Kural 786 · முகநக நட்பது நட்பன்று நெஞ்சத்து

துரியோதனனின் புன்னகை

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்தில் அரக்கு மாளிகை நிகழ்ச்சி வருகிறது. பாண்டவர்கள் பலம் பெற்று வருவதைக் கண்டு துரியோதனன் அஞ்சினான். அவர்களை நேரடியாகப் பகைக்க முடியாத அவன், திருதராட்டிரன் மூலம் வாரணாவதம் என்ற நகரத்தில் ஒரு திருவிழாவுக்கு வருமாறு அவர்களை அழைத்தான். புன்னகையுடனும் இனிய சொற்களுடனும் அழைப்பு வந்தது.

அங்கே தங்குவதற்காக அவன் நம்பிக்கைக்குரிய புரோசனன் என்பவன் ஒரு அழகிய மாளிகையைக் கட்டினான். அது அரக்கு, நெய், சணல் போன்ற எளிதில் தீப்பிடிக்கும் பொருள்களால் ஆனது. வெளியே அழகாகத் தெரிந்த அந்த மாளிகை உள்ளே சாவுக்குழி. துரியோதனனின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு உள்ளத்தில் இல்லை என்பதை அவ்வழைப்பு காட்டியது.

புறப்படும்போது விதுரர் யுதிஷ்டிரனிடம் ஒரு மறைமொழியில் எச்சரிக்கை சொன்னார் என்று மரபு கூறுகிறது. "தீ காட்டை அழிக்கும்; ஆனால் வளையில் வாழும் எலியை அழிக்காது. அறிந்தவன் தப்பிப்பான்" என்ற பொருளில் அவர் சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் அதன் பொருளைப் புரிந்துகொண்டான். பாண்டவர்கள் அம்மாளிகையில் தங்கும்போதே, விதுரர் அனுப்பிய ஒரு சுரங்கம் தோண்டுபவனின் உதவியால் இரகசியச் சுரங்கத்தைத் தோண்டிவைத்தனர்.

ஓர் இரவு மாளிகை தீப்பற்றி எரிந்தது. பாண்டவர்களும் குந்தியும் சுரங்கம் வழியாகத் தப்பினர். புன்னகையால் செய்யப்பட்ட வஞ்சகம் முகம் மலர்ந்த நட்பாகத் தோன்றியது; ஆனால் நெஞ்சம் மலரவில்லை.

துரியோதனன் பாண்டவர்களோடு பிறவியில் உறவினன். சிறுவயதில் ஒன்றாக விளையாடிப் படித்தவன். ஆனால் அந்த உறவு அவன் உள்ளத்தில் இடம் பெறவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் பீமனின் வலிமையையும் யுதிஷ்டிரனின் புகழையும் கண்டு அவன் நெஞ்சம் கொதித்தது. அவனது முகம் மட்டும் அவர்களுக்கு முன் மலர்ந்தது. அந்த வேறுபாடே அவனை இத்தகைய சூழ்ச்சிக்குத் தள்ளியது; வள்ளுவர் சொல்லும் 'அகநகாத' நட்பின் விளைவு இதுதான்.

வாரணாவதத்தில் அந்த மாளிகையைப் பார்த்தபோதே பீமன் அதன் நாற்றத்தை உணர்ந்துவிட்டான். அரக்கும் நெய்யும் கலந்த மணம் அவனுக்கு ஐயத்தை எழுப்பியது. யுதிஷ்டிரன் அவனை அமைதிப்படுத்தி, "நாம் அறிந்ததாகக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டாம்; வெளியேறும் வழியை அமைதியாகத் தேடுவோம்" என்றான். ஆண்டு முழுவதும் அவர்கள் அந்த நகரத்தில் புன்னகையோடு தங்கினர். வஞ்சகமும் புன்னகை செய்தது; அறிவும் புன்னகை செய்தது. அறிவே இறுதியில் வென்றது.

இந்தக் காட்சி வள்ளுவர் சொல்லின் எச்சரிக்கையை நமக்குக் காட்டுகிறது. முகத்தின் இனிமை மட்டும் நம்பத்தக்கதல்ல. புன்னகையைவிட, செயலில் வெளிப்படும் அன்பையே நாம் நம்ப வேண்டும்.

Duryodhana's Smile

The episode of the house of lac occurs in the Adi Parva of the Mahabharata. Seeing the Pandavas grow in strength, Duryodhana grew fearful. Unable to oppose them openly, he got Dhritarashtra to invite them to a festival in the city of Varanavata. The invitation came with smiles and sweet words.

For their stay, Purochana, a man he trusted, built a beautiful mansion. It was made of lac, ghee and hemp, things that catch fire easily. Beautiful outside, it was a death-trap inside. The invitation showed that the smile on Duryodhana's face was not in his heart.

As they were leaving, Vidura is said to have warned Yudhishthira in a coded sentence: that fire destroys the forest but not the creature in the burrow, and that one who knows will escape. Yudhishthira understood. While living in the mansion the Pandavas, with the help of a miner sent by Vidura, dug a secret tunnel.

One night the house caught fire. The Pandavas and Kunti escaped through the tunnel. A treachery made of smiles had appeared as a friendship with a blooming face, but the heart had not bloomed.

The scene shows the warning in Valluvar's words. The sweetness of a face is not to be trusted by itself. More than a smile, we must trust the love that shows itself in deed.