவர்களிடையே பகைமை இருந்தும் பொது நோக்கம் இருவரையும் இணைத்தது. செல்வம் ஈட்டுவதில் ஒத்துழைப்பின் இடம் மிகப் பெரிது என்பதை இது காட்டுகிறது. தனிமனிதர் மட்டும் அல்லாமல், சமூகமும் நாடும் செல்வத்தை ஈட்டுவது கூட்டு முயற்சியால்தான்.

கடைதலின் நடுவில் ஆலகால விஷம் எழுந்தது என்பது மிக முக்கியமான குறிப்பு. செல்வத்தை நோக்கிய பாதையில் தடைகளும் ஆபத்துகளும் வரும் என்பதையே அது உணர்த்துகிறது. அந்த விஷத்தை சிவன் ஏற்று உலகைக் காத்தார் என்ற மரபு, சில நேரங்களில் பொதுநலனுக்காகத் தனிப்பட்ட துன்பத்தை ஏற்கும் தியாகம் தேவை என்ற பாடத்தைத் தருகிறது. தொழிலிலும் பொது வாழ்விலும் இத்தகைய தியாகம் செல்வத்தை நிலைக்கச் செய்கிறது.

திருமகள் ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் எப்போதும் நிலைப்பவள் அல்லள் என்பதும் மரபு. அதனால்தான் அவள் 'சஞ்சலை' என்று சில இடங்களில் அழைக்கப்படுகிறாள். செல்வம் நிலையற்றது என்ற உண்மையை உணர்ந்து, அதனைப் பணிவுடனும் நன்றியுடனும் கையாள வேண்டும். இந்த எண்ணமே செல்வத்தை அறவழியில் செலவிடும் பண்பையும் தருகிறது.

வள்ளுவர் செல்வத்தைப் பாராட்டிய இடத்திலும் அதன் வழியில் நேர்மையைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு இந்தப் புராணக் கதை ஒரு பின்னணியாக அமைகிறது. இந்திரனின் செருக்கு சாபமாகி, அவனுடைய செல்வத்தை அகற்றியது. செருக்கற்ற முயற்சி மீண்டும் அதனைக் கொண்டுவந்தது. இதுவே பொருள் செயல்வகை அதிகாரத்தின் உயிர்ப்புள்ள விளக்கம். இவ்வாறு திருமகளின் வரலாறு செல்வம் பற்றிய நம் மரபின் ஆழ்ந்த பார்வையைத் தருகிறது; செல்வத்தை வணங்கும் அதே நேரத்தில் செருக்கை அஞ்சுவதும் அதில் அடங்கும்.

Lakshmi from the Ocean of Milk

The Bhagavata Purana and the Vishnu Purana tell the story of the churning of the ocean of milk, the Amrita Manthana. Once, when Indra, king of the gods, was riding Airavata the elephant, the sage Durvasa gave him a garland of flowers as a gift. Indra, in pride, placed it on the elephant's forehead, and the elephant trampled and flung it down. Seeing it, the sage grew angry and cursed, 'You who disrespect in the pride of wealth shall lose all your wealth.'

By that curse the grace of Lakshmi lessened in the three worlds. The gods lost strength and the asuras defeated them. To recover their lost wealth and strength the gods went to Vishnu. Vishnu showed them a way: they should join peacefully with the asuras, churn the ocean of milk and obtain nectar.

Mount Mandara became the churning rod and the serpent Vasuki the rope. The gods held one side and the asuras the other, and churned. When the mountain sank into the sea, Vishnu appeared as a tortoise and supported it, says the Purana. The churning lasted many days. First the deadly Halahala poison rose, and Shiva drank it and saved the world.

Then many treasures, such as Kamadhenu, Airavata and the Parijata tree, arose. At last Lakshmi, seated on a lotus, rose from the ocean of milk. She looked at the gods and asuras and chose with whom to dwell. Tradition says she took her place on Vishnu's chest, and that she stays with those of patience and dharma.

After Lakshmi, Dhanvantari appeared with the nectar. The asuras and gods clashed over sharing it; Vishnu came as Mohini and distributed the nectar to the gods. The gods regained their lost strength and wealth.

The story teaches several truths about wealth. Indra's pride made wealth depart; effort without arrogance and unity brought it back. Like the churning, wealth comes by long, patient labour, and one must bear obstacles like the poison that arises midway.

The belief that Lakshmi stays with the righteous joins Valluvar's idea of wealth that comes 'without evil'. Wealth is needed, but pride and wrong paths drive it away. Effort, unity and humility are the way to earn and keep wealth, and that is the essence of this story.

A few more points may be considered in this story. In churning the ocean the gods and the asuras worked together; despite their enmity, a common aim joined them. This shows how large is the place of co-operation in earning wealth. Not individuals alone but society and the state earn wealth by joint effort.