Kural 781 · செயற்கரிய யாவுள நட்பின் அதுபோல்

இராமனும் சுக்ரீவனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலிருந்து ஒரு காட்சி இது. சீதையைத் தேடி அலைந்த இராமன் இலக்குவனுடன் ரிஷ்யமூக மலைக்கு வந்தான். அங்கே தம்பியின் அண்ணனான வாலியால் நாடு கடத்தப்பட்டு, மனைவியையும் இழந்து ஒளிந்து வாழ்ந்தவன் சுக்ரீவன். அனுமனே இருவரையும் சந்திக்கச் செய்தான். இரண்டு துயரப்பட்டவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கண்டதும் உள்ளம் இணைந்தது.

இராமன் சொன்னான்: "என் மனைவியை இழந்தேன்." சுக்ரீவன் சொன்னான்: "என் நாட்டையும் மனைவியையும் இழந்தேன்." இருவரும் தீயை சாட்சியாக வைத்து நட்புக்கு உறுதி செய்தனர் என்று மரபு கூறுகிறது. "உன் துயர் என் துயர்; என் துயர் உன் துயர்" என்று இரு தரப்பிலும் உறுதி எழுந்தது. இராமன் தன் கணையால் வாலியை வீழ்த்தி, சுக்ரீவனைக் கிஷ்கிந்தையின் அரசனாக்கினான்.

மழைக்காலம் முடிந்தபின் சீதையைத் தேடும் பணி தாமதமாகிறது என்பதை உணர்ந்த இலக்குவன் கோபத்துடன் வந்தபோது, சுக்ரீவன் தன் தவறை ஏற்றுக்கொண்டான். உடனே நாற்புறமும் வானரப் படைகளை அனுப்பினான். தெற்கே சென்ற அனுமனும் அங்கதனும் ஜாம்பவானும் கடலைக் கண்டு திகைத்தபோதும், நம்பிக்கையிழக்கவில்லை. அனுமன் கடல் தாண்டி இலங்கையில் சீதையைக் கண்டு செய்தி கொண்டு வந்தான்.

பின்னர் இலங்கைப் போரில் சுக்ரீவனின் படையே இராமனின் பெரும் பலமாக நின்றது. நாட்டை இழந்து அலைந்த சுக்ரீவனுக்கு இராமன் காவலானான்; வனத்தில் துணையற்றிருந்த இராமனுக்குச் சுக்ரீவன் படையாக நின்றான். ஒருவர் ஆற்றலை மற்றவர் முழுமையாக்கினர்.

சுக்ரீவன் தன் குறைகளை மறைக்காமல் இராமனிடம் சொன்னான்; இராமனும் தன் துயரை அவனிடம் மறைக்கவில்லை. தம் பலவீனத்தை முதலில் ஒப்புக்கொண்ட இடத்தில்தான் நட்பு வேர்விடுகிறது. அதனால்தான் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நம்பி, முழு மனத்துடன் ஒரே இலக்கை நோக்கி நடந்தனர்.

இருவரும் ஒருவரையொருவர் நம்பியதால் சுக்ரீவன் தன் அரசாட்சியின் ஆசையையும், இராமன் தன் ஆற்றாமையையும் ஒருவரிடம் ஒருவர் பகிர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. தனித்தனியாக இவர்கள் இருவரும் பலவீனமானவர்கள்; ஒன்றாக இணைந்தபோது உலகையே வெல்லும் வல்லமை பெற்றனர்.

இந்த நட்பு பொன்னுக்கோ புகழுக்கோ உருவானதல்ல; ஒருவர் துயரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டதால் உருவானது. 'செயற்கரிய' என்ற சொல்லின் பொருள் இங்கு தெளிவாகிறது. தனியாக இருந்த இருவராலும் செய்ய முடியாததை, நட்பு இருவருக்கும் சாத்தியமாக்கியது. 'காப்பு' என்ற சொல்லும் பொருள் பெறுகிறது. இராமனின் கணையும் சுக்ரீவனின் படையும் ஒன்றை ஒன்று காத்தன.

Rama and Sugriva

This scene is from the Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana. Rama, searching for Sita, came with Lakshmana to Mount Rishyamukha. There lived Sugriva, driven from his kingdom by his brother Vali, robbed of his wife, and living in hiding. It was Hanuman who brought the two together. Two men who had suffered met, and their hearts joined.

Rama said, "I have lost my wife." Sugriva said, "I have lost both my kingdom and my wife." Tradition says they made fire their witness and pledged friendship, each promising, "Your sorrow is mine, and mine is yours." Rama felled Vali with his arrow and made Sugriva king of Kishkindha.

After the rains the search for Sita was delayed, and Lakshmana arrived in anger. Sugriva accepted his lapse and at once sent armies of vanaras in all four directions. Those who went south, Hanuman, Angada and Jambavan, were dismayed at the sight of the ocean but did not lose hope. Hanuman leapt the sea, found Sita in Lanka and brought back word.

Then in the war of Lanka, Sugriva's army was Rama's greatest strength. Sugriva, wandering without a kingdom, had Rama as his guardian; Rama, alone in the forest, had Sugriva as his army. Each one's strength completed the other's.

This friendship was formed neither for gold nor for fame; it was born of each understanding the other's grief. The word 'seyarkariya', things hard to do, becomes clear here. What neither could do alone, friendship made possible for both. The word 'kaappu', protection, also takes meaning: Rama's arrow and Sugriva's army guarded one another.